1 Não é a sorte do homem sobre a terra *Jó 5.7;10.17;14.1,14a dum soldado?

Não são os seus dias como os dum *Jó 14.6jornaleiro?

2 Como o escravo que suspira pela sombra

e como o jornaleiro que espera pela sua paga,

3 assim se me fez passar meses de vaidade,

*Jó 16.7e noites trabalhosas me são apontadas.

4 *Jó 7.13-14;Dt 28.67Ao deitar-me, digo:

Quando me levantarei? Mas comprida é a noite;

estou farto de me revolver até o romper da alva.

5 *Jó 2.7, ref.A minha carne está vestida de vermes e de crostas terrosas;

a minha pele solda-se e, de novo, rebenta.

6 Os meus dias são *Jó 9.25mais velozes do que a lançadeira do tecelão

e gastam-se *Jó 13.15;14.19;17.15-16;19.10sem esperança.

7 Lembra-te de que a minha vida é *Jó 7.16vento;

os meus olhos *Jó 9.25não tornarão a ver a felicidade.

8 *Jó 8.18;20.9Os olhos do que me vê não me contemplarão mais;

os teus olhos estarão sobre mim, porém *Jó 7.21não serei mais.

9 Assim como a *Jó 30.15nuvem se desfaz e passa,

assim *Jó 3.13-19, ref.aquele que desce ao *Jó 11.8;14.13;17.13,16Sheol não subirá mais.

10 Nunca mais tornará à sua casa,

nem *Jó 8.18;20.9;27.21,23o lugar onde habita o conhecerá jamais.

11 Portanto, *Jó 10.1;21.4;23.2eu não reprimirei a minha boca,

falarei na angústia do meu espírito

e queixar-me-ei na amargura da minha alma.

12 Sou eu o mar ou *Ez 32.2-3monstro do mar,

para que me ponhas guarda?

13 Dizendo eu: *Jó 7.4;Sl 6.6Consolar-me-á o meu leito,

a minha cama aliviará a minha queixa;

14 então, me assustas com sonhos,

e, com visões, me atemorizas;

15 de sorte que a minha alma escolhe a sufocação

e a morte antes do que estes meus ossos.

16 *Jó 6.9;9.21;10.1Abomino a minha vida; não quero viver para sempre.

Deixa-me, pois, porque *Jó 7.7os meus dias são vaidade.

17 *Jó 22.2;Sl 8.4;144.3;Hb 2.6Que é o homem, para tu o engrandeceres,

e pores nele o teu coração,

18 *Jó 14.3e o visitares todos os dias,

e o experimentares a todo o momento?

19 Até quando *Jó 9.18;10.20;14.6não apartará de mim a tua vista,

até quando não me darás tempo de engolir a minha saliva?

20 *Jó 35.3,6Se pequei, que é o que te pude fazer, ó vigia dos homens?

Por que *Jó 10.14;16.12me puseste como tropeço a ti,

de sorte que me tornei pesado a mim mesmo?

21 Por que *Jó 9.28;10.14não perdoas a minha transgressão

e não tiras a minha iniquidade?

Pois, agora, *Jó 10.9me deitarei no pó;

tu me buscarás com empenho, *Jó 8.8porém eu não serei mais.

1 Difinita estas ja por la homo la limtempo sur la tero,

Kaj liaj tagoj estas kiel la tagoj de dungito.

2 Kiel sklavo, kiu sopiras al ombro,

Kaj kiel dungito, kiu atendas sian pagon,

3 Tiel mi ricevis sorte monatojn vantajn,

Kaj noktoj turmentaj estas nombritaj al mi.

4 Kiam mi kuŝiĝas, mi diras: Kiam mi leviĝos?

Sed la vespero fariĝas longa, kaj mi satiĝas de maltrankvileco ĝis la tagiĝo.

5 Mia korpo estas kovrita de vermoj kaj de pecoj da tero;

Mia haŭto krevis kaj putras.

6 Miaj tagoj forflugis pli facile, ol bobeno de teksisto,

Kaj pasis, lasinte nenian esperon.

7 Memoru, ke mia vivo estas bloveto,

Ke miaj okuloj ne plu revidos bonon;

8 Ne plu revidos min okulo de vidanto;

Vi volos ekrigardi min, sed mi jam ne ekzistos.

9 Nubo pasas kaj foriras;

Tiel ne plu revenas tiu, kiu iris en Ŝeolon;

10 Li ne plu revenas en sian domon;

Lia loko ne plu rekonos lin.

11 Tial mi ne detenos mian buŝon;

Mi parolos en la premiteco de mia spirito,

Mi plendos en la maldolĉeco de mia animo.

12 Ĉu mi estas maro aŭ mara monstro,

Ke Vi starigis gardon por mi?

13 Kiam mi pensas, ke mia lito min konsolos,

Ke mia kuŝejo plifaciligos mian suferadon,

14 Tiam Vi teruras min per sonĝoj,

Timigas min per vizioj;

15 Kaj mia animo deziras sufokiĝon,

Miaj ostoj la morton.

16 Tedis al mi; ne eterne mi vivu;

Forlasu min, ĉar miaj tagoj estas vantaĵo.

17 Kio estas homo, ke Vi faras lin granda,

Ke Vi zorgas pri li,

18 Ke Vi rememoras lin ĉiumatene,

Elprovas lin ĉiumomente?

19 Kial Vi ne deturnas Vin de mi,

Ne lasas min libera eĉ tiom, ke mi povu engluti mian salivon?

20 Se mi pekis, kion mi per tio faris al Vi, ho gardanto de la homoj?

Kial Vi faris min celo de Viaj atakoj,

Ke mi fariĝis ŝarĝo por mi mem?

21 Kaj kial Vi ne deprenas mian pekon, ne pardonas mian malbonagon?

Jen mi ja baldaŭ kuŝos en la tero;

Kaj kiam Vi morgaŭ serĉos min, mi ne ekzistos.