1 Aasafin mietevirsi. Kuuntele, kansani, minun opetustani, kallistakaa korvanne minun suuni sanoille.2 Minä avaan suuni mietelmiin, tuon ilmi muinaisaikojen arvoituksia.3 Mitä olemme kuulleet, minkä olemme saaneet tietää ja mitä isämme ovat meille kertoneet,4 sitä me emme heidän lapsiltansa salaa, vaan me kerromme tulevalle polvelle Herran ylistettävistä teoista, hänen voimastansa ja ihmeistänsä, jotka hän on tehnyt.5 Hän asetti todistuksen Jaakobiin, hän sääti Israeliin lain ja käski meidän isiemme julistaa ne lapsillensa,6 että jälkipolvi saisi ne tietää, saisivat tietää vastedes syntyvät lapset, ja nekin nousisivat ja kertoisivat niistä lapsillensa.7 Niin nämä panisivat uskalluksensa Jumalaan eivätkä unhottaisi Jumalan tekoja, vaan ottaisivat hänen käskyistänsä vaarin.8 Ja niin ei heistä tulisi, niinkuin heidän isistänsä, kapinoitseva ja niskoitteleva polvi, sukupolvi, jonka sydän ei pysynyt lujana ja jonka henki ei pysynyt uskollisena Jumalalle.9 Efraimin lapset, asestetut jousimiehet, kääntyivät pakoon taistelun päivänä.10 Eivät he pitäneet Jumalan liittoa, eivät tahtoneet vaeltaa hänen lakinsa mukaan,11 vaan he unhottivat hänen suuret tekonsa ja hänen ihmeensä, jotka hän heille näytti.12 Heidän isiensä nähden hän ihmeitä teki Egyptin maassa, Sooanin kedolla.13 Hän halkaisi meren ja vei heidät sen läpi, hän seisotti vedet roukkioksi.14 Hän johdatti heitä päivän aikaan pilvellä ja tulen valolla kaiket yöt.15 Hän halkoi kalliot erämaassa ja juotti heitä runsaasti, kuin syvistä vesistä.16 Hän juoksutti puroja kalliosta ja vuodatti virtanaan vettä.17 Yhä he kuitenkin tekivät syntiä häntä vastaan ja olivat uppiniskaisia Korkeimmalle erämaassa.18 He kiusasivat Jumalaa sydämessänsä, vaatien ruokaa himonsa tyydyttämiseksi.21 Sentähden Herra, kun hän sen kuuli, julmistui; ja tuli syttyi Jaakobissa, ja Israelia vastaan nousi viha,22 koska he eivät uskoneet Jumalaan eivätkä luottaneet hänen apuunsa.23 Hän käski pilviä korkeudessa ja avasi taivaan ovet;24 hän satoi heille ruuaksi mannaa, hän antoi heille taivaan viljaa.25 Ihmiset söivät enkelien leipää; hän lähetti heille evästä yllin kyllin.26 Hän nosti taivaalle itätuulen ja ajoi voimallaan esiin etelätuulen;27 hän antoi sataa heille lihaa kuin tomua, siivekkäitä lintuja kuin meren hiekkaa;28 hän pudotti ne leirinsä keskeen, yltympäri asuntonsa.29 Niin he söivät ja tulivat kylläisiksi; mitä he olivat himoinneet, sitä hän salli heidän saada.30 Eivät olleet he vielä himoansa tyydyttäneet, ja ruoka oli vielä heidän suussaan,31 kun heitä vastaan jo nousi Jumalan viha: hän tappoi heidän voimakkaimpansa ja kaatoi maahan Israelin nuoret miehet.32 Mutta sittenkin he yhä vielä tekivät syntiä eivätkä uskoneet hänen ihmeitänsä.33 Sentähden hän lopetti heidän päivänsä niinkuin tuulahduksen, antoi heidän vuottensa päättyä äkilliseen perikatoon.34 Kun hän surmasi heitä, kysyivät he häntä, kääntyivät ja etsivät Jumalaa.35 He muistivat, että Jumala oli heidän kallionsa, ja että Jumala, Korkein, oli heidän lunastajansa.36 Mutta he pettivät häntä suullaan ja valhettelivat hänelle kielellänsä;37 sillä heidän sydämensä ei ollut vakaa häntä kohtaan, eivätkä he olleet uskolliset hänen liitossansa.38 Mutta hän on laupias, antaa anteeksi