1 Ao mestre de canto. Salmo dos filhos de Coré.
2 Escutai, povos todos; atendei, todos vós que habitais a terra,
3 humildes e poderosos, tanto ricos como pobres.
4 Dirão os meus lábios palavras de sabedoria, e o meu coração meditará pensamentos profundos.
5 Ouvirei, atento, as sentenças inspiradas por Deus; depois, ao som da lira, explicarei meu oráculo.
6 Por que ter medo nos dias de infortúnio, quando me cerca a malícia dos meus inimigos?
7 Eles confiam em seus bens, e se vangloriam das grandes riquezas.
8 Mas nenhum homem a si mesmo pode salvar-se, nem pagar a Deus o seu resgate.
9 Caríssimo é o preço da sua alma, jamais conseguirá
10 prolongar indefinidamente a vida e escapar da morte,
11 porque ele verá morrer o sábio, assim como o néscio e o insensato, deixando a outrem os seus bens.
12 O túmulo será sua eterna morada, sua perpétua habitação, ainda que tenha dado a regiões inteiras o seu nome,
13 pois não permanecerá o homem que vive na opulência: ele é semelhante ao gado que se abate.
14 Este é o destino dos que estultamente em si confiam, tal é o fim dos que só vivem em delícias.
15 Como um rebanho serão postos no lugar dos mortos; a morte é seu pastor e os justos dominarão sobre eles. Depressa desaparecerão suas figuras, a região dos mortos será sua morada.
16 Deus, porém, livrará minha alma da habitação dos mortos, tomando-me consigo.
17 Não temas quando alguém se torna rico, quando aumenta o luxo de sua casa.
18 Em morrendo, nada levará consigo, nem sua fortuna descerá com ele aos infernos.
19 Ainda que em vida a si se felicitasse: "Hão de te aplaudir pelos bens que granjeaste".
20 Ele irá para a companhia de seus pais, que nunca mais verão a luz.
21 O homem que vive na opulência e não reflete é semelhante ao gado que se abate.
1 In finem, filiis Core. Psalmus.
2 Audite hæc, omnes gentes ;
auribus percipite, omnes qui habitatis orbem :
3 quique terrigenæ et filii hominum,
simul in unum dives et pauper.
4 Os meum loquetur sapientiam,
et meditatio cordis mei prudentiam.
5 Inclinabo in parabolam aurem meam ;
aperiam in psalterio propositionem meam.
6 Cur timebo in die mala ?
iniquitas calcanei mei circumdabit me.
7 Qui confidunt in virtute sua,
et in multitudine divitiarum suarum, gloriantur.
8 Frater non redimit, redimet homo :
non dabit Deo placationem suam,
9 et pretium redemptionis animæ suæ.
Et laborabit in æternum ;
10 et vivet adhuc in finem.
11 Non videbit interitum,
cum viderit sapientes morientes :
simul insipiens et stultus peribunt.
Et relinquent alienis divitias suas,
12 et sepulchra eorum domus illorum in æternum ;
tabernacula eorum in progenie et progenie :
vocaverunt nomina sua in terris suis.
13 Et homo, cum in honore esset, non intellexit.
Comparatus est jumentis insipientibus,
et similis factus est illis.
14 Hæc via illorum scandalum ipsis ;
et postea in ore suo complacebunt.
15 Sicut oves in inferno positi sunt :
mors depascet eos.
Et dominabuntur eorum justi in matutino ;
et auxilium eorum veterascet in inferno a gloria eorum.
16 Verumtamen Deus redimet animam meam de manu inferi,
cum acceperit me.
17 Ne timueris cum dives factus fuerit homo,
et cum multiplicata fuerit gloria domus ejus :
18 quoniam, cum interierit, non sumet omnia,
neque descendet cum eo gloria ejus.
19 Quia anima ejus in vita ipsius benedicetur ;
confitebitur tibi cum benefeceris ei.
20 Introibit usque in progenies patrum suorum ;
et usque in æternum non videbit lumen.
21 Homo, cum in honore esset, non intellexit.
Comparatus est jumentis insipientibus,
et similis factus est illis.