Jó 21

Ο Ιώβ παρουσιάζει την ευημερία του ασεβή

1 Ο Ιώβ απάντησε:

2 Ακούστε, δώστε προσοχή στα λόγια μου,

κι ετούτο ας είναι η παρηγόρια σας σ’ εμένα.

3 Κάντε υπομονή ώσπου να μιλήσω,

κι όταν θα ’χω μιλήσει

ειρωνευθείτε με.

4 Μήπως ενάντια σ’ άνθρωπο παραπονιέμαι;

Έτσι έχω κάθε λόγο να ’μαι ανυπόμονος.

5 Κοιτάξτε με και θα τρομάξετε

και θ’ απομείνετε απορημένοι και βουβοί.

6 Όταν το σκέφτομαι τα γόνατά μου λύνονται

και φρίκη με κυριεύει.

7 Γιατί ο Θεός αφήνει να ζουν οι ασεβείς,

να φτάνουν ως τα γερατειά

και τ’ αγαθά τους να πληθαίνουν;

8 Βλέπουνε να στεριώνουνε μαζί τους τα παιδιά τους,

να μεγαλώνουν μπρος στα μάτια τους

τα εγγόνια τους.

9 Ζούνε στα σπίτια τους σιγουρεμένα, δίχως φόβο,

και το μαστίγιο του Θεού

δεν πέφτει πάνω τους.

10 Πάντα είναι σφριγηλός και γόνιμος ο ταύρος τους·

η αγελάδα τους χωρίς αποβολές γεννάει.

11 Αφήνουνε να τρέχουν λεύτερα τα παιδιά τους

σαν τα πρόβατα

κι ολόχαρα χορεύουνε τα νιάτα.

12 Τραγούδια λέν’ με τύμπανα και με κιθάρες,

και με τον ήχο της φλογέρας χαίρονται.

13 Περνούν ευτυχισμένα τη ζωή τους

κι ανώδυνα πεθαίνουν μέσα σε μια στιγμή.

14 Ωστόσο λένε στο Θεό: «Άσε μας ήσυχους!

Δε θέλουμε να μάθουμε το θέλημά σου.

15 Τόσο είσαι παντοδύναμος ώστε να σε υπακούμε;

Τι θα κερδίσουμε σ’ εσένα

αν προσευχόμαστε;»

16 Θαρρούνε πως η ευτυχία είναι στο χέρι τους.

Μακριά από μένα, ωστόσο, τέτοιου είδους λογισμοί.

17 Είδες ποτέ να σβήνει το λυχνάρι

της ζωής των ασεβών;

είδες ποτέ να τους χτυπήσει δυστυχία;

Πότε τους ετιμώρησε μες στο θυμό του ο Θεός;

18 Πότε γίνανε τάχα σαν άχυρο στον άνεμο;

πότε σαν να ’ταν σκύβαλα

τους άρπαξε η καταιγίδα;

19 Εσείς λέτε πως ο Θεός φυλάει για τα παιδιά

την τιμωρία που ταιριάζει στον πατέρα.

Αλλά δεν είν’ αυτό σωστό.

Όχι! Ο ίδιος ο ένοχος, πρέπει να τιμωρείται·

για να του γίνει μάθημα.

20 Να δει με τα ίδια του τα μάτια

την καταστροφή του,

κι απ’ την οργή

του Παντοδύναμου να πιει.

21 Δε νοιάζεται τι μέλλει στα παιδιά του,

μετά το θάνατό του, να συμβεί.

22 Μα είν’ ανάγκη το Θεό να τον διδάξουμε,

αυτόν που κρίνει ως και τους αγγέλους;

23 Ο ένας σε καλή διατηρείται υγεία

μέχρι την τελευταία του στιγμή·

24 έχει γερά, καλοθρεμμένα μέλη

και κόκαλα όλο δύναμη.

25 Κι ο άλλος πεθαίνει με την πίκρα στην ψυχή,

γιατί ποτέ δε χάρηκε την ευτυχία.

26 Κι οι δυο στο χώμα βρίσκονται θαμμένοι·

στρατιές σκουλήκια τούς σκεπάζουν και τους δύο.

27 Ω! Ναι, ξέρω καλά τι συλλογίζεστε

και τις πανούργες σκέψεις σας για μένα.

28 Ρωτάτε: «Πού κατέληξε

ο πλούσιος ο άνομος;

το σπίτι του τι τάχα έχει απογίνει;»

29 Μα δε ρωτάτε τους ταξιδεμένους;

κι όσα διηγούνται δεν τ’ ακούσατε;

30 Τη μέρα της καταστροφής

γλιτώνει ο ασεβής,

τη μέρα της οργής ξεφεύγει.

