1 Audite me, qui sequimini quod justum est,

et quæritis Dominum ;

attendite ad petram unde excisi estis,

et ad cavernam laci de qua præcisi estis.

2 Attendite ad Abraham, patrem vestrum,

et ad Saram, quæ peperit vos :

quia unum vocavi eum,

et benedixi ei, et multiplicavi eum.

3 Consolabitur ergo Dominus Sion,

et consolabitur omnes ruinas ejus :

et ponet desertum ejus quasi delicias,

et solitudinem ejus quasi hortum Domini.

Gaudium et lætitia invenietur in ea,

gratiarum actio et vox laudis.

4 Attendite ad me, popule meus,

et tribus mea, me audite :

quia lex a me exiet,

et judicium meum in lucem populorum requiescet.

5 Prope est justus meus, egressus est salvator meus,

et brachia mea populos judicabunt ;

me insulæ exspectabunt,

et brachium meum sustinebunt.

6 Levate in cælum oculos vestros,

et videte sub terra deorsum :

quia cæli sicut fumus liquescent,

et terra sicut vestimentum atteretur,

et habitatores ejus sicut hæc interibunt :

salus autem mea in sempiternum erit,

et justitia mea non deficiet.

7 Audite me, qui scitis justum,

populus meus, lex mea in corde eorum :

nolite timere opprobrium hominum,

et blasphemias eorum ne metuatis :

8 sicut enim vestimentum, sic comedet eos vermis,

et sicut lanam, sic devorabit eos tinea :

salus autem mea in sempiternum erit,

et justitia mea in generationes generationum.

9 Consurge, consurge, induere fortitudinem,

brachium Domini !

consurge sicut in diebus antiquis,

in generationibus sæculorum.

Numquid non tu percussisti superbum,

vulnerasti draconem ?

10 numquid non tu siccasti mare,

aquam abyssi vehementis ;

qui posuisti profundum maris viam,

ut transirent liberati ?

11 Et nunc qui redempti sunt a Domino, revertentur,

et venient in Sion laudantes,

et lætitia sempiterna super capita eorum :

gaudium et lætitiam tenebunt ;

fugiet dolor et gemitus.

12 Ego, ego ipse consolabor vos.

Quis tu, ut timeres ab homine mortali,

et a filio hominis qui quasi fœnum ita arescet ?

13 Et oblitus es Domini, factoris tui,

qui tetendit cælos et fundavit terram ;

et formidasti jugiter tota die

a facie furoris ejus qui te tribulabat,

et paraverat ad perdendum.

Ubi nunc est furor tribulantis ?

14 Cito veniet gradiens ad aperiendum ;

et non interficiet usque ad internecionem,

nec deficiet panis ejus.

15 Ego autem sum Dominus Deus tuus,

qui conturbo mare, et intumescunt fluctus ejus :

Dominus exercituum nomen meum.

16 Posui verba mea in ore tuo,

et in umbra manus meæ protexi te,

ut plantes cælos, et fundes terram,

et dicas ad Sion : Populus meus es tu.

17 Elevare, elevare,

consurge, Jerusalem,

quæ bibisti de manu Domini

calicem iræ ejus ;

usque ad fundum calicis soporis bibisti,

et potasti usque ad fæces.

18 Non est qui sustentet eam,

ex omnibus filiis quos genuit ;

et non est qui apprehendat manum ejus,

ex omnibus filiis quos enutrivit.

19 Duo sunt quæ occurrerunt tibi ;

quis contristabitur super te ?

Vastitas, et contritio, et fames, et gladius ;

quis consolabitur te ?

20 Filii tui projecti sunt, dormierunt

in capite omnium viarum

sicut oryx illaqueatus,

pleni indignatione Domini,

increpatione Dei tui.

21 Idcirco audi hoc, paupercula,

et ebria non a vino.

22 Hæc dicit dominator tuus Dominus,

et Deus tuus, qui pugnabit pro populo suo :

Ecce tuli de manu tua

calicem soporis,

fundum calicis indignationis meæ :

non adjicies ut bibas illum ultra.

23 Et ponam illum in manu eorum qui te humiliaverunt,

et dixerunt animæ tuæ :

Incurvare, ut transeamus ;

et posuisti ut terram corpus tuum,

et quasi viam transeuntibus.