1 האָט געזונגען דבֿוֹרה און ברק דער זון פֿון אַבֿינועמען אין יענעם טאָג, אַזױ צו זאָגן:

2 אַז מע לאָזט די האָר װילד אין יִשׂרָאֵל,

אַז דאָס פֿאָלק באָט פֿרײַװיליק אָן,

טוט לױבן ה׳!

3 הערט איר מלכים,

פֿאַרנעמט איר פֿירשטן,

איך, צו ה׳ װעל איך זינגען,

איך װעל שפּילן צו ה׳ דעם אלוקי יִשׂרָאֵל.

4 ה׳, אַז דו ביסט פֿון שֵׂעִיר אַרױס,

אַז דו האָסט פֿון אֶדוֹמס פֿעלד געשפּרײַזט,

האָט די ערד געציטערט,

אױך די הימלען האָבן געטריפֿט,

יאָ, װאָלקנס האָבן װאַסער געטריפֿט.

5 בערג זײַנען צערונען פֿאַר ה׳,

דער דאָזיקער סינַי – פֿאַר ה׳ דעם אלוקי יִשׂרָאֵל.

6 אין די טעג פֿון שמגר דעם זון פֿון עַנָת,

אין די טעג פֿון יעל, האָבן שליאַכן אױפֿגעהערט,

און װעגגײער פֿלעגן אױף קרומע שטעגן גײן.

7 אױפֿגעהערט האָבן שטעט אין יִשׂרָאֵל, אױפֿגעהערט,

ביז איך, דבֿוֹרה, ביסט אױפֿגעשטאַנען,

אױפֿגעשטאַנען אַ מוטער אין יִשׂרָאֵל.

8 נײַע ג‑טער האָט מען אױסדערװײלט,

דערום איז מלחמה געװען אין די טױערן;

אױב אַ שילד און אַ שפּיז איז אָנצוזען געװען

אין פֿערציק טױזנט אין יִשׂרָאֵל!

9 מײַן האַרץ צו די הערשער פֿון יִשׂרָאֵל,

די פֿרײַװיליקע צװישן דעם פֿאָלק;

טוט לױבן ה׳!

10 איר װאָס רײַט אױף אײזעלינס װײַסע,

איר װאָס זיצט אױף דעקעס,

און איר װאָס גײט אױפֿן װעג,

רעדט דערפֿון!

11 מער װי ליאַרעם פֿון פֿײַלשיסערס

איז צװישן די שעפּקאָריטעס;

דאָרטן דערצײלט מען די גערעכטיקײט פֿון ה׳,

די גערעכטיקײט אין זײַן פֿרײע שטעט אין יִשׂרָאֵל.

דענצמאָל האָט גענידערט

ה׳ס פֿאָלק צו די טױערן.

12 דערװעק דיך, דערװעק דיך, דבֿוֹרה,

דערװעק דיך, דערװעק דיך, רעד געזאַנג!

שטײ אױף, ברק,

און פֿאַנג דײַן געפֿאַנג, זון פֿון אַבֿינועם!

13 דענצמאָל איז אַראָפּקומען אַ איבערבלײַב פֿון די אײדעלע

צו דעם פֿאָלק;

די מענטשן פֿון ה׳

זענען אַראָפּגעקומען צו מיר

װי גיבוֹרים.

14 פֿון אפֿרים זײַנען געקומען די װאָס װאָרצלען אין עַמָלֵק,

נאָך דיר, בנימין, מיט דײַנע מחנות;

פֿון מָכיר האָבן הערשער גענידערט,

און פֿון זבֿולון די װאָס טראָגן אַ שרײַבערשטאָק.

15 און די האַרן אין יִשׂשָׂכָר מיט דבֿוֹרהן;

און יִשׂשָׂכָר װי ברק

האָט געלאָזט זיך אין טאָל, הינטער אים.

בײַ די טײלן פֿון ראובֿן

איז דער איבערלײג געװען גרױס.

16 װאָס ביסטו געזעסן צװישן די שאָפֿגעהעפֿטן,

צו הערן דאָס געשרײ פֿון סטאַדעס?