rikkomukset eikä tahdo hukuttaa. Sentähden hän usein kääntyi vihastansa eikä antanut kaiken kiivautensa nousta.39 Sillä hän muisti, että he ovat liha, tuulahdus, joka menee eikä enää palaja.40 Kuinka usein he niskoittelivat häntä vastaan korvessa ja murehduttivat hänen mielensä erämaassa!41 Ja yhä edelleen he kiusasivat Jumalaa ja vihoittivat Israelin Pyhän.42 He eivät muistaneet hänen kättänsä, eivät sitä päivää, jona hän päästi heidät ahdistajasta,43 jona hän teki tunnustekonsa Egyptissä ja ihmeensä Sooanin kedolla,44 muutti heidän virtansa vereksi, niin etteivät he voineet vesiojistaan juoda;45 lähetti heidän sekaansa paarmoja, jotka heitä söivät, ja sammakoita, jotka tuottivat heille häviötä;46 antoi heidän satonsa tuhosirkoille ja heinäsirkoille heidän vaivannäkönsä;47 hävitti rakeilla heidän viiniköynnöksensä ja raekivillä heidän metsäviikunapuunsa;48 antoi heidän karjansa alttiiksi rakeille ja heidän laumansa salamoille.49 Hän lähetti heitä vastaan vihansa hehkun, kiivastuksen, vihastuksen ja ahdistuksen, parven pahoja enkeleitä.50 Hän raivasi tien vihallensa, ei säästänyt heidän sielujansa kuolemasta, vaan antoi heidän henkensä ruton valtaan.51 Hän surmasi kaikki esikoiset Egyptistä, miehuuden ensimmäiset Haamin majoista.52 Mutta kansansa hän pani liikkeelle kuin lampaat ja johdatti heitä erämaassa kuin laumaa.53 Hän johti heitä turvallisesti, heidän ei tarvinnut peljätä; mutta heidän vihollisensa peitti meri.54 Ja hän vei heidät pyhälle alueellensa, vuorelle, jonka hänen oikea kätensä oli hankkinut.55 Hän karkoitti pakanat pois heidän tieltänsä, jakoi ne heille arvalla perintöosaksi ja antoi Israelin sukukuntain asua niiden majoissa.56 Mutta niskoittelullaan he kiusasivat Jumalaa, Korkeinta, eivätkä ottaneet hänen todistuksistansa vaaria,57 vaan luopuivat pois ja olivat uskottomia isiensä lailla, kävivät kelvottomiksi kuin veltto jousi.58 He vihoittivat hänet uhrikukkuloillansa ja herättivät hänen kiivautensa epäjumaliensa kuvilla.59 Jumala kuuli sen ja julmistui, ja hän hylkäsi Israelin peräti.60 Hän hylkäsi asumuksensa Siilossa, majan, jonka hän oli pystyttänyt ihmisten keskelle.61 Hän salli väkevyytensä joutua vankeuteen ja kunniansa vihollisten käsiin.62 Hän antoi kansansa alttiiksi miekalle ja julmistui perintöosaansa.63 Heidän nuorukaisensa kulutti tuli, ja heidän neitsyensä jäivät häälauluja vaille.64 Heidän pappinsa kaatuivat miekkaan, eivätkä heidän leskensä voineet itkuja itkeä.65 Silloin Herra heräsi niinkuin nukkuja, niinkuin viinin voittama sankari.66 Hän löi vihollisensa pakoon, tuotti heille ikuisen häpeän.67 Hän hylkäsi myös Joosefin majan eikä valinnut Efraimin sukukuntaa,68 vaan valitsi Juudan sukukunnan, Siionin vuoren, jota hän rakastaa.69 Ja hän rakensi pyhäkkönsä korkeuksien tasalle, rakensi sen kuin maan, jonka hän on perustanut ikiajoiksi.70 Hän valitsi Daavidin, palvelijansa, ja otti hänet lammastarhoista.71 Hän toi hänet imettäväisten lammasten jäljestä kaitsemaan kansaansa, Jaakobia, ja Israelia, perintöosaansa.72 Ja Daavid kaitsi heitä vilpittömin sydämin ja johti heitä taitavalla kädellä.

