Jó 20

Ο Σωφάρ περιγράφει το μέλλον του ασεβή

1 Τότε μίλησε ο Σωφάρ, ο Νααμαθίτης.

2 Θύελλα μέσα στη καρδιά μου έχει ξεσπάσει.

Μέσα μου βράζει, άλλο δεν μπορώ να κρατηθώ.

3 Ο έλεγχός σου που άκουσα με πρόσβαλε·

αλλά το συνετό μου πνεύμα

την απάντηση μου υπαγορεύει τη σωστή.

4 Καλά το ξέρεις πως από παλιά,

απ’ όταν έβαλε ο Θεός πάνω στη γη τον άνθρωπο,

5 ο θρίαμβος των κακών πολύ δεν διαρκεί·

κι είναι του ασεβή η χαρά

για μια στιγμή μονάχα.

6 Κι αν είν’ ακόμα ικανός

ως τα ουράνια να υψωθεί

και το κεφάλι του τα σύννεφα ν’ αγγίξει,

7 πρέπει να κατεβεί στο λάκο,

σαν τις ακαθαρσίες του

κι οριστικά ν’ αφανιστεί.

Κι όσοι τον ήξεραν θ’ αναρωτιούνται

πού να είναι.

8 Θα σβήσει καθώς τ’ όνειρο ο ασεβής

και πια δε θα τον βρίσκουν·

σαν νυχτερινή οπτασία θα χαθεί.

9 Τα μάτια που τον έβλεπαν

δε θα τον ξαναδούνε,

και θα τον χάσει ο τόπος όπου έμενε.

10 Θ’ αναγκαστούν να ζητιανεύουν τα παιδιά του,

γιατί θα πρέπει να επιστρέψει αυτός τον πλούτο,

που μ’ αδικίες απέκτησε.

11 Ήταν το σώμα του γεμάτο σφρίγος νεανικό,

μα τώρα κείνη η ικμάδα

μαζί του μες στο χώμα κείτεται.

12 Είν’ η κακία στο στόμα του γλυκιά, του ασεβή,

κάτω απ’ τη γλώσσα την κρατά

13 και την αφήνει εκεί αργά να λιώνει,

ώστε η απόλαυση πολύ να διαρκεί.

14 Μα γίνεται πικρή μες στο στομάχι του,

μέσα του αλλάζει σε φαρμάκι οχιάς.

15 Τα πλούτη τα κλεμμένα που κατάπιε θα τα βγάλει·

θα του τα πάρει πίσω με τη βία ο Θεός

ως και το τελευταίο υπόλοιπο.

16 Ό,τι ρουφούσε ήτανε του αστρίτη το φαρμάκι,

θανατηφόρο σαν το δάγκωμα οχιάς.

17 Δεν θα ζήσει να δει της χώρας του τα πλούτη,

το μέλι και το βούτυρο

που θα κυλούν ποτάμι.

18 Δε θ’ απολαύσει ο ασεβής όσα με κόπο κέρδισε

και τ’ αγαθά απ’ τις συναλλαγές του δε θα τα γευτεί·

19 επειδή καταπίεζε τους φτωχούς

και δε νοιαζότανε γι’ αυτούς.

Άρπαζε σπίτια, αντί να τους τα χτίζει.

20 Η απληστία του ασεβή δεν έχει όρια,

κι ωστόσο με τους θησαυρούς του

δε νιώθει ασφαλής.

21 Απ’ την αδηφαγία του τίποτα δε γλιτώνει,

γι’ αυτό ποτέ δεν είναι ευτυχής.

22 Μέσα στην αφθονία θα στερείται·

η αθλιότητα θα πέσει απάνω του βαριά.

23 Θα ’χει αρκετά για να γεμίσει την κοιλιά του,

όταν τη φοβερή του οργή ο Θεός

θα ρίξει σαν χαλάζι πάνω του·

από το γεύμα αυτό επιτέλους θα χορτάσει.

24 Ακόμα κι αν γλιτώσει από το ατσάλινο σπαθί,

χάλκινο τόξο θα τον ρίξει κάτω.

