Jó 6

Ο Ιώβ κατακρίνει τους φίλους του

1 Ο Ιώβ απάντησε:

2 Αχ, να μπορούσε η οδύνη μου να ζυγιστεί

κι όλες μου οι συμφορές μαζί

στη ζυγαριά να μπούνε!

3 Θα ’τανε πιο βαριές κι από της θάλασσας την άμμο·

γι’ αυτό κι είναι τα λόγια μου απερίσκεπτα.

4 Του Παντοδύναμου τα βέλη υπάρχουν μέσα μου

και το φαρμάκι τους

έχει το πνεύμα μου ταράξει·

οι τρόμοι με περικυκλώνουν του Θεού.

5 Γαϊδούρι δεν φωνάζει

που ’χει τη χλόη δίπλα του

ούτε μουγκρίζει ταύρος

πλάι στο ξερό χορτάρι του.

6 Αλλά πώς το άνοστο κι’ ανάλατο φαΐ

να φαγωθεί;

Και σαν ποια να ’χει νοστιμιά

τ’ ωμό του αυγού τ’ ασπράδι;

7 Καθώς τ’ αηδιαστικά ετούτα φαγητά,

έτσι είναι και τα βάσανά μου αφόρητα.

8 Ας ήταν να ’χε η προσευχή μου απόκριση,

να μου ’δινε ο Θεός αυτό που του γυρεύω:

9 Αν αποφάσιζε οριστικά να μ’ εξοντώσει

το χέρι του ν’ απλώσει

και το νήμα μου να κόψει της ζωής,

10 τότε θα ’χα τουλάχιστον ετούτη την παρηγοριά,

και θα πηδούσα από χαρά μες στα δεινά

που μου ’δωσε να υποφέρω:

Πως δεν αθέτησα ποτέ μου

του Άγιου Θεού τις προσταγές.

11 Ποια δύναμη έχω να μπορεί να με κρατήσει στη ζωή;

Μα και για ποιο σκοπό να ζω,

όταν δεν έχω ελπίδα;

12 Μήπως την αντοχή έχω του βράχου,

ή μήπως από μέταλλο είν’ οι σάρκες μου;

13 Κανένα στήριγμα μέσα μου δεν υπάρχει·

κι έχει μακριά μου φύγει κάθε βοήθεια.

14 Ο απελπισμένος έχει ανάγκη από φίλους σπλαχνικούς,

το σέβας του για να μη χάσει στον Παντοδύναμο.

15 Οι φίλοι μου όμως με ξεγέλασαν

καθώς τ’ απατηλά ποτάμια,

καθώς οι χείμαρροι που η κοίτη τους στεγνώνει

όταν δε βρέχει πια.

16 Όταν οι πάγοι και τα χιόνια λιώνουν την άνοιξη,

ρέματα κατεβάζουν θολωμένα.

17 Μα με τις ζέστες του καλοκαιριού στερεύουνε·

στην πύρα του ήλιου η κοίτη τους μένει στεγνή.

18 Την κοίτη ακολουθώντας των χειμάρρων

τα καραβάνια βγαίνουν απ’ το δρόμο τους

ανοίγονται στην έρημο και χάνονται.

19 Τα καραβάνια απ’ την Ταιμά

για τους χειμάρρους αγναντεύουνε·

οι ταξιδιώτες από τη Σαβά

σ’ αυτούς ελπίζουν.

20 Αλλά απογοητεύονται

κάθε φορά που μάταια φτάνουν ως εκεί.

21 Έτσι είσαστε κι εσείς για μένα τώρα·

τη συμφορά μου την είδατε και φρίξατε.

22 Μήπως σας είπα κάτι να μου δώσετε

ή να δωροδοκήσετε για χάρη μου κανέναν

23 ή να με σώσετε απ’ τα χέρια του εχθρού

ή να μ’ εξαγοράσετε από τα χέρια των τυράννων;

24 Διδάξτε με, λοιπόν, κι εγώ σωπαίνω·

δείξτε μου σε τι έσφαλα.

25 Απ’ τα ειλικρινή σας λόγια

έτοιμος είμαι να πεισθώ!

