1 De novo, prosseguiu no seu *Jó 13.12;27.1;Nm 23.7;24.3discurso e disse:

2 Quem me dera ser como fui nos meses antigos,

como nos dias em que *Jr 31.28Deus me guardava!

3 Quando a sua lâmpada luzia sobre a minha cabeça

e quando eu, *Jó 11.17guiado pela sua luz, caminhava através das trevas;

4 como fui nos dias do meu vigor,

quando *Jó 15.8;Sl 25.14;Pv 3.32a amizade de Deus estava sobre a minha tenda;

5 quando o Todo-Poderoso estava comigo,

e meus filhos me rodeavam;

6 quando meus passos eram banhados em *Jó 20.17;Dt 32.14manteiga

e quando *Dt 32.13a pedra derramava para mim rios de azeite;

7 quando eu saía para ir *Jó 31.21à porta da cidade

e mandava preparar-me um assento na praça.

8 Viam-me os mancebos e escondiam-se,

e os velhos levantavam-se e punham-se em pé.

9 Os príncipes *Jó 29.21cessavam de falar,

*Jó 21.5e punham a mão sobre a sua boca;

10 A voz dos nobres *Jó 29.22emudecia,

e a sua língua apegava-se ao seu paladar.

11 Pois *Jó 4.3-4o ouvido que me ouvia chamava-me bem-aventurado;

e o olho que me via dava testemunho de mim,

12 porque eu livrava *Jó 24.4,9;34.28ao pobre que gritava

*Jó 31.17,21e ao órfão que não tinha quem o socorresse.

13 A bênção do que estava *Jó 31.19a perecer vinha sobre mim,

e eu fazia que o *Jó 22.9, ref.coração da viúva cantasse de alegria.

14 *Jó 27.5-6;Sl 132.9;Is 59.17;61.10;Ef 6.14Vestia-me da retidão, e ela se vestia de mim;

a minha justiça era como um manto e como um diadema.

15 Fazia-me olhos para o cego

e pés, para o coxo.

16 Eu era o pai *Jó 24.4, ref.dos necessitados

e examinava a causa dos desconhecidos.

17 Eu *Sl 3.7quebrava os queixos do iníquo

e arrancava-lhe a presa dentre os dentes.

18 Então, dizia eu: Morrerei no meu ninho,

multiplicarei os meus dias como a areia.

19 A minha *Jr 17.8raiz se estenderá até as águas,

e o *Os 14.5orvalho ficará a noite toda sobre os meus ramos.

20 A minha glória se renovará em mim,

e o meu *Gn 49.24;Sl 18.34arco será revigorado na minha mão.

21 A mim *Jó 29.9;4.3me ouviam, e esperavam,

e guardavam silêncio para receberem o meu conselho.

22 Depois de falar eu, *Jó 29.10nada replicavam.

*Dt 32.2As minhas razões caíam sobre eles como orvalho.

23 Esperavam-me como a chuva

e abriam a sua boca como as chuvas tardias.

24 Eu me sorria para eles, quando não tinham confiança;

e a luz do meu rosto, não a podiam abater.

25 Eu lhes escolhia o caminho, e me sentava *Jó 1.3;31.37como chefe,

e estava como um rei entre as tropas,

*Jó 4.4;16.5como quem consola os aflitos.

1 Kaj plue Ijob parolis siajn sentencojn, kaj diris:

2 Ho, se estus al mi tiel, kiel en la antaŭaj monatoj,

Kiel en la tempo, kiam Dio min gardis;

3 Kiam Lia lumilo lumis super mia kapo;

Kaj sub Lia lumo mi povis iri en mallumo;

4 Kiel estis al mi en la tagoj de mia juneco,

Kiam la ŝirmado de Dio estis super mia tendo;

5 Kiam la Plejpotenculo estis ankoraŭ kun mi,

Kaj ĉirkaŭ mi estis miaj infanoj;

6 Kiam miaj paŝoj laviĝadis en butero,

Kaj la roko verŝadis al mi fluojn da oleo!

7 Kiam mi eliris el la pordego al la urbo

Kaj aranĝis al mi sidon sur la placo,

8 Vidis min junuloj kaj kaŝis sin,

Kaj maljunuloj leviĝis kaj staris;

9 Eminentuloj ĉesis paroli

Kaj metis la manon sur sian buŝon;

10 La voĉo de altranguloj sin kaŝis,

Kaj ilia lango algluiĝis al ilia palato.

11 Kiam orelo aŭdis, ĝi nomis min feliĉa;

Kiam okulo vidis, ĝi gloris min;

12 Ĉar mi savadis kriantan malriĉulon,

Kaj orfon, kiu ne havis helpanton.

13 Beno de pereanto venadis sur min,

Kaj la koro de vidvino estis ĝojigata de mi.

14 Virteco estis mia vesto,

Kaj mia justeco vestis min kiel mantelo kaj kapornamo.

15 Mi estis okuloj por la blindulo,

Kaj piedoj por la lamulo;

16 Mi estis patro por la malriĉuloj,

Kaj juĝan aferon de homoj nekonataj mi esploradis;

17 Mi rompadis la makzelojn al maljustulo,

Kaj el liaj dentoj mi elŝiradis la kaptitaĵon.

18 Kaj mi pensis: En mia nesto mi mortos,

Kaj grandnombraj kiel sablo estos miaj tagoj;

19 Mia radiko estas malkovrita por la akvo,

Kaj roso noktas sur miaj branĉoj.

20 Mia gloro estas ĉiam nova,

Kaj mia pafarko ĉiam refortiĝas en mia mano.

21 Oni aŭskultadis min kaj atendadis,

Kaj silentadis, kiam mi donadis konsilojn.

22 Post miaj vortoj oni ne plu parolis;

Kaj miaj vortoj gutadis sur ilin.

23 Oni atendadis min kiel la pluvon,

Kaj malfermadis sian buŝon, kiel por malfrua pluvo.

24 Se mi iam ridis al ili, ili ne kredis tion;

Kaj la lumo de mia vizaĝo ne falis.

25 Kiam mi iris al ili, mi sidis sur la ĉefa loko;

Mi loĝis kiel reĝo inter taĉmentoj,

Kiel konsolanto de funebruloj.