1 พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า "อิสราเอล หาก​เจ้า​จะ​กลับ​มา

ก็​กลับ​มา​หา​เรา​เถิด

หาก​เจ้า​เอา​เทวรูป​น่า​ชิงชัง​ไป​ให้​พ้น​หน้า​เรา

และ​ไม่​หลง​ไป​อีก

2 และ​หาก​เจ้า​ปฏิญาณ​โดย​อ้าง​ว่า ‘พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด’

ด้วย​ความ​จริง ความ​ยุติธรรม และ​ความ​ชอบธรรม

ชนชาติ​ทั้งหลาย​ก็​จะ​ขอ​พร​จาก​เรา

และ​พวก​เขา​จะ​โอ้อวด​เรา"

3 พระยาห์เวห์​พูด​กับ​คน​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​ว่า

"จง​ไถ​พรวน​ดิน​แข็ง​แห่ง​จิตใจ​ของ​เจ้า

และ​อย่า​หว่าน​เมล็ด​พืช​ลง​กลาง​ดง​หนาม

4 คน​ยูดาห์​และ​ผู้​อาศัย​ใน​เยรูซาเล็ม

จง​เข้า​สุหนัต​ตัวเอง​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์

จง​เข้า​สุหนัต​ใจ​ของ​พวก​เจ้า

มิฉะนั้น​โทสะ​ของ​เรา​จะ​พลุ่ง​ขึ้น​และ​แผดเผา​ดั่ง​ไฟ

เผาผลาญ​โดย​ไม่​มี​ใคร​ดับ​ได้

เนื่องจาก​ความ​ชั่วร้าย​ที่​พวก​เจ้า​ได้​ทำ

5 จง​ประกาศ​ใน​ยูดาห์ และ​ป่าว​ร้อง​ใน​เยรูซาเล็ม​ว่า

‘จง​เป่า​แตร​ทั่ว​แผ่นดิน!’

จง​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า

‘มา​รวม​ตัว​กัน!

ให้​เรา​หนี​ไป​เมือง​ป้อม​ปราการ​ต่าง​ๆ กัน​เถอะ!’

6 จง​ส่ง​สัญญาณ​ให้​ไป​ศิโยน!

อย่า​ชักช้า! จง​รีบ​หนี​เอา​ชีวิต​รอด

เพราะ​เรา​กำลัง​นำ​ภัยพิบัติ​มา​จาก​ทาง​เหนือ

เป็น​หายนะ​ร้ายแรง"

7 ราชสีห์​ตัว​หนึ่ง​ได้​ออก​มา​จาก​ถ้ำ

ผู้​ที่​จะ​ทำลาย​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ออก​มา​แล้ว

เขา​ออก​มา​จาก​ที่​พัก​ของ​ตน

เพื่อ​ทำลาย​ล้าง​แผ่นดิน​ของ​เจ้า

เมือง​ต่าง​ๆ ของ​เจ้า​จะ​พัง​พินาศ

ปราศจาก​ผู้​อยู่​อาศัย

8 ฉะนั้น​จง​สวม​ผ้า​กระสอบ

จง​ร้องไห้​คร่ำครวญ

เพราะ​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ของ​พระยาห์เวห์

ยัง​ไม่​หันเห​จาก​เรา

9 พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า "ใน​วัน​นั้น

กษัตริย์​และ​บรรดา​ข้าราชการ​จะ​เสีย​ขวัญ

ปุโรหิต​จะ​ตกใจ​กลัว

และ​ผู้​เผย​พระวจนะ​จะ​ขนลุก"

10 แล้ว​ข้าพเจ้า​พูด​ว่า "อนิจจา พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต พระองค์​หลอกลวง​เยรูซาเล็ม​และ​ชนชาติ​นี้​แน่​แล้ว ก็​ไหน​พระองค์​พูด​ว่า ‘เจ้า​จะ​มี​สันติสุข’ แต่​นี่​ดาบ​จ่อ​คอหอย​เรา​แล้ว"

11 เมื่อ​ถึง​เวลา​นั้น จะ​มี​ผู้​บอก​ชนชาติ​นี้​และ​ชาว​เยรูซาเล็ม​ว่า "ลม​ร้อน​แผดเผา​จาก​ที่​สูง​เวิ้งว้าง​ใน​ทะเลทราย​พัด​มา​สู่​ประชาชน​ของ​เรา แต่​ไม่​ใช่​เพื่อ​ฝัด​ร่อน​หรือ​ชะล้าง 12 เรา​เป็น​ผู้​ส่ง​ลม​แรง​นั้น​มา บัดนี้​เรา​ประกาศ​พิพากษา​ลงโทษ​พวก​เขา"

13 ดู​สิ! บุคคล​ผู้​นั้น​บุก​มา​เหมือน​เมฆ

รถ​ม้า​ศึก​ของ​เขา​มา​เหมือน​พายุ​หมุน

ม้า​ศึก​ของ​เขา​ไว​กว่า​นก​อินทรี

วิบัติ​แก่​เรา! เรา​พินาศ​วอดวาย​แล้ว!