31 Ποιος θα τολμήσει κατά πρόσωπο

να του ελέγξει τη διαγωγή;

και ποιος αυτά που έπραξε να του τ’ ανταποδώσει;

32 Όταν πεθάνει, με πομπή μεγάλη τον κηδεύουν

και βάζουνε στον τάφο του τιμητική φρουρά.

33 Πολλοί πηγαίνουνε μπροστά απ’ το φέρετρό του

κι άλλοι αναρίθμητοι ακολουθούν.

Ακόμα και το χώμα είν’ ελαφρό από πάνω του.

34 Κι ύστερα εσείς κάθεστε και μου λέτε

ανόητες παρηγοριές.

Όλα όσα αραδιάζετε είν’ ένα ψέμα.

Jó

1 Então, Jó respondeu:

2 "Escutem com atenção as minhas palavras;

seja esse o consolo que vocês haverão de me dar.

3 Suportem-me enquanto eu estiver falando;

depois que eu falar, poderão zombar de mim.

4 "Acaso é dos homens que me queixo?

Por que não deveria eu estar impaciente?

5 Olhem para mim e fiquem atônitos;

tapem a boca com a mão.

6 Quando penso nisso, fico aterrorizado;

todo o meu corpo se põe a tremer.

7 Por que vivem os ímpios?

Por que chegam à velhice e aumentam o seu poder?

8 Eles veem os seus filhos estabelecidos ao seu redor

e os seus descendentes diante dos seus olhos.

9 Os seus lares estão seguros e livres do medo;

nenhuma vara de Deus os fere.

10 Os seus touros nunca deixam de procriar;

as suas vacas dão crias e não abortam.

11 Eles soltam os seus filhos como um rebanho;

os seus pequeninos põem-se a dançar.

12 Cantam, acompanhando a música do tamborim e da harpa;

alegram-se ao som da flauta.

13 Os ímpios passam a vida na prosperidade

e descem à sepultura*21.13 Hebraico: Sheol. Essa palavra também pode ser traduzida por profundezas ou morte. em paz.*21.13 Ou de repente.

14 Contudo, dizem eles a Deus:

‘Deixa-nos! Não queremos conhecer os teus caminhos.

15 Quem é o Todo-poderoso,*21.15 Hebraico: Shadai; também no versículo 20. para que lhe sirvamos?

Que vantagem temos em orar a Deus?’.

16 Mas saibam que a prosperidade que desfrutam não depende deles;

por isso, fico longe do conselho dos ímpios.

17 "Pois quantas vezes a lâmpada dos ímpios se apaga?

Quantas vezes a desgraça cai sobre eles,

o destino que, na sua ira, Deus lhes dá?

18 Quantas vezes o vento os leva como palha,

e o furacão os arrebata como cisco?

19 Dizem que Deus reserva o castigo de um homem para os seus filhos.

Que o próprio pai o receba, para que aprenda a lição!

20 Que os olhos dele vejam a sua própria ruína;

que ele mesmo beba da ira do Todo-poderoso!

21 Pois que lhe importará a família que deixará atrás de si

quando chegarem ao fim os meses que lhe foram destinados?

22 "Quem pode ensinar algo a Deus,

uma vez que ele julga até os de mais alta posição?*21.22 Ou até os seres celestiais.

23 Um homem morre em pleno vigor,

quando se sente bem e seguro,

24 tendo o corpo bem nutrido

e os ossos cheios de tutano.

25 Já outro morre tendo a alma amargurada,

sem nada ter desfrutado.

26 Um e outro jazem no pó,

ambos cobertos de vermes.

27 "Sei muito bem o que vocês estão pensando

e as suas conspirações contra mim.

28 ‘Onde está agora a casa do homem nobre?’, vocês perguntam.

‘Onde está a tenda dos ímpios?’

29 Vocês nunca fizeram perguntas aos que viajam?

Não deram atenção ao que eles contam?

30 Pois eles dizem que o mau é poupado no dia da calamidade*21.30 Ou poupado para o dia da calamidade.

e que no dia da ira recebe livramento.

31 Quem o acusa, lançando em rosto a sua conduta?

Quem lhe retribui o mal que fez?

32 Pois o levam para o túmulo

e vigiam a sua sepultura.

33 Para ele é macio o terreno do vale;

todos o seguem, e uma multidão incontável o precede.*21.33 Ou assim como uma multidão incontável o precedeu.

34 "Por isso, como podem vocês consolar-me com palavras vazias?

O que sobra das suas respostas é pura falsidade!".