Μα εσείς μου λέτε κατηγόριες

τέτοιες που δε με πείθουνε,

γιατί δεν είν’ αληθινές.

26 Σκοπεύετε να κατακρίνετε τα λόγια μου;

Μα όσα ο απελπισμένος λέει

είναι του ανέμου λόγια.

27 Εσείς θα φτάνατε να βάλετε στον κλήρο ένα ορφανό,

και να πουλήσετε τον ίδιο σας το φίλο.

28 Κοιτάξτε με κατάματα,

ψέματα δε σας λέω.

29 Πάψτε πια τώρα να με αδικείτε!

Σας ξαναλέω: σταματήστε!

Το δίκιο μου είναι ολοφάνερο!

30 Δεν είναι άδικα αυτά που λέει η γλώσσα μου·

το στόμα μου μιλάει

μόνο για συμφορές.

Jó

1 Então, Jó respondeu:

2 "Quem dera pudessem pesar a minha aflição

e pôr na balança a minha desgraça!

3 Veriam que o seu peso é maior que o da areia dos mares.

Por isso, as minhas palavras são tão impetuosas.

4 As flechas do Todo-poderoso*6.4 Hebraico: Shadai; também no versículo 14. estão cravadas em mim,

e o meu espírito suga delas o veneno;

os terrores de Deus me assediam.

5 Acaso o jumento selvagem zurra se tem capim,

ou muge o boi se tem forragem?

6 Come-se sem sal uma comida insípida,

ou há algum sabor na clara do ovo?*6.6 Ou o soro do queijo; ou ainda o suco da malva.

7 Recuso-me a tocar nisso;

esse tipo de comida causa-me repugnância.

8 "Ah! Se fosse atendido o meu pedido,

se Deus me concedesse o que anelo,

9 se Deus se dispusesse a esmagar-me,

se soltasse a mão e me eliminasse!

10 Pois eu ainda teria o meu consolo,

e me alegraria em meio à dor implacável,

por não ter negado as palavras do Santo.

11 "Que esperança posso ter, se já não tenho forças?

Como posso ter paciência, se não tenho futuro?

12 Acaso tenho a força da pedra?

Acaso a minha carne é de bronze?

13 Acaso a minha força será de alguma ajuda,

agora que os recursos me foram tirados?

14 "Um homem desesperado deve receber a compaixão do seu amigo,

muito embora ele tenha abandonado o temor do Todo-poderoso.*6.14 Ou um homem que nega misericórdia a um amigo abandona o temor do Todo-poderoso.

15 Os meus irmãos enganaram-me como riachos temporários,

como os riachos que transbordam

16 quando o degelo os torna turvos

e a neve que se derrete os faz encher,

17 mas que param de fluir no tempo da seca

e no calor desaparecem dos seus leitos.

18 As caravanas se desviam das suas rotas;

sobem para lugares desertos e perecem.

19 Procuram água as caravanas de Temá,

olham esperançosos os mercadores de Sabá.

20 Ficam frustrados, porque estavam confiantes;

lá chegaram somente para sofrer decepção.

21 Pois agora vocês de nada me valeram;

contemplam a minha temível situação e se enchem de medo.

22 Alguma vez pedi a vocês que me dessem alguma coisa?

Ou que da sua riqueza pagassem resgate por mim?

23 Ou que me livrassem das mãos do inimigo?

Ou que me libertassem das garras de quem me oprime?

24 "Ensinem-me, e eu me calarei;

mostrem-me onde errei.

25 Como doem as palavras verdadeiras!

Mas o que provam os argumentos de vocês?

26 Vocês pretendem corrigir o que digo

e tratar como vento as palavras de um homem desesperado?

27 Vocês seriam capazes de pôr em sorteio o órfão

e de vender um amigo por uma bagatela!

28 "Mas agora tenham a bondade de olhar para mim.

Será que eu mentiria na frente de vocês?

29 Reconsiderem a questão; não sejam injustos;

tornem a analisá-la,

pois a minha integridade está em jogo.*6.29 Ou a minha retidão ainda está firme.

30 Há alguma iniquidade nos meus lábios?

Será que a minha boca não consegue discernir a maldade?