Die woorde van Elíhu.
1 TOE het dié drie manne opgehou om Job te antwoord, omdat hy in sy eie oë regverdig was.
2 En die toorn van Elíhu, die seun van Barágeël, die Busiet, uit die geslag van Ram, het ontvlam; teen Job het sy toorn ontvlam, omdat hy homself regverdig beskou het voor God.
3 Sy toorn het ook ontvlam teen sý drie vriende, omdat hulle geen antwoord gevind het nie en Job veroordeel het.
4 Maar Elíhu het op Job gewag met sy woorde, omdat hulle ouer was as hy.
5 Maar toe Elíhu sien dat daar geen antwoord was in die mond van die drie manne nie, het sy toorn ontvlam.
Elíhu spreek die vriende van Job toe.
6 EN Elíhu, die seun van Barágeël, die Busiet, het begin en gesê: Ek is jonk, en u is hoogbejaard; daarom was ek beskroomd en het gevrees om my kennis aan u mee te deel.
7 Ek het gesê: Laat die dae spreek en die veelheid van jare wysheid te kenne gee.
8 Maar dit is die Gees in die mens en die asem van die Almagtige wat hulle verstandig maak.
9 Nie die bejaardes is wys nie, en nie die oues verstaan wat reg is nie.
10 Daarom sê ek: Luister na my; ek wil ook my kennis meedeel.
11 Kyk, ek het gewag op u woorde; ek wou luister na verstandige taal van u, totdat u die regte woorde uitgevind het.
12 En ek het op u ag gegee; maar kyk: daar was niemand wat Job weerlê het nie, niemand van u wat sy woorde beantwoord het nie.
13 Sê maar net nie: Ons het wysheid aangetref, God alleen kan hom verslaan, geen mens nie.
14 Teen my tog het hy geen woorde ingebring nie; en met u redeneringe sal ek hom nie beantwoord nie.
Dat Job se vriende uit die veld geslaan is — dit sal hom nie stil maak nie.
15 HULLE staan verslae; hulle antwoord nie meer nie; die woorde laat hulle in die steek.
16 Sal ek dan wag, omdat hulle nie spreek nie, omdat hulle daar staan sonder antwoord?
17 Ek wil ook my deel antwoord; ek wil ook my kennis meedeel.
18 Want ek is vol woorde; die gees in my binneste dring my.
19 Kyk, my binneste is soos wyn wat geen opening het nie, soos nuwe leersakke wil dit bars.
20 Ek wil spreek om lug te kry, my lippe oopmaak en antwoord gee.
21 Ek wil nie partydig wees nie; en 'n mens vlei, sal ek nie.
22 Want ek verstaan nie om te vlei nie; gou sou my Maker my wegneem!
Eliú repreende a Jó e os seus três amigos
1 Cessaram esses três homens de responder a Jó, porque era Jó 10.7;13.18;27.2;31.6justo aos seus próprios olhos. 2 Então, se acendeu a ira de Eliú, filho de Baraquel, buzita, da família de Rão; acendeu-se a sua ira contra Jó, porque Jó 27.5-6se justificava a si mesmo e Jó 30.21, ref.não a Deus. 3 Também contra os seus três amigos se acendeu a sua ira, porque não tinham achado que responder e, contudo, tinham condenado Jó. 4 Como eram mais velhos do que ele, Eliú tinha esperado até esse momento para falar a Jó. 5 Vendo Eliú que não havia resposta na boca desses três homens, acendeu-se-lhe a ira.
6 Então, respondeu Eliú, filho de Baraquel, buzita:
Eu sou de pouca idade, e vós sois Jó 15.10muito velhos;
pelo que receei e não me atrevi a manifestar a minha opinião.
7 Dizia eu: Falem os dias,
e a multidão dos anos ensine a sabedoria.
8 Há, porém, um espírito no homem,
e o Jó 33.4assopro do Todo-Poderoso dá-lhe Jó 38.36entendimento.
9 Os de muitos anos não é que são sábios,
nem os Jó 32.7velhos, que entendem o juízo.
10 Portanto, eu dizia: Ouvi-me;
também eu manifestarei a minha opinião.
11 Eis que aguardei as vossas palavras,
escutei as vossas razões,
enquanto buscáveis que dizer.
12 Eu vos dei toda a minha atenção,
e não houve entre vós quem convencesse a Jó,
nem refutasse as suas palavras.
13 Não digais: Nele achamos a sabedoria;
Deus é que pode vencê-lo, não o homem!
14 Ele não se dirigiu diretamente a mim,
e eu não lhe responderei com as vossas razões.
15 Estão pasmados, não respondem mais!
Faltam-lhes palavras.
16 Hei de eu esperar, porque eles não falam,
Por que estão parados e não respondem mais?
17 Eu também darei a minha resposta,
também manifestarei a minha opinião.
18 Pois estou cheio de palavras,
o espírito dentro de mim me constrange.
19 Eis que o meu peito é como o mosto sem respiradouro,
como odres novos que estão para arrebentar.
20 Falarei, para que eu ache alívio;
abrirei os meus lábios e responderei.
21 Que não seja eu, pois, Jó 13.8,10;34.19;Lv 19.15levado de respeitos humanos,
nem use de lisonja para com homem algum.
22 Pois não sei usar de lisonja;
se assim fizesse, em breve, me levaria o meu Criador.