1 Jó respondeu então nestes termos:
2 "Já ouvi muitas vezes discursos semelhantes, sois todos uns consoladores importunos.
3 Quando terão fim essas palavras atiradas ao vento? O que é que te move para responder assim?
4 Eu também poderia falar como vós, se estivésseis no meu lugar. Arranjaria discursos a vosso respeito e sacudiria a cabeça contra vós.
5 Eu vos encorajaria verbalmente e moveria os meus lábios sem nenhuma avareza.
6 Se falo, nem por isso se aplaca a minha dor; se calo, estará ela afastada de mim?
7 Mas Deus me extenuou, estou aniquilado. Toda a sua tropa me pegou.
8 Minha magreza tornou-se testemunho contra mim, ela depõe contra mim.
9 Sua cólera me fere e me persegue. Ele range os dentes contra mim. Meus inimigos aguçam os olhos sobre mim.
10 Abrem a boca para me devorar. Batem-me na face para me ultrajar, rebelando-se todos contra mim.
11 Deus me entrega aos perversos, joga-me nas mãos dos malvados.
12 Eu estava em paz. Ele, de repente, me esmagou. Segurou-me pela nuca e me pôs em pedaços. Tomou-me como seu alvo.
13 Suas setas voam em volta de mim. Ele rasga os meus rins sem piedade, espalhando o meu fel por terra.
14 Abre em mim brecha sobre brecha, ataca-me como um guerreiro.
15 Cosi um saco sobre minha pele e rolei minha fronte no pó.
16 Meu rosto está vermelho de tanto chorar e a sombra da morte estende-se sobre minhas pálpebras.
17 Entretanto, não há violência em minhas mãos e minha oração é pura!
18 Ó terra, não cubras o meu sangue e que seu grito não seja sufocado pela tumba.
19 Tenho desde já uma testemunha no céu, um defensor nas alturas.
20 Minha oração subiu até Deus e meus olhos choram diante dele.
21 Que ele mesmo julgue entre o homem e Deus, entre o homem e seu semelhante!
22 Pois meus anos contados se esgotam e eu entro numa vereda por onde não passarei de novo.
1 Respondens autem Job, dixit :
2 Audivi frequenter talia :
consolatores onerosi omnes vos estis.
3 Numquid habebunt finem verba ventosa ?
aut aliquid tibi molestum est, si loquaris ?
4 Poteram et ego similia vestri loqui,
atque utinam esset anima vestra pro anima mea :
5 consolarer et ego vos sermonibus,
et moverem caput meum super vos ;
6 roborarem vos ore meo,
et moverem labia mea, quasi parcens vobis.
7 Sed quid agam ? Si locutus fuero, non quiescet dolor meus,
et si tacuero, non recedet a me.
8 Nunc autem oppressit me dolor meus,
et in nihilum redacti sunt omnes artus mei.
9 Rugæ meæ testimonium dicunt contra me,
et suscitatur falsiloquus adversus faciem meam, contradicens mihi.
10 Collegit furorem suum in me,
et comminans mihi, infremuit contra me dentibus suis :
hostis meus terribilibus oculis me intuitus est.
11 Aperuerunt super me ora sua,
et exprobrantes percusserunt maxillam meam :
satiati sunt pœnis meis.
12 Conclusit me Deus apud iniquum,
et manibus impiorum me tradidit.
13 Ego ille quondam opulentus, repente contritus sum :
tenuit cervicem meam, confregit me,
et posuit me sibi quasi in signum.
14 Circumdedit me lanceis suis ;
convulneravit lumbos meos :
non pepercit, et effudit in terra viscera mea.
15 Concidit me vulnere super vulnus :
irruit in me quasi gigas.
16 Saccum consui super cutem meam,
et operui cinere carnem meam.
17 Facies mea intumuit a fletu,
et palpebræ meæ caligaverunt.
18 Hæc passus sum absque iniquitate manus meæ,
cum haberem mundas ad Deum preces.
19 Terra, ne operias sanguinem meum,
neque inveniat in te locum latendi clamor meus :
20 ecce enim in cælo testis meus,
et conscius meus in excelsis.
21 Verbosi amici mei :
ad Deum stillat oculus meus :
22 atque utinam sic judicaretur vir cum Deo,
quomodo judicatur filius hominis cum collega suo.
23 Ecce enim breves anni transeunt,
et semitam per quam non revertar ambulo.