1 พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า "เมื่อ​ถึง​เวลา​นั้น​กระดูก​ของ​กษัตริย์​และ​ขุนนาง​ของ​ยูดาห์ กระดูก​ของ​ปุโรหิต​และ​ผู้​เผย​พระวจนะ และ​กระดูก​ของ​ชาว​เยรูซาเล็ม​จะ​ถูก​ขุด​ออก​มา​จาก​หลุม​ฝัง​ศพ 2 และ​ถูก​ทิ้ง​กระจาย​ไว้​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์ ดวง​จันทร์ และ​หมู่​ดาว​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​ซึ่ง​พวก​เขา​รัก​และ​ปรนนิบัติ ติดตาม​ขอ​คำ​ปรึกษา​และ​นมัสการ กระดูก​ของ​พวก​เขา​จะ​ไม่​ถูก​เก็บ​รวบรวม​หรือ​ฝัง​ไว้ แต่​จะ​เป็น​เหมือน​มูล​ทิ้ง​ไว้​บน​พื้น​ดิน 3 และ​คน​ที่​เหลือ​รอด​อยู่​ใน​ชนชาติ​ชั่วร้าย​นี้ จะ​เรียก​หา​ความ​ตาย​มาก​กว่า​มี​ชีวิต​อยู่​ใน​ที่​ซึ่ง​เรา​จะ​เนรเทศ​เขา​ไป" พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ดังนี้

4 "จง​ไป​บอก​พวก​เขา​ว่า พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้

‘เมื่อ​คน​ล้ม​ลง พวก​เขา​จะ​ไม่​ลุกขึ้น​หรือ

เมื่อ​คน​ไป​ผิด​ทาง พวก​เขา​จะ​ไม่​ย้อน​กลับ​มา​หรือ

5 แล้ว​ทำไม​คน​เหล่า​นี้​หัน​ไป​ทาง​อื่น

เหตุใด​เยรูซาเล็ม​จึง​หัน​ไป​ทาง​อื่น​เสมอ

พวก​เขา​ยึดติด​กับ​ความ​หลอกลวง

พวก​เขา​ไม่​ยอม​หัน​กลับ​มา

6 เรา​ตั้งใจ​ฟัง

แต่​พวก​เขา​ไม่​พูด​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง

ไม่​มี​ใคร​ใน​พวก​เขา​กลับใจ​จาก​ความ​ชั่ว​ของ​ตน’

และ​พูด​ว่า ‘ข้า​ได้​ทำ​อะไร​ลง​ไป’

แต่ละ​คน​ไป​ตาม​ทาง​ของ​ตนเอง

เหมือน​ม้า​ทะยาน​ออกศึก

7 แม้แต่​นก​กระสา​ใน​ท้องฟ้า

ยัง​รู้​กำหนด​ฤดูกาล

นก​พิราบ นก​กระเรียน และ​นก​นางแอ่น

ยัง​สังเกต​ว่า​ได้​เวลา​อพยพ

แต่​ประชาชน​ของ​เรา

ไม่​รู้​ข้อ​กำหนด​ของ​พระยาห์เวห์

8 เจ้า​พูด​ออก​มา​ได้​อย่างไร​ว่า ‘เรา​เฉลียว​ฉลาด

เพราะ​เรา​มี​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์’

ใน​เมื่อ​ปากกา​มุสา​ของ​พวก​อาลักษณ์

ได้​บิดเบือน​กฎ​บัญญัติ​นั้น

9 คน​ฉลาด​เหล่า​นั้น​จะ​ต้อง​อับอาย

พวก​เขา​จะ​หวาด​กลัว​และ​ติดกับ

เนื่องจาก​ได้​ปฏิเสธ​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์

เขา​มี​สติ​ปัญญา​ประเภท​ไหน​กัน

10 ดังนั้น​เรา​จะ​ยก​ภรรยา​ของ​พวก​เขา​ให้​ชาย​อื่น

และ​ยก​ที่นา​ของ​เขา​ให้​เจ้า​ของ​คน​ใหม่

ตั้งแต่​ผู้​น้อย​ที่​สุด​จน​ถึง​ผู้​ยิ่งใหญ่​ที่​สุด

ล้วน​โลภ​มุ่ง​กำไร

พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​และ​ปุโรหิต​ก็​ไม่​ต่าง​กัน

ล้วน​โกหก​หลอกลวง

11 พวก​เขา​ทำ​แผล​ให้​คน​ของ​เรา

ราว​กับ​ว่า​ไม่​ร้ายแรง​เท่าไร

พวก​เขา​พูด​ว่า ‘สันติสุข สันติสุข’

