1 װײ מיר, װאָס איך בין װי בײַם נאָכזאַמל פֿון זומער,

װי בײַם נאָכקלײַב פֿון דער לעז!

נישטאָ אַ הענגל צום עסן,

אַן ערשטפֿרוכט װאָס מײַן זעל געלוסט.

2 אונטערגעגאַנגען איז דער פֿרומער פֿון לאַנד,

און קײן רעכטפֿאַרטיקער צװישן מענטשן איז נישטאָ;

אַלע לױערן זײ אױף בלוט,

אײנער דעם אַנדערן פֿאַנגען זײ אין נעץ.

3 אױף שלעכטס טאָן זײַנען די הענט װאָס דאַרפֿן גוטס טאָן;

דער שׂרָרה פֿאַרלאַנגט, און דער ריכטער איז פֿאַר באַצאָלט,

און דער גרוסיער מאַן, ער רעדט די געריקײט פֿון זײַן זעל;

אַזױ האָבן זײ עס פֿאַרדרײט.

4 דער בעסטער פֿון זײ איז װי אַ דאָרן,

דער רעכטפֿאַרטיקער, ערגער פֿון אַ שטעכיקער צאַם.

דער טאָג פֿון דײַנע זעער, דײַן רעכנשאַפֿט, איז געקומען;

אַצונד װעט געשען זײער צעטומלעניש.

5 זאָלט איר נישט גלױבן אין אַ חבֿר,

זאָלט איר אײַך נישט פֿאַרזיכערן אױף אַ גוטן פֿרײַנט;

פֿון דער װאָס ליגט אין דײַן בוזעם,

היט די טירן פֿון דײַן מױל.

6 װאָרעם אַ זון באַנַװלט אַ פֿאָטער,

אַ טאָכטער שטעלט זיך קעגן איר מוטער,

אַ שנור קעגן איר שװיגער,

די שָׂונאים פֿון אַ מענטשן זײַנען זײַנע הױזלײַט.

7 אָבער איך קוק אױס אױף ה׳,

איך האַר צום ה׳ פֿון מײַן הילף,

מײַן ג-ט װעט מיך צוהערן.

8 נישט פֿרײען זאָלסטו זיך אױף מיר, מײַן שׂוֹנאטע,

אַז איך בין געפֿאַלן, װעל איך אױפֿשטײן,

אַז איך זיץ אין פֿינצטערניש, איז ה׳ מיר אַ ליכט.

9 דעם צאָרן פֿון ה׳ װעל איך טראָגן,

װאָרעם איך האָב געזינדיקט צו אים;

ביז ער װעט קריגן מײַן קריג,

און װעט טאָן מײַן רעכט;

ער װעט מיך אַרױספֿירן אין ליכטיקײט,

איך װעל זען זײַן גערעכטיקײט.

10 און מײַן שׂוֹנאטע װעט זען, און אַ בושה װעט זי באַדעקן,

די װאָס זאָגט צו מיר: װוּ איז ער, ה׳ דײַן ג-ט?

מײַנע אױגן װעלן זיך אָנזען אױף איר;

אַצונד װעט זי צעטראָטן װערן װי קױט פֿון די גאַסן.

11 אַ טאָג װעט זײַן צו בױען דײַנע מױערן,

מעג יענער טאָג זײַן זײער װײַט.

12 אַ טאָג װעט דאָס זײַן װען מע װעט קומען צו דיר,

פֿון אשור און די שטעט פֿון מִצרַיִם,

און פֿון מִצרַיִם און ביזן טײַך,

און פֿון ים ביז ים, און פֿון באַרג ביז באַרג.

13 און די ערד װעט זײַן װיסט פֿאַר אירע באַװױנער,

פֿון װעגן דעם פֿרוכט פֿון זײערע מעשׂים.

14 פֿיטער דײַן פֿאָלק מיט דײַן רוט,

די שאָף פֿון דײַן אַרב,

װאָס װױנען באַזונדער אַ װאַלד אין מיטן כַּרמֶל;

לאָזן זײ זיך פֿיטערן אין בָשָן און גִלעָד,

װי אין די טעג פֿון אַמאָל.

15 װי אין די טעג פֿון דײַן אַרױסגײן פֿון לאַנד מִצרַיִם,

װעל איך אים װוּנדער באַװײַזן.

16 פֿעלקער װעלן זען און זיך שעמען מיט אַל זײער גבֿורה,

זײ װעלן אַרױפֿטאָן די האַנט אױפֿן מױל,

זײערע אױערן װעלן טױב װערן.

17 זײ װעלן לעקן דעם שטױב װי אַ שלאַנג,

װי די װאָס קריכן אױף דער ערד;

זײ װעלן ציטערן פֿון זײערע פֿעסטונגען,

צו ה׳ אלוקינו װעלן זײ אַנגסטן,

און זײ װעלן מורא האָבן פֿאַר דיר.

18 װער איז אַן אֵל װי דו, װאָס פֿאַרגיט זינד,

און גײט פֿאַרבײַ דעם פֿאַרברעך פֿון דעם איבערבלײַב פֿון זײַן אַרב?

ער האַלט נישט אױף אײביק זײַן צאָרן,

װאָרעם ער האָט ליב גענאָד.

19 ער װעט אונדז װידער דערבאַרעמען,

ער װעט פֿאַרדריקן אונדזערע זינד;

און װעסט אַרײַנװאַרפֿן אין די טיפֿענישן פֿון ים

אַלע זײערע חטאָים.

20 װעסט װײַזן טרײַשאַפֿט צו יעקבֿן,

חֶסֶד צו אבֿרהמען,

װי דו האָסט געשװאָרן אונדזערע עלטערן

פֿון די טעג פֿון פֿאַרצײַטן.