1 Elifaz de Temã tomou a palavra nestes termos:
2 "Porventura, responde um sábio como se falasse ao vento e enche de ar o seu ventre?
3 Defende-se ele com argumentos fúteis e com palavras que não servem para nada?
4 Acabarás destruindo a piedade, reduzes a nada o respeito devido a Deus.
5 É a tua iniquidade que inspira teus discursos e adotas a linguagem dos impostores.
6 É a tua boca que te condena, e não eu; são teus lábios que dão testemunho contra ti mesmo.
7 Acaso, és o primeiro homem que nasceu, e foste tu gerado antes das colinas?
8 Assististe, porventura, ao conselho de Deus e monopolizaste a sabedoria?
9 Que sabes tu, que nós ignoremos? Que aprendeste, que não nos seja familiar?
10 Há entre nós também anciãos e encanecidos, muito mais avançados em dias do que teu pai.
11 Fazes pouco caso das consolações divinas e das doces palavras que te são dirigidas?
12 Por que te deixas levar pelo impulso de teu coração, e o que significam esses maus-olhares?
13 É contra Deus que ousas encolerizar-te e que tua boca profere tais discursos?
14 Que é o homem para que seja puro? Pode ser justo o que nasce de mulher?
15 Nem mesmo em seus santos Deus confia, nem os céus são puros a seus olhos!
16 Quanto menos um ser abominável e corrompido, um homem que bebe a iniquidade como água!
17 Ouve-me! Vou instruir-te. Eu te contarei o que vi,
18 aquilo que os sábios ensinam, aquilo que seus pais não lhes ocultaram.
19 A eles somente foi dada terra, e no meio dos quais não tinha penetrado estrangeiro algum.
20 Em todos os dias de sua vida o mau é atormentado, os anos do opressor são em número restrito.
21 Ruídos terrificantes ressoam-lhe aos ouvidos, no seio da paz, lhe sobrevém o destruidor.
22 Ele não espera escapar das trevas, está destinado à espada.
23 Anda vagando à procura de pão, mas onde? Ele sabe que o dia das trevas está a seu lado.
24 A tribulação e a angústia vêm sobre ele como um rei que vai para o combate.
25 Pois estendeu a mão contra Deus e desafiou o Todo-poderoso.
26 Investiu contra ele com a cabeça levantada, por trás da grossura de seus escudos.
27 Cobriu de gordura o seu rosto e deixou a gordura ajuntar-se sobre seus rins.
28 Habitou em cidades desoladas, em casas que foram abandonadas, destinadas a se tornarem em ruínas.
29 Mas não se enriquecerá, nem os seus bens resistirão, não mais estenderá sua sombra sobre a terra.
30 Não escapará das trevas; o fogo queimará seus ramos e sua flor será levada pelo vento.
31 E não se fie na mentira: ficará prisioneiro dela, pois a mentira será a sua recompensa.
32 Suas ramagens secarão antes da hora, seus ramos não tornarão a ficar verdes.
33 Como a vinha, sacudirá seus frutos verdes, e, como a oliveira, deixará cair a flor.
34 Pois a raça dos ímpios é estéril, e um fogo devorará as tendas dos corruptos.
35 Quem concebe o mal gera a infelicidade: é o engano que amadurece em seu seio".
1 Respondens autem Eliphaz Themanites, dixit :
2 Numquid sapiens respondebit quasi in ventum loquens,
et implebit ardore stomachum suum ?
3 Arguis verbis eum qui non est æqualis tibi,
et loqueris quod tibi non expedit.
4 Quantum in te est, evacuasti timorem,
et tulisti preces coram Deo.
5 Docuit enim iniquitas tua os tuum,
et imitaris linguam blasphemantium.
6 Condemnabit te os tuum, et non ego :
et labia tua respondebunt tibi.
7 Numquid primus homo tu natus es,
et ante colles formatus ?
8 numquid consilium Dei audisti,
et inferior te erit ejus sapientia ?
9 Quid nosti quod ignoremus ?
quid intelligis quod nesciamus ?
10 Et senes et antiqui sunt in nobis,
multo vetustiores quam patres tui.
11 Numquid grande est ut consoletur te Deus ?
sed verba tua prava hoc prohibent.
12 Quid te elevat cor tuum,
et quasi magna cogitans attonitos habes oculos ?
13 Quid tumet contra Deum spiritus tuus,
ut proferas de ore tuo hujuscemodi sermones ?
14 Quid est homo ut immaculatus sit,
et ut justus appareat natus de muliere ?
15 Ecce inter sanctos ejus nemo immutabilis,
et cæli non sunt mundi in conspectu ejus.
16 Quanto magis abominabilis et inutilis homo,
qui bibit quasi aquam iniquitatem ?
17 Ostendam tibi : audi me :
quod vidi, narrabo tibi.
18 Sapientes confitentur,
et non abscondunt patres suos :
19 quibus solis data est terra,
et non transivit alienus per eos.
20 Cunctis diebus suis impius superbit,
et numerus annorum incertus est tyrannidis ejus.
21 Sonitus terroris semper in auribus illius :
et cum pax sit, ille semper insidias suspicatur.
22 Non credit quod reverti possit de tenebris ad lucem,
circumspectans undique gladium.
23 Cum se moverit ad quærendum panem,
novit quod paratus sit in manu ejus tenebrarum dies.
24 Terrebit eum tribulatio,
et angustia vallabit eum,
sicut regem qui præparatur ad prælium.
25 Tetendit enim adversus Deum manum suam,
et contra Omnipotentem roboratus est.
26 Cucurrit adversus eum erecto collo,
et pingui cervice armatus est.
27 Operuit faciem ejus crassitudo,
et de lateribus ejus arvina dependet.
28 Habitavit in civitatibus desolatis,
et in domibus desertis, quæ in tumulos sunt redactæ.
29 Non ditabitur, nec perseverabit substantia ejus,
nec mittet in terra radicem suam.
30 Non recedet de tenebris :
ramos ejus arefaciet flamma,
et auferetur spiritu oris sui.
31 Non credet, frustra errore deceptus,
quod aliquo pretio redimendus sit.
32 Antequam dies ejus impleantur peribit,
et manus ejus arescent.
33 Lædetur quasi vinea in primo flore botrus ejus,
et quasi oliva projiciens florem suum.
34 Congregatio enim hypocritæ sterilis,
et ignis devorabit tabernacula eorum qui munera libenter accipiunt.
35 Concepit dolorem, et peperit iniquitatem,
et uterus ejus præparat dolos.