1 (O cîntare a lui Asaf.) Ascultă, poporul meu, învăţăturile mele! Luaţi aminte la cuvintele gurii mele!2 Îmi deschid gura şi vorbesc în pilde, vestesc înţelepciunea vremurilor străvechi.3 Ce am auzit, ce ştim, ce ne-au povestit părinţii noştri,4 nu vom ascunde de copiii lor; ci vom vesti neamului de oameni care va veni laudele Domnului, puterea Lui, şi minunile pe cari le -a făcut.5 El a pus o mărturie în Iacov, a dat o lege în Israel, şi a poruncit părinţilor noştri să-şi înveţe în ea copiii,6 ca să fie cunoscută de cei ce vor veni după ei, de copiii cari se vor naşte, şi cari, cînd se vor face mari, să vorbească despre ea copiilor lor;7 pentruca aceştia să-şi pună încrederea în Dumnezeu, să nu uite lucrările lui Dumnezeu, şi să păzească poruncile Lui.8 Să nu fie, ca părinţii lor, un neam neascultător şi răzvrătit, un neam, care n'avea o inimă tare, şi al cărui duh nu era credincios lui Dumnezeu!9 Fiii lui Efraim, înarmaţi şi trăgînd cu arcul, au dat dosul în ziua luptei,10 pentrucă n'au ţinut legămîntul lui Dumnezeu, şi n'au voit să umble întocmai după Legea Lui.11 Au dat uitării lucrările Lui, minunile Lui, pe cari li le arătase.12 Înaintea părinţilor lor, El făcuse minuni în ţara Egiptului, în cîmpia Ţoan.13 A despărţit marea, şi le -a deschis un drum prin ea, ridicînd apele ca un zid.14 I -a călăuzit ziua cu un nor, şi toată noaptea cu lumina unui foc strălucitor.15 A despicat stînci în pustie, şi le -a dat să bea ca din nişte valuri cu ape multe.16 A făcut să ţîşnească izvoare din stînci, şi să curgă ape ca nişte rîuri.17 Dar ei tot n'au încetat să păcătuiască împotriva Lui, n'au încetat să se răzvrătească împotriva Celui Prea Înalt în pustie.18 Au ispitit pe Dumnezeu în inima lor, cerînd mîncare după poftele lor.19 Au vorbit împotriva lui Dumnezeu, şi au zis: ,,Oare va putea Dumnezeu să pună o masă în pustie?20 Iată că El a lovit stînca, de au curs ape, şi s'au vărsat şiroaie. Dar va putea El să dea şi pîne, sau să facă rost de carne poporului Său?``21 Domnul a auzit, şi S'a mîniat. Un foc s'a aprins împotriva lui Iacov, şi s'a stîrnit împotriva lui Israel mînia Lui,22 pentrucă n'au crezut în Dumnezeu, pentrucă n'au avut încredere în ajutorul Lui.23 El a poruncit norilor de sus, şi a deschis porţile cerurilor:24 a plouat peste ei mană de mîncare, şi le -a dat grîu din cer.25 Au mîncat cu toţii pînea celor mari, şi le -a trimes mîncare să se sature.26 A pus să sufle în ceruri vîntul de răsărit, şi a adus, prin puterea Lui, vîntul de miazăzi.27 A plouat peste ei carne ca pulberea, şi păsări înaripate, cît nisipul mării;28 le -a făcut să cadă în mijlocul taberii lor, dejur împrejurul locuinţelor lor.29 Ei au mîncat şi s'au săturat din destul: Dumnezeu le -a dat ce doriseră.30 Dar n'apucaseră să-şi stîmpere bine pofta, mîncarea le era încă în gură,31 cînd s'a stîrnit mînia lui Dumnezeu împotriva lor, a lovit de moarte pe cei mai tari din ei, şi a doborît pe tinerii lui Israel.32 Cu toate acestea, ei n'au încetat să păcătuiască, şi n'au crezut în minunile Lui.33 De aceea, El le -a curmat zilele ca o suflare, le -a curmat anii printr'un sfîrşit năpraznic.34 Cînd îi lovea de moarte, ei Îl căutau, se întorceau şi se îndreptau spre Dumnezeu;35 îşi aduceau aminte că Dumnezeu este Stînca lor, şi că Dumnezeul Autoputernic este Izbăvitorul lor.36 Dar Îl înşelau cu gura, şi -L minţeau cu