1 Como Jó persistisse em conside-rar-se como um justo, estes três homens desistiram de lhe responder.
2 Então, se inflamou a cólera de Eliú, filho de Baraquel, de Buz, da família de Ram. Sua cólera inflamou-se contra Jó, por este pretender justificar-se perante Deus.
3 Inflamou-se também contra seus três amigos, por não terem achado resposta conveniente, dando assim culpa a Deus.
4 Como fossem mais velhos do que ele, Eliú esperou enquanto falavam com Jó.
5 Mas, quando viu que não tinham mais nada para responder, encolerizou-se.
6 Então Eliú, filho de Baraquel, de Buz, tomou a palavra nestes termos: "Sou jovem em anos, e vós sois anciãos, por isso minha timidez me impediu de manifestar-vos o meu saber.
7 Dizia comigo: ‘A idade vai falar, os muitos anos farão conhecer a sabedoria’.
8 Mas é o espírito de Deus no homem, e um sopro do Todo-poderoso que dá a inteligência.
9 Não são os mais velhos que são sábios, nem os anciãos que discernem o que é justo.
10 Por isso, é que digo: ‘Escutai-me, vou mostrar-vos o que sei’.
11 Esperei enquanto faláveis, prestei atenção em vossos raciocínios. Enquanto discutíeis,
12 segui-vos atentamente. Mas ninguém refutou a Jó, nem respondeu aos seus argumentos.
13 E não digais: ‘Encontramos a sabedoria; foi Deus e não um homem quem nos instrui’.
14 Não foi a mim que dirigiu seus discursos, mas encontrarei outras respostas diferentes das vossas.
15 Ei-los calados, já não dizem mais nada; faltam-lhes as palavras.
16 Esperei que se calassem e cessassem de responder.
17 É a minha vez de responder e vou também mostrar o que sei.
18 Pois estou cheio de palavras, o espírito que está em meu peito me oprime.
19 Meu peito é como vinho arrolhado, como um barril pronto para estourar.
20 Tenho de falar, isso me aliviará. Abrirei meus lábios para responder.
21 Não farei acepção de ninguém, nem adularei este ou aquele.
22 Pois não sei bajular, do contrário, meu Criador logo me levaria.
1 Omiserunt autem tres viri isti respondere Job, eo quod justus sibi videretur. 2 Et iratus indignatusque est Eliu filius Barachel Buzites, de cognatione Ram : iratus est autem adversum Job, eo quod justum se esse diceret coram Deo. 3 Porro adversum amicos ejus indignatus est, eo quod non invenissent responsionem rationabilem, sed tantummodo condemnassent Job. 4 Igitur Eliu expectavit Job loquentem, eo quod seniores essent qui loquebantur. 5 Cum autem vidisset quod tres respondere non potuissent, iratus est vehementer. 6 Respondensque Eliu filius Barachel Buzites, dixit :
Junior sum tempore, vos autem antiquiores :
idcirco, demisso capite,
veritus sum vobis indicare meam sententiam.
7 Sperabam enim quod ætas prolixior loqueretur,
et annorum multitudo doceret sapientiam.
8 Sed, ut video, spiritus est in hominibus,
et inspiratio Omnipotentis dat intelligentiam.
9 Non sunt longævi sapientes,
nec senes intelligunt judicium.
10 Ideo dicam : Audite me :
ostendam vobis etiam ego meam sapientiam.
11 Expectavi enim sermones vestros ;
audivi prudentiam vestram,
donec disceptaremini sermonibus ;
12 et donec putabam vos aliquid dicere, considerabam :
sed, ut video, non est qui possit arguere Job,
et respondere ex vobis sermonibus ejus.
13 Ne forte dicatis : Invenimus sapientiam :
Deus projecit eum, non homo.
14 Nihil locutus est mihi :
et ego non secundum sermones vestros respondebo illi.
15 Extimuerunt, nec responderunt ultra,
abstuleruntque a se eloquia.
16 Quoniam igitur expectavi, et non sunt locuti :
steterunt, nec ultra responderunt :
17 respondebo et ego partem meam,
et ostendam scientiam meam.
18 Plenus sum enim sermonibus,
et coarctat me spiritus uteri mei.
19 En venter meus quasi mustum absque spiraculo,
quod lagunculas novas disrumpit.
20 Loquar, et respirabo paululum :
aperiam labia mea, et respondebo.
21 Non accipiam personam viri,
et Deum homini non æquabo.
22 Nescio enim quamdiu subsistam,
et si post modicum tollat me factor meus.