בײַ די טײלן פֿון ראובֿן

איז דער איבערקלער געװען גרױס.

17 גִלעָד האָט אױף יענער זײַט יַרדן גערוט;

און דָן פֿאַר װאָס געװאױנט בײַ די שיפֿן?

אָשֵר איז געזעסן בײַם באָרטן פֿון ים,

און בײַ זײַנע האַװנס געטאָן רוען.

18 זבֿולון איז אַ פֿאָלק

װאָס האָט אײַנגעשטעלט זײַן זעל צום טױט,

און נַפֿתָּלי – אױף די הײכן פֿון פֿעלד.

19 מלכים זײַנען געקומען, מלחמה געהאַלטן,

דענצמאָל האָבן מלחמה געהאַלטן די מלכים פֿון כּנַעַן

אין תַּעֲנָך בײַ די װאַסערן פֿון מגִדוֹ;

קײן רױב פֿון זילבער האָבן זײ נישט געקריגן.

20 פֿון הימל האָט מען מלחמה געהאַלטן,

די שטערן פֿון זײערע שטעגן

האָבן מלחמה געהאַלטן מיט סיסראן.

21 טײַך קישון האָט זײ אַװעקגעפֿלײצט,

טײַך אַלטער, טײַך קישון.

טרעט אױף מיט מאַכט, מײַן זעל!

22 דענצמאָל האָבן געקלאַפּט די טריט פֿון פֿערד,

פֿון די שפּרונגען,

די שפּרונגען פֿון זײַנע אָגערס.

23 שילט מרוז, האָט געזאָגט דער מלאך פֿון ה׳,

שילטן שילט אירע באַװױנער,

װײַל זײ זײַנען נישט געקומען צו דער הילף פֿון ה׳,

צו דער הילף פֿון ה׳, צװישן די גיבוֹרים.

24 געבענטשטער פֿון אַלע װײַבער זאָל זײַן יעל,

די װײַב פֿון חֶבֶֿר דעם קֵיני

פֿון אַלע װײַבער אין געצעלט זײַן געבענטשטער.

25 װאַסער האָט ער געבעטן, מילך האָט זי געגעבן,

אין אַ קרוג פֿון פֿירשטן, האָט זי שמאַנט דערלאַנגט.

26 איר האַנט האָט זי אױסגעשטרעקט צום פֿלעקל,

און איר רעכטע צום אַרבעטערהאַמער,

און געהאַמערט סיסראן, צעקלאַפּט זײַן קאָפּ,

און געלעכערט און דורכגעהאַקט זײַן שלײף.

27 צו אירע פֿיס האָט ער זיך אַראָפּגעלאָזט,

געפֿאַלן, געלעגן;

צו אירע פֿיס זיך אַראָפּגעלאָזט, געפֿאַלן;

װוּ זיך אַראָפּגעלאָזט, דאָרט דערהרגעט געפֿאַלן.

28 דורכן פֿענצטער האָט געקוקט און געיאָמערט,

דורך דער פֿאָרטקע, די מוטער פֿון סיסראן:

װאָס זאַמט זיך זײַן רײַטװאָגן צו קומען?

װאָס שפּעטיקן זיך די טריט פֿון זײַנע געשפּאַנען?

29 די קלוגע פֿון אירע האַרינטעס ענטפֿערן,

יאָ, זי אַלײן גיט אַן ענטפֿער צו זיך:

30 פֿאַר װאָר, זײ געפֿינען, זײ טײלן דעם רױב,

אַ מײדל, צװײ מײדלעך פֿאַר איטלעכן מאַן;

רױב פֿון פֿאַרבן פֿאַר סיסראן,

רױב פֿון פֿאַרבן געשטיקטע,

פֿאַרבשטיקערײַען פֿאַרן רױבנעמערס האַלדז.

31 אַזױ זאָלן אונטערגײן אַלע פֿײַנט דײַנע, ה׳!

און זײַנע ליבהאָבער זאָלן זײַן

װי דער אױפֿגאַנג פֿון דער זון אין איר שטאַרקײט.

און דאָס לאַנד איז געװען רויִק פֿערציק יאָר.