ทั้ง​ที่​ไม่​มี​สันติสุข

12 พวก​เขา​ละอาย​ใจ​ใน​พฤติกรรม​น่า​รังเกียจ​ของ​ตน​บ้าง​ไหม

ไม่​เลย พวก​เขา​ไม่​ละอาย​สัก​นิด

ไม่​รู้​ด้วย​ซ้ำ​ว่า​อาย​เป็น​อย่างไร

ฉะนั้น​พวก​เขา​จะ​ล้ม​ลง​ใน​หมู่​ผู้​ที่​ล้ม​ลง

จะ​ตกต่ำ​ลง​เมื่อ​เรา​ลงโทษ​เขา"

พระยาห์เวห์​พูด​ดังนั้น

13 พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า

"เรา​จะ​ริบ​ผลิตผล​ของ​เขา​ไป

จะ​ไม่​มี​ผล​องุ่น​ติด​อยู่​บน​เถา

ไม่​มี​มะเดื่อ​บน​ต้น

ใบ​ของ​มัน​จะ​เหี่ยว​เฉา​ไป

อะไร​ที่​เรา​ให้​พวก​เขา​ไว้

จะ​ถูก​ยึด​ไป*

14 เรา​จะ​มา​นั่ง​อยู่​ที่นี่​ทำไม

มา​เถิด ไป​ด้วยกัน!

ให้​เรา​หนี​ไป​ที่​หัวเมือง​ป้อม​ปราการ​ต่าง​ๆ

ไป​ตาย​เสีย​ที่​นั่น!

เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​กำหนด​ให้​เรา​พินาศ

และ​ยื่น​ยา​พิษ​ให้​เรา​ดื่ม

เพราะ​เรา​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์

15 เรา​มุ่ง​หวัง​สันติสุข

แต่​ไม่​มี​สิ่ง​ดี​เกิด​ขึ้น

เรา​มุ่ง​หวัง​เวลา​แห่ง​การ​เยียวยา

แต่​ก็​มี​เพียง​ความ​สยดสยอง

16 เสียง​หายใจ​ฟืดฟาด​ของ​ม้า​ฝ่าย​ศัตรู

ได้ยิน​มา​จาก​เมือง​ดาน

ทั้ง​แผ่นดิน​สั่น​สะเทือน

ด้วย​เสียง​ม้า​ศึก

ศัตรู​กำลัง​มา​เขมือบ

แผ่นดิน​นี้​และ​ทุก​สิ่ง​ที่​นี่

ทั้ง​นคร​และ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​นั้น

17 ดู​สิ เรา​จะ​ส่ง​งู​พิษ​มา​ใน​หมู่​พวก​เจ้า

งู​พิษ​ซึ่ง​ไม่​มี​ใคร​สะกด​ได้

จะ​มา​ฉก​เจ้า"

พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น

18 พระองค์​ผู้​ปลอบโยน*ข้าพเจ้า​ใน​ยาม​โศกเศร้า

ใจ​ของ​ข้าพเจ้า​อ่อน​ล้า​อยู่​ภายใน

19 ฟัง​เสียง​ร่ำไห้​ของ​ชนชาติ​ของ​ข้าพเจ้า

จาก​แดน​ไกล​โพ้น​เถิด

พวก​เขา​ถาม​ว่า "พระยาห์เวห์​ไม่​อยู่​ใน​ศิโยน​หรือ

องค์​กษัตริย์​แห่ง​ศิโยน​ไม่​อยู่​ที่​นั่น​แล้ว​หรือ

ทำไม​พวก​เขา​จึง​กระตุ้น​ให้​เรา​โกรธ​ด้วย​รูป​เคารพ

และ​ด้วย​เทวรูป​ต่าง​ชาติ​อัน​ไร้​ค่า

20 ฤดู​เก็บเกี่ยว​ผ่านพ้น​ไป

ฤดู​ร้อน​ก็​สิ้น​สุด​แล้ว

และ​เรา​ก็​ยัง​ไม่​ได้รับ​ความ​รอด

21 เพราะ​ชนชาติ​ของ​ข้าพเจ้า​ถูก​บด​ขยี้ ข้าพเจ้า​จึง​แหลก​สลาย​ไป​ด้วย

ข้าพเจ้า​โศกเศร้า และ​ความ​สยดสยอง​เกาะ​กุม​ข้าพเจ้า

22 ใน​กิเลอาด​ไม่​มี​ยา​ทา​หรือ

ที่​นั่น​ไม่​มี​แพทย์​เลย​หรือ

ทำไม​จึง​ไม่​มี​การ​รักษา​บาดแผล

ให้​ชนชาติ​ของ​ข้าพเจ้า"