25 Το βέλος το κορμί του ασεβή διαπερνά,

βγαίνει απ’ τη ράχη του,

απ’ την αστραφτερή του αιχμή το αίμα στάζει·

και τότε τρόμος τον κυριεύει θανατερός.

26 Γι’ αυτόν φυλάγονται όλα τα σκοτάδια·

φωτιά, που χέρι ανθρώπινο δεν άναψε

θα τον καταβροχθίσει·

στάχτη θα κάνει καθετί

που στη σκηνή του απόμεινε.

27 Θα φανερώσουν οι ουρανοί την ανομία του,

και θα ξεσηκωθεί η γη

να τον κατηγορήσει.

28 Τα πλούτη του σπιτιού του θα χαθούν,

θα διασκορπιστούνε,

τη μέρα της οργής του Θεού.

29 Αυτή είν’ η ανταπόδοση που θα ’χει ο ασεβής,

αυτός ο κλήρος, που από το Θεό τού ορίστηκε.

Zofar

1 Então, Zofar, de Naamate, respondeu:

2 "Agitam-se os meus pensamentos e levam-me a responder

porque estou profundamente perturbado.

3 Ouvi uma repreensão que me desonra,

e o meu entendimento faz-me contestar.

4 "Certamente você sabe que sempre foi assim,

desde a antiguidade;

desde que o homem*20.4 Ou Adão. foi posto na terra,

5 o riso dos maus é passageiro,

e a alegria dos ímpios dura apenas um instante.

6 Mesmo que o seu orgulho chegue aos céus

e a sua cabeça toque as nuvens,

7 ele perecerá para sempre

como o seu próprio excremento;

os que o tinham visto perguntarão:

‘Onde ele foi parar?’.

8 Ele se esvai como um sonho

para nunca mais ser encontrado,

banido como uma visão noturna.

9 O olho que o viu não o verá mais,

tampouco o seu lugar o tornará a ver.

10 Os seus filhos terão que indenizar os pobres;

ele próprio, com as suas mãos, terá que refazer a sua riqueza.

11 O vigor juvenil que lhe enche os ossos

jazerá com ele no pó.

12 "Mesmo que o mal lhe seja doce na boca

e ele o esconda sob a língua,

13 mesmo que o retenha na boca

para saboreá-lo,

14 ainda assim a sua comida azedará no estômago;

será como veneno de víbora no seu interior.

15 Ele vomitará as riquezas que engoliu;

Deus fará que o seu estômago as lance fora.

16 Sugará veneno de áspide;

as presas de uma víbora o matarão.

17 Não terá gosto na contemplação dos regatos

e dos rios que vertem mel e nata.

18 Terá que devolver aquilo pelo que lutou sem aproveitá-lo

e não desfrutará os lucros do seu comércio.

19 Sim, pois ele tem oprimido os pobres

e os tem deixado desamparados;

apoderou-se de casas que não construiu.

20 "Certo é que a sua cobiça não lhe trará descanso,

e o seu tesouro não o salvará.

21 Nada lhe restou para devorar;

por isso, a sua prosperidade não durará muito.

22 Em meio à sua fartura, a aflição o dominará;

a força total da desgraça o atingirá.

23 Quando ele estiver de estômago cheio,

Deus dará vazão às tremendas chamas da sua ira

e sobre ele despejará o seu furor.

24 Se escapar da arma de ferro,

uma flecha de bronze o atravessará.

25 Ela será arrancada das suas costas,

com a ponta reluzente saindo do seu fígado;

grande pavor virá sobre ele;

26 densas trevas estarão à espera dos seus tesouros;

um fogo que não foi atiçado o consumirá

e devorará o que sobrar na sua tenda.

27 Os céus revelarão a sua culpa;

a terra se levantará contra ele.

28 Uma inundação arrastará a sua casa,

águas avassaladoras*20.28 Ou Os bens da sua casa serão levados, arrastados pelas águas. no dia da ira de Deus.

29 Este é o destino que Deus dá aos ímpios,

é a herança designada por Deus para eles".