limba.37 Inima nu le era tare faţă de El, şi nu erau credincioşi legămîntului Său.38 Totuş, în îndurarea Lui, El iartă nelegiuirea şi nu nimiceşte; Îşi opreşte de multe ori mînia şi nu dă drumul întregei Lui urgii.39 El Şi -a adus deci aminte că ei nu erau decît carne, o suflare care trece şi nu se mai întoarce.40 Decîteori s'au răzvrătit ei împotriva Lui în pustie! Decîteori L-au mîniat ei în pustietate!41 Da, n'au încetat să ispitească pe Dumnezeu, şi să întărîte pe Sfîntul lui Israel.42 Nu şi-au mai adus aminte de puterea Lui, de ziua, cînd i -a izbăvit de vrăjmaş,43 de minunile, pe cari le -a făcut în Egipt, şi de semnele Lui minunate din cîmpia Ţoan.44 Cum le -a prefăcut rîurile în sînge, şi n'au putut să bea din apele lor.45 Cum a trimes împotriva lor nişte muşte otrăvitoare, cari i-au mîncat, şi broaşte, cari i-au nimicit.46 Cum le -a dat holdele pradă omizilor, rodul muncii lor pradă lăcustelor.47 Cum le -a prăpădit viile, bătîndu-le cu piatră, şi smochinii din Egipt cu grindină.48 Cum le -a lăsat vitele pradă grindinei, şi turmele pradă focului cerului.49 El Şi -a aruncat împotriva lor mînia Lui aprinsă, urgia, iuţimea şi necazul: o droaie de îngeri aducători de nenorociri.50 Cum Şi -a dat drum slobod mîniei, nu le -a scăpat sufletul dela moarte, şi le -a dat viaţa pradă molimei;51 cum a lovit pe toţi întîii născuţi din Egipt, pîrga puterii în corturile lui Ham.52 Cum a pornit pe poporul Său ca pe nişte oi, şi i -a povăţuit ca pe o turmă în pustie.53 Cum i -a dus fără nici o grijă, ca să nu le fie frică, iar marea a acoperit pe vrăjmaşii lor.54 Cum i -a adus spre hotarul Lui cel sfînt, spre muntele acesta, pe care dreapta Lui l -a cîştigat.55 Cum a izgonit neamurile dinaintea lor, le -a împărţit ţara în părţi de moştenire, şi a pus seminţiile lui Israel să locuiască în corturile lor.56 Dar ei au ispitit pe Dumnezeul Prea Înalt, s'au răzvrătit împotriva Lui, şi n'au ţinut poruncile Lui.57 Ci s'au depărtat şi au fost necredincioşi, ca şi părinţii lor, s'au abătut la o parte, ca un arc înşelător,58 L-au supărat prin înălţimile lor, şi I-au stîrnit gelozia cu idolii lor.59 Dumnezeu a auzit, şi Ş'a mîniat, şi a urgisit rău de tot pe Israel.60 A părăsit locuinţa Lui din Silo, cortul în care locuia între oameni.61 Şi -a dat slava pradă robiei, şi măreţia Lui în mînile vrăjmaşului.62 A dat pradă săbiei pe poporul Lui, şi S'a mîniat pe moştenirea Lui.63 Pe tinerii lui i -a ars focul, şi fecioarele lui n'au mai fost sărbătorite cu cîntări de nuntă.64 Preoţii săi au căzut ucişi de sabie, şi văduvele lui nu s'au bocit.65 Atunci Domnul S'a trezit, ca unul care a dormit, ca un viteaz îmbărbătat de vin,66 şi a lovit pe protivnicii Lui, cari fugeau, acoperindu -i cu vecinică ocară.67 Însă a lepădat cortul lui Iosif, şi n'a ales seminţia lui Efraim;68 ci a ales seminţia lui Iuda, muntele Sionului, pe care -l iubeşte.69 Şi -a zidit sfîntul locaş ca cerurile de înalt, şi tare ca pămîntul, pe care l -a întemeiat pe veci.70 A ales pe robul Său David, şi l -a luat dela staulele de oi.71 L -a luat dindărătul oilor, cari alăptau, ca să pască pe poporul Său Iacov, şi pe moştenirea Sa Israel.72 Şi David i -a cîrmuit cu o inimă neprihănită, şi i -a povăţuit cu mîni pricepute.