1 Sabes, porventura, o tempo do parto *Dt 14.5;1Sm 24.2;Sl 104.18das cabras monteses?

Ou podes observar quando parem *Sl 29.9as corças?

2 Podes contar os meses que cumprem?

Ou sabes o tempo do seu parto?

3 Encurvam-se, dão à luz as suas crias,

lançam de si as suas dores.

4 Seus filhos são robustos, crescem no campo;

saem e não tornam a voltar.

5 Quem enviou livre *Jó 6.5;11.12;24.5;Sl 104.11o asno montês?

Ou quem soltou as prisões ao onagro,

6 ao qual dei, por casa, *Jó 24.5;Jr 2.24;Os 8.9o deserto

e, por morada, a terra salgada?

7 Ele despreza o tumulto da cidade

e não ouve os gritos do guia.

8 O circuito das montanhas é o seu pasto,

e anda buscando tudo o que está verde.

9 Acaso, quererá *Nm 23.22;Dt 33.17;Sl 22.21;29.6;92.10;Is 34.7o boi bravio servir-te?

Ou ficará ele junto da tua manjedoura?

10 Porventura, podes prendê-lo ao arado com cordas?

Ou estorroará ele os vales após ti?

11 Confiarás nele, por ser grande a sua força?

Ou deixarás a seu cargo o teu trabalho?

12 Fiarás dele que colha o que semeaste

e ajunte o trigo da tua eira?

13 As asas do avestruz se movem de regozijo;

porém são benignas as suas asas e penas?

14 Pois ela deixa os seus ovos na terra,

os aquenta no pó

15 e se esquece de que o pé os pode pisar

ou de que a fera os pode calcar.

16 *Lm 4.3Endurece-se contra seus filhos, como se não fossem seus.

Embora se perca o seu trabalho, ela não receia,

17 Porque Deus lhe negou sabedoria

e não lhe deu entendimento.

18 Quando ela se levanta para fuga,

zomba do cavalo e do cavaleiro.

19 Acaso, deste ao cavalo a sua força?

Ou vestiste o seu pescoço com crinas flutuantes?

20 Fizeste-o *Jl 2.5pular como o gafanhoto?

Terrível é *Jr 8.16o fogoso respirar das suas ventas.

21 Escarva no vale e regozija-se na sua força;

*Jr 8.6sai ao encontro dos armados.

22 Zomba do medo, e não se espanta,

e não se desvia da espada.

23 Sobre ele rangem a aljava,

a lança cintilante e o dardo.

24 De fúria e ira devora a terra

e não se contém ao som da trombeta.

25 Toda vez que soa a trombeta, diz: Eia!

Cheira de longe a batalha,

o trovão dos capitães e os gritos.

26 Acaso, se eleva o falcão pela tua sabedoria

e estende as suas asas para o Sul?

27 Porventura, se remonta a águia ao teu mandado

e põe no alto *Jr 49.16;Ob 4o seu ninho?

28 No penhasco mora e ali tem a sua pousada,

sobre o cume do penhasco e sobre o lugar seguro.

29 Dali, *Jó 9.26espia a presa,

os seus olhos a avistam de longe.

30 Seus filhos chupam sangue.

*Mt 24.28;Lc 17.37Onde há mortos, ali está ela.

1 Ĉu vi scias la tempon, en kiu naskas la ibeksoj sur la rokoj?

Ĉu vi observis la akuŝiĝon de la cervinoj?

2 Ĉu vi kalkulis la monatojn de ilia gravedeco?

Aŭ ĉu vi scias la tempon, kiam ili devas naski?

3 Ili fleksiĝas, elĵetas siajn idojn,

Liberiĝas de siaj doloroj.

4 Iliaj infanoj fortiĝas, kreskas en libereco,

Foriras, ke ne revenas al ili.

5 Kiu donis liberecon al la sovaĝa azeno?

Kaj kiu malligis ĝiajn ligilojn?

6 La dezerton Mi faris ĝia domo,

Kaj stepon ĝia loĝejo;

7 Ĝi ridas pri la bruo de la urbo,

La kriojn de pelanto ĝi ne aŭdas;

8 La produktaĵoj de la montoj estas ĝia manĝaĵo,

Kaj ĝi serĉas ĉian verdaĵon.

9 Ĉu bubalo volos servi al vi?

Ĉu ĝi volos nokti ĉe via manĝujo?

10 Ĉu vi povas alligi bubalon per ŝnuro al bedo?

Ĉu ĝi erpos post vi valojn?

11 Ĉu vi fidos ĝin pro ĝia granda forto?

Kaj ĉu vi komisios al ĝi vian laboron?

12 Ĉu vi havos konfidon al ĝi, ke ĝi reportos viajn semojn

Kaj kolektos en vian grenejon?

13 La flugilo de struto leviĝas gaje,

Simile al la flugilo de cikonio kaj de akcipitro;

14 Ĉar ĝi lasas sur la tero siajn ovojn

Kaj varmigas ilin en la sablo;

15 Ĝi forgesas, ke piedo povas ilin dispremi

Kaj sovaĝa besto povas ilin disbati.

16 Ĝi estas kruela por siaj idoj, kvazaŭ ili ne estus ĝiaj;

Ĝi ne zorgas pri tio, ke ĝia laboro estas vana;

17 Ĉar Dio senigis ĝin je saĝo

Kaj ne donis al ĝi prudenton.

18 Kiam ĝi leviĝas alten,

Ĝi mokas ĉevalon kaj ĝian rajdanton.

19 Ĉu vi donas forton al la ĉevalo?

Ĉu vi vestas ĝian kolon per kolharoj?

20 Ĉu vi povas saltigi ĝin kiel akrido?

Terura estas la beleco de ĝia ronkado.

21 Ĝi fosas en la valo kaj estas gaja pro forteco;

Ĝi eliras kontraŭ armiton;

22 Ĝi ridas pri timo kaj ne senkuraĝiĝas,

Kaj ne retiras sin de glavo.

23 Super ĝi sonoras la sagujo,

Brilas lanco kaj ponardego.

24 Kun bruo kaj kolero ĝi glutas teron,

Kaj ne povas stari trankvile ĉe sonado de trumpeto.

25 Kiam eksonas la trumpeto, ĝi ekkrias: Ho, ho!

Kaj de malproksime ĝi flarsentas la batalon,

Kriadon de la kondukantoj, kaj bruon.

26 Ĉu pro via saĝo flugas la akcipitro

Kaj etendas siajn flugilojn al sudo?

27 Ĉu pro via ordono leviĝas la aglo

Kaj faras alte sian neston?

28 Sur roko ĝi loĝas,

Noktas sur dento de roko kaj de monta pinto.

29 De tie ĝi elrigardas por si manĝaĵon;

Malproksime vidas ĝiaj okuloj.

30 Ĝiaj idoj trinkas sangon;

Kaj kie estas mortigitoj, tie ĝi estas.