Jó 32

Ο Ελιού θεωρεί σωστό ν’ απαντήσει στον Ιώβ

1 Τότε οι τρεις εκείνοι άντρες έπαψαν ν’ απαντούν στον Ιώβ, επειδή θεωρούσε τον εαυτό του δίκαιο. 2 Θύμωσε όμως ο Ελιού, γιος του Βαραχιήλ κι απόγονος του Βουζ, από την οικογένεια του Ραμ, γιατί ο Ιώβ είχε φτάσει να θεωρεί τον εαυτό του πιο δίκαιον κι από το Θεό. 3 Αλλά θύμωσε και με τους τρεις φίλους του Ιώβ, γιατί δεν έβρισκαν τι να του απαντήσουν, για να του αποδείξουν την ενοχή του. 4 Μιας κι εκείνοι ήταν μεγαλύτεροί του, λοιπόν, ο Ελιού περίμενε να τελειώσουν για να μιλήσει στον Ιώβ.

5,6 Όταν όμως είδε πως εκείνοι δεν είχαν καμιά απάντηση, τότε ξέσπασε θυμωμένος και είπε:

Εγώ είμ’ ακόμα νέος κι εσείς γέροντες·

γι’ αυτό φοβόμουνα και δίσταζα

αυτά που σκέφτομαι να σας τα πω.

7 Έλεγα μέσα μου πως θα μιλούσε η ηλικία

και πως σοφία θα δίδασκαν

τα χρόνια τα πολλά.

8 Μα ό,τι κάνει συνετό τον άνθρωπο

είναι το πνεύμα,

είν’ η πνοή που εμφύσησε ο Παντοδύναμος.

9 Οι ηλικιωμένοι δεν είναι πάντα και σοφοί,

ούτε κι οι γέροντες ξέρουνε πάντα

το σωστό ποιο είναι.

10 Γι’ αυτό και τώρα σας γυρεύω να μ’ ακούσετε·

θέλω κι εγώ τη γνώμη μου να σας εκθέσω.

11 Περίμενα να ολοκληρώσετε τους λόγους σας,

παρακολούθησα τα επιχειρήματά σας,

όσο εσείς αναζητούσατε φράσεις σοφές.

12 Σας έδωσα όλη την προσοχή μου,

αλλά κανείς σας τον Ιώβ δεν έπεισε

ούτε τα λόγια του αντέκρουσε κανένας.

13 Και μη θαρρείτε προπαντός πως τη σοφή βρήκατε λύση,

λέγοντας πως δεν είν’ ο άνθρωπος,

μα ο Θεός που θα τον μεταπείσει.

14 Τα λόγια του Ιώβ δεν στόχευαν εμένα·

κι εγώ δεν θα του απαντήσω με τα λόγια σας.

15 Αυτοί ξαφνιάστηκαν, σκεφτόμουν,

και πια δεν αποκρίνονται·

τα λόγια τους τα χάσαν.

16 Να περιμένω όσο εκείνοι δε μιλούν;

Στέκονται εκεί, χωρίς πια ν’ απαντούνε.

17 Με τη σειρά μου κι εγώ θέλω ν’ απαντήσω,

θέλω κι εγώ τη γνώμη μου να πω.

18 Λόγια έχω μέσα μου πολλά.

Το Πνεύμα εντός μου, του Θεού,

με βιάζει να μιλήσω.

19 Μέσα μου γίνεται αναβρασμός,

καθώς του μούστου η ζύμωση μες στο ασκί,

που είν’ έτοιμο να σκάσει.

20 Θα πρέπει να μιλήσω για ν’ ανασάνω ελεύθερα,

το στόμα μου ν’ ανοίξω ν’ αποκριθώ.

21 Δε θα πάρω το μέρος κανενός

κι ούτε κανέναν πρόκειται να κολακέψω.

22 Γιατί δεν ξέρω εγώ να κολακεύω·

αν κάτι τέτοιο έκανα,

ο Πλάστης μου αμέσως θα με τιμωρούσε.

Eliú

1 Então, esses três homens pararam de responder a Jó, pois este se julgava justo. 2 No entanto, Eliú, filho de Baraquel, de Buz, da família de Rão, indignou-se muito contra Jó, porque este se justificava diante de Deus. 3 Também se indignou contra os três amigos, pois não encontraram meios de refutar Jó, mas, mesmo assim, o tinham condenado.*32.3 Uma antiga tradução de escribas hebreus traz Jó, e assim haviam condenado Deus.4 Eliú tinha ficado esperando para falar a Jó porque eles eram mais velhos que ele. 5 Mas, quando viu que os três não tinham mais nada a dizer, indignou-se.

6 Então, Eliú, filho de Baraquel, de Buz, falou:

"Eu sou jovem; vocês têm idade.

Por isso, tive receio e não ousei dizer a vocês o que sei.

7 Os que têm idade é que devem falar, pensava eu,

os anos avançados é que devem ensinar sabedoria.

8 Mas é o espírito*32.8 Ou Espírito; também no versículo 18. dentro do homem que lhe dá entendimento;

o fôlego do Todo-poderoso.*32.8 Hebraico: Shadai.

9 Não são os mais velhos*32.9 Ou muitos; ou ainda notáveis. os únicos sábios,

nem só os de mais idade que entendem o que é justo.

10 "Por isso, digo: ‘Escutem-me;

também vou dizer o que sei’.

11 Enquanto vocês falavam, esperei;

fiquei ouvindo as suas considerações;

enquanto vocês procuravam as palavras,

12 escutei com toda a atenção o que tinham a dizer.

Nenhum de vocês, no entanto, demonstrou que Jó está errado.

Nenhum de vocês respondeu aos argumentos dele.

13 Não digam: ‘Encontramos a sabedoria;

que Deus o refute, não o homem’.

14 Só que não foi contra mim que Jó dirigiu as suas palavras,

e não vou responder a ele com os argumentos de vocês.

15 "Jó, os seus amigos estão consternados e não têm mais o que dizer;

as palavras fugiram deles.

16 Devo aguardar,

agora que estão calados e sem resposta?

17 Também vou dar a minha opinião,

também vou dizer o que sei,

18 pois não me faltam palavras,

e dentro de mim o espírito me impulsiona.

19 Por dentro, estou como vinho arrolhado,

como odres novos prestes a romper.

20 Tenho que falar para encontrar alívio.

Tenho que abrir os lábios e responder.

21 Não serei parcial com ninguém

e a ninguém bajularei,

22 porque não sou bom em bajular;

se fosse, o meu Criador em breve me levaria.