14 เยรูซาเล็ม จง​ล้าง​ความ​ชั่วร้าย​ออก​จาก​ใจ เพื่อ​จะ​ได้รับ​ความ​รอด

เจ้า​จะ​เก็บงำ​ความ​คิด​ชั่ว​ไว้​นาน​เท่าใด

15 เสียง​ป่าว​ร้อง​จาก​ดาน

ประกาศ​ภัยพิบัติ​จาก​เนิน​เขา​เอฟราอิม

16 "จง​บอก​เรื่อง​นี้​แก่​ชนชาติ​ทั้งหลาย

ประกาศ​เกี่ยวกับ​เยรูซาเล็ม​ว่า

‘กองทัพ​ที่​ล้อม​เมือง​กำลัง​มา​จาก​แดน​ไกล

โห่ร้อง​ออกศึก​สู้​กับ​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์

17 พวก​เขา​โอบ​ล้อม​เยรูซาเล็ม​เหมือน​คน​เฝ้า​นา

เพราะ​เยรูซาเล็ม​กบฏ​ต่อ​เรา’ "

พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น

18 "การ​กระทำ​และ​ความ​ประพฤติ​ของ​เจ้า​เอง

ได้​นำ​ให้​เหตุการณ์​นี้​มา​ให้​เจ้า

นี่​คือ​โทษทัณฑ์​ของ​เจ้า

มัน​ช่าง​ขมขื่น!

มัน​ช่าง​เสียด​แทง​ใจ!"

19 โอย ทุกข์​เหลือเกิน ทรมาน​เหลือเกิน!

ข้าพเจ้า​ทุรนทุราย​ด้วย​ความ​เจ็บ​ปวด

โอย หัวใจ​ของ​ข้าพเจ้า​ร้าวราน!

หัวใจ​ของ​ข้าพเจ้า​สะท้าน​อยู่​ภายใน

ข้าพเจ้า​ไม่​อาจ​สงบ​นิ่ง​ได้

เพราะ​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​แตร

ได้ยิน​เสียง​โห่ร้อง​คะนอง​ศึก

20 หายนะ​กระหน่ำ​กัน​เข้า​มา

ทั้ง​แผ่นดิน​เป็น​ซาก​ปรักหักพัง

พวก​เต็นท์​ของ​ข้าพเจ้า​ถูก​ทำลาย​ทันที

ที่​พัก​ของ​ข้าพเจ้า​พัง​ลง​ชั่ว​พริบตา

21 ข้าพเจ้า​จะ​ต้อง​ทน​ดู​ธง​รบ

และ​ฟัง​เสียง​แตร​ไป​นาน​สัก​เท่าใด

22 "ประชาชน​ของ​เรา​โง่​เขลา

พวก​เขา​ไม่​รู้จัก​เรา

พวก​เขา​เป็น​เด็ก​เหลวไหล

ไม่​มี​ความ​เข้าใจ

พวก​เขา​ช่ำชอง​ใน​การ​ทำ​ชั่ว

ทำ​ดี​ไม่​เป็น​เลย"

23 ข้าพเจ้า​มอง​ดู​ที่​แผ่นดิน​โลก

มัน​ไม่​มี​รูปทรง​และ​ว่าง​เปล่า

มอง​ดู​ที่​ฟ้าสวรรค์

แสง​สว่าง​ลับ​ไป​เสีย​แล้ว

24 ข้าพเจ้า​มอง​ดู​ภูเขา​ทั้งหลาย

เห็น​มัน​สั่น​สะท้าน

เนิน​เขา​ทั้งหลาย​ก็​โคลงเคลง

25 ข้าพเจ้า​มอง​ดู ไม่​มี​ผู้​คน​เลย

นก​ใน​ท้องฟ้า​บิน​ลับ​หาย​ไป​หมด

26 ข้าพเจ้า​มอง​ดู​และ​เห็น​แผ่นดิน​อัน​อุดม​เป็น​ทะเลทราย

เมือง​ทั้งหลาย​เป็น​ซาก​ปรักหักพัง

ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​และ​ต่อ​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ของ​พระองค์

27 พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า

"ทั้ง​แผ่นดิน​จะ​ย่อยยับ

แม้​เรา​จะ​ไม่​ทำลาย​จน​หมด​สิ้น

28 ฉะนั้น​โลก​จะ​คร่ำครวญ

และ​ฟ้าสวรรค์​เบื้อง​บน​จะ​หม่นหมอง

เพราะ​เรา​ได้​ลั่น​วาจา​ไว้ และ​จะ​ไม่​ผ่อนผัน

เรา​ได้​ตัดสินใจ​แล้ว และ​จะ​ไม่​เปลี่ยนแปลง"

29 เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​พล​ม้า​และ​พล​ธนู

ชาว​เมือง​ทุก​แห่ง​หนี​กระเจิดกระเจิง

บาง​คน​เข้า​ไป​ใน​พุ่ม​ไม้

บาง​คน​ปีนป่าย​ขึ้นไป​ตาม​หินผา

ทุก​เมือง​ถูก​ทิ้ง​ร้าง

ไม่​มี​ใคร​อาศัย​เลย

30 เจ้า​ผู้​ถูก​ทำลาย เจ้า​กำลัง​ทำ​อะไร​นั่น

ทำไม​ใส่​เสื้อผ้า​สีแดง​เข้ม

และ​สวม​เครื่อง​เพชร​เครื่องทอง

เจ้า​แต่ง​หน้า​เน้น​ดวงตา​ไป​ทำไม

ถึง​แต่งตัว​สวย​ก็​เปล่า​ประโยชน์

คน​รัก​ของ​เจ้า​เหยียดหยาม​เจ้า

พวก​เขา​อยาก​จะ​ฆ่า​เจ้า

31 ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​เหมือน​ผู้หญิง​คลอด​ลูก

ร้อง​ครวญ​คราง​เหมือน​คลอด​ลูก​คน​แรก

เป็น​เสียง​ร้อง​ของ​ธิดา​ศิโยน​หายใจ​หอบ

เธอ​ยื่น​แขน​ออก​มา​และ​พูด​ว่า

"อนิจจา ฉัน​จะ​เป็น​ลม​แล้ว

ชีวิต​ฉัน​ถูก​มอบ​ไว้​ให้​เหล่า​ฆาตกร"