1 Væ Ariel, Ariel

civitas, quam expugnavit David !

additus est annus ad annum :

solemnitates evolutæ sunt.

2 Et circumvallabo Ariel,

et erit tristis et mœrens,

et erit mihi quasi Ariel.

3 Et circumdabo quasi sphæram in circuitu tuo,

et jaciam contra te aggerem,

et munimenta ponam in obsidionem tuam.

4 Humiliaberis, de terra loqueris,

et de humo audietur eloquium tuum ;

et erit quasi pythonis de terra vox tua,

et de humo eloquium tuum mussitabit.

5 Et erit sicut pulvis tenuis multitudo ventilantium te,

et sicut favilla pertransiens multitudo eorum qui contra te prævaluerunt ;

6 eritque repente confestim.

A Domino exercituum visitabitur

in tonitruo, et commotione terræ, et voce magna

turbinis et tempestatis, et flammæ ignis devorantis.

7 Et erit sicut somnium visionis nocturnæ

multitudo omnium gentium quæ dimicaverunt contra Ariel,

et omnes qui militaverunt, et obsederunt,

et prævaluerunt adversus eam.

8 Et sicut somniat esuriens, et comedit,

cum autem fuerit expergefactus, vacua est anima ejus ;

et sicut somniat sitiens et bibit,

et postquam fuerit expergefactus, lassus adhuc sitit,

et anima ejus vacua est :

sic erit multitudo omnium gentium

quæ dimicaverunt contra montem Sion.

9 Obstupescite et admiramini ;

fluctuate et vacillate ;

inebriamini, et non a vino ;

movemini, et non ab ebrietate.

10 Quoniam miscuit vobis Dominus

spiritum soporis ; claudet oculos vestros :

prophetas et principes vestros, qui vident visiones, operiet.

11 Et erit vobis visio omnium

sicut verba libri signati,

quem cum dederint scienti litteras,

dicent : Lege istum :

et respondebit : Non possum, signatus est enim.

12 Et dabitur liber nescienti litteras,

diceturque ei : Lege ;

et respondebit : Nescio litteras.

13 Et dixit Dominus : Eo quod appropinquat populus iste ore suo,

et labiis suis glorificat me,

cor autem ejus longe est a me,

et timuerunt me mandato hominum et doctrinis,

14 ideo ecce ego addam ut admirationem faciam

populo huic miraculo grandi et stupendo ;

peribit enim sapientia a sapientibus ejus,

et intellectus prudentium ejus abscondetur.

15 Væ qui profundi estis corde,

ut a Domino abscondatis consilium ;

quorum sunt in tenebris opera,

et dicunt : Quis videt nos ?

et quis novit nos ?

16 Perversa est hæc vestra cogitatio ;

quasi si lutum contra figulum cogitet,

et dicat opus factori suo : Non fecisti me ;

et figmentum dicat fictori suo : Non intelligis.

17 Nonne adhuc in modico et in brevi

convertetur Libanus in carmel,

et carmel in saltum reputabitur ?

18 Et audient in die illa surdi verba libri,

et de tenebris et caligine oculi cæcorum videbunt.

19 Et addent mites in Domino lætitiam,

et pauperes homines in Sancto Israël exsultabunt ;

20 quoniam defecit qui prævalebat, consummatus est illusor,

et succisi sunt omnes qui vigilabant super iniquitatem,

21 qui peccare faciebant homines in verbo,

et arguentem in porta supplantabant,

et declinaverunt frustra a justo.

22 Propter hoc, hæc dicit Dominus ad domum Jacob,

qui redemit Abraham :

Non modo confundetur Jacob,

nec modo vultus ejus erubescet ;

23 sed cum viderit filios suos,

opera manuum mearum in medio sui

sanctificantes nomen meum,

et sanctificabunt Sanctum Jacob,

et Deum Israël prædicabunt ;

24 et scient errantes spiritu intellectum,

et mussitatores discent legem.