1 נישט פֿרײען זאָלסטו זיך, יִשׂרָאֵל,

מיט שׂימחה אַזױ װי די פֿעלקער,

װאָרעם האָסט זיך אָפּגעקערט פֿון דײַן ג-ט,

האָסט ליב געהאַט זוֹנה-לױן אױף אַלע תּבֿואה דרעש-שײַער.

2 דער דרעש-שײַער און דער קעלטער װעט זײ נישט שפּײַזן,

און דער פֿרישװײַן װעט פֿעלשן אָן זײ.

3 זײ װעלן נישט זיצן אין לאַנד פֿון ה׳,

און אפֿרים װעט זיך קײן מִצרַיִם אומקערן,

און אין אשור װעלן זײ אומרײנס עסן.

4 זײ װעלן נישט גיסן צו ה׳ װײַן,

און נישט אָנגעלײגט װעלן אים זײַן זײערע שלאַכטאָפּפֿער,

אַזױ װי ברױט פֿון אַבֿלות װעט עס זײ זײַן,

אַלע װאָס עסן עס װעלן זיך פֿאַראומרײניקן;

װאָרעם זײער ברױט װעט זײַן פֿאַר זײער לײַב,

עס װעט נישט קומען אין הױז פֿון ה׳.

5 װאָס װעט איר טאָן אין אַ יוֹם-טובֿ,

און אין אַ פֿײַערטאָג פֿון ה׳?

6 װאָרעם זע, זײ זײַנען אַװעק פֿון דעם בראָך,

װעט מִצרַיִם זײ אײַנזאַמלען,

מוֹף װעט זײ באַגראָבן;

די שאַצן פֿון זײער זילבער, זײ װעט שטעכגעװעקס ירשען,

דערנער װעלן זײַן אין זײערע געצעלטן.

7 געקומען זײַנען די טעג פֿון רעכנשאַפֿט,

געקומען די טעג פֿון באַצאָלונג;

געװאָר װערן װעט יִשׂרָאֵל.

אַ נאַר איז דער נבֿיא,

משוגע איז דער מאַן פֿון גײַסט!

פֿון װעגן דײַן גרױס זינד,

און װײַל גרױס איז די פֿײַנטשאַפֿט.

8 דער װעכטער פֿון אפֿרים איז מיט מײַן ג-ט,

דעם נבֿיא שטעלט ער אַ פּאַסטקע אױף אַלע זײַנע װעגן,

פֿײַנטשאַפֿט אין הױז פֿון זײַן ג-ט.

9 טיף פֿאַרדאָרבן זײַנען זײ,

אַזױ װי אין די טעג פֿון גִבֿעָה;

ער װעט געדענקען זײער פֿאַרברעך,

ער װעט רעכענען זײערע זינד.

10 װי װײַנטרױבן אין מדבר האָב איך געפֿונען יִשׂרָאֵל,

װי אַן ערשטפֿרוכט פֿון פֿײַגנבױם אין זײַן אָנהײב

האָב איך געזען אײַערע עלטערן;

זײַנען זײ געקומען קײן בַעַל-פּעוֹר,

און זיך אָפּגעשײדט צום שאַנדגעץ,

און געװאָרן אומװערדיק װי דאָס װאָס זײ האָבן ליב געקראָגן.

11 אפֿרים – װי אַ פֿױגל װעט זײער כּבֿוד אַװעקפֿליען,

אױס געבורט, און אױס מוטערלײַב, און אױס טראָגשאַפֿט!

12 אַפֿילו אַז זײ װעלן אױפֿברענגען זײערע קינדער,

װעל איך זײ באַרױבן פֿון זײ,

אַז קײן מענטש זאָל נישט בלײַבן;

יאָ, װײ אױך צו זײ װען איך טו זיך אָפּ פֿון זײ!

13 אפֿרים, װי איך האָב צוֹר געזען,

איז געפֿלאַנצט אין אַ שײנעם אָרט,

אָבער אפֿרים װעט אַרױספֿירן

זײַנע קינדער צום טײטער

14 גיב זײ, ה׳, װאָס דו דאַרפֿסט זײ געבן!

גיב זײ אַ טראַכט װאָס פֿאַרװאַרפֿט, און בריסט פֿאַרדאַרטע!

15 אַל דאָס בײז זײערס איז אין גִלגָל,

יאָ, דאָרט האָב איך זײ פֿײַנט געקראָגן;

פֿאַר די בײזע מעשׂים זײערע

װעל איך זײ פֿון מײַן הױז אַרױסטרײַבן;

איך װעל זײ מער נישט ליב האָבן;

אַלע זײערע האַרן זײַנען אָפּקערער.

16 געשלאָגן געװאָרן איז אפֿרים,

זײער װאָרצל איז פֿאַרטריקנט,

קײן פֿרוכט װעלן זײ נישט ברענגען;

אַפֿילו אַז זײ װעלן געבערן,

װעל איך טײטן די גלוסטיקע פֿון זײער לײַב.

17 פֿאַראַכטן װעט זי מײַן ג-ט,

װײַל זײ האָבן נישט צוגעהערט צו אים,

און זײ װעלן אומװאָגלען צװישן די פֿעלקער.