1 And it came to pass on one of the days, as he was teaching the people in the temple, and announcing the glad tidings, the chief priests and the scribes with the elders came up,2 and spoke to him saying, Tell us by what authority thou doest these things, or who is it who has given thee this authority?3 And he answering said to them, *I* also will ask you {one} thing, and tell me:4 The baptism of John, was it of heaven or of men?5 And they reasoned among themselves, saying, If we should say, Of heaven, he will say, Why have ye not believed him?6 but if we should say, Of men, the whole people will stone us, for they are persuaded that John was a prophet.7 And they answered, they did not know whence.8 And Jesus said to them, Neither do *I* tell you by what authority I do these things.9 And he began to speak to the people this parable: A man planted a vineyard and let it out to husbandmen, and left the country for a long time.10 And in the season he sent to the husbandmen a bondman, that they might give to him of the fruit of the vineyard; but the husbandmen, having beaten him, sent {him} away empty.11 And again he sent another bondman; but they, having beaten him also, and cast insult upon him, sent {him} away empty.12 And again he sent a third; and they, having wounded him also, cast {him} out.13 And the lord of the vineyard said, What shall I do? I will send my beloved son: perhaps when they see him they will respect {him}.14 But when the husbandmen saw him, they reasoned among themselves, saying, This is the heir; {come,} let us kill him, that the inheritance may become ours.15 And having cast him forth out of the vineyard, they killed {him}. What therefore shall the lord of the vineyard do to them?16 He will come and destroy those husbandmen, and will give the vineyard to others. And when they heard it they said, May it never be!17 But he looking at them said, What then is this that is written, The stone which they that builded rejected, this has become the corner-stone?18 Every one falling on this stone shall be broken, but on whomsoever it shall fall, it shall grind him to powder.19 And the chief priests and the scribes sought the same hour to lay hands on him, and they feared the people; for they knew that he had spoken this parable of them.20 And having watched {him}, they sent out suborned persons, pretending to be just men, that they might take hold of him in {his} language, so that they might deliver him up to the power and authority of the governor.21 And they asked him saying, Teacher, we know that thou sayest and teachest rightly, and acceptest no {man's} person, but teachest with truth the way of God:22 Is it lawful for us to give tribute to Caesar, or not?23 But perceiving their deceit he said to them, Why do ye tempt me?24 Shew me a denarius. Whose image and superscription has it? And answering they said, Caesar's.25 And he said to them, Pay therefore what is Caesar's to Caesar, and what is God's to God.26 And they were not able to take hold of him in {his} expressions before the people, and, wondering at his answer, they were silent.27 And some of the Sadducees, who deny that there is any resurrection, coming up {to him},28 demanded of him saying, Teacher, Moses wrote to us, If any one's brother, who has a wife, die, and he die childless, his brother shall take the wife and raise up seed to his brother.29 There were then seven brethren: and the first, having taken a wife, died childless;30 and the second {took the woman, and *he* died childless};31 and the third took her: and in like manner also the seven left no children and died;32 and last of all the woman also died.33 In the resurrection therefore of which of them does she become wife, for the seven had her as wife?34 And Jesus said to them, The sons of this world marry and are given in marriage,35 but they who are counted worthy to have part in that world, and the resurrection from among {the} dead, neither marry nor are given in marriage;36 for neither can they die any more, for they are equal to angels, and are sons of God, being sons of the resurrection.37 But that the dead rise, even Moses shewed in {the section of} the bush, when he called {the} Lord the God of Abraham and the God of Isaac and the God of Jacob;38 but he is not God of {the} dead but of {the} living; for all live for him.39 And some of the scribes answering said, Teacher, thou hast well spoken.40 For they did not dare any more to ask him anything.41 And he said to them, How do they say that the Christ is David's son,42 and David himself says in the book of Psalms, The Lord said to my Lord, Sit at my right hand43 until I put thine enemies {as} footstool of thy feet?44 David therefore calls him Lord, and how is he his son?45 And, as all the people were listening, he said to his disciples,46 Beware of the scribes, who like to walk about in long robes, and who love salutations in the market-places, and first seats in the synagogues, and first places at suppers;47 who devour the houses of widows, and as a pretext make long prayers. These shall receive a severer judgment.

1 En op een van die dae, terwyl Hy besig was om die volk in die tempel te leer en die evangelie te verkondig, kom die owerpriesters en die skrifgeleerdes saam met die ouderlinge by Hom staan,2 en hulle spreek met Hom en sê: Vertel ons deur watter gesag U hierdie dinge doen, of wie dit is wat U hierdie gesag gegee het?3 En Hy antwoord en sê vir hulle: Ek sal julle ook een ding vra -- sê vir My:4 die doop van Johannes, was dit uit die hemel of uit mense?5 Toe het hulle onder mekaar geredeneer en gesê: As ons sê: Uit die hemel -- sal Hy sê: Waarom het julle hom dan nie geglo nie?6 En as ons sê: Uit mense sal die hele volk ons stenig, want hulle is daarvan oortuig dat Johannes 'n profeet is.7 Toe antwoord hulle dat hulle nie weet waarvandaan nie.8 En Jesus sê vir hulle: Dan vertel Ek julle ook nie deur watter gesag Ek hierdie dinge doen nie.9 Toe begin Hy aan die volk hierdie gelykenis te vertel: 'n Sekere man het 'n wingerd geplant en dit aan landbouers verhuur en vir 'n geruime tyd op reis gegaan.10 En op die regte tyd het hy 'n dienskneg na die landbouers gestuur, dat hulle hom van die vrug van die wingerd sou gee. Maar die landbouers het hom geslaan en met leë hande weggestuur.11 En hy het weer 'n ander dienskneg gestuur, en hulle het hom ook geslaan en skandelik behandel en met leë hande weggestuur.12 En hy het weer 'n derde gestuur, en hulle het ook hierdie een gewond en uitgedryf.13 Toe sê die eienaar van die wingerd: Wat sal ek doen? Ek sal my geliefde seun stuur; miskien sal hulle ontsag hê as hulle hom sien.14 Maar toe die landbouers hom sien, het hulle onder mekaar geredeneer en gesê: Dit is die erfgenaam; kom laat ons hom doodmaak, sodat die erfdeel ons s'n kan wees.15 En hulle het hom uit die wingerd gewerp en hom doodgemaak. Wat sal die eienaar van die wingerd dan aan hulle doen?16 Hy sal kom en daardie landbouers ombring en die wingerd aan ander gee. En toe hulle dit hoor, sê hulle: Nee, stellig nie!17 Maar Hy het hulle aangekyk en gesê: Wat beteken dan hierdie Skrifwoord: die steen wat die bouers verwerp het, dit het 'n hoeksteen geword?18 Elkeen wat op die steen val, sal verpletter word; maar elkeen op wie hy val, die sal hy vermorsel.19 Toe probeer die owerpriesters en die skrifgeleerdes in daardie selfde uur om die hande aan Hom te slaan, maar hulle het die volk gevrees; want hulle het geweet dat Hy hierdie gelykenis met die oog op hulle self uitgespreek het.20 En hulle het Hom in die oog gehou en spioene gestuur wat geveins het dat hulle regverdig was, sodat hulle Hom op 'n woord kon betrap, om Hom oor te lewer aan die owerheid en aan die gesag van die goewerneur.21 En hulle het Hom gevra en gesê: Meester, ons weet dat U reguit praat en leer en die persoon nie aanneem nie, maar die weg van God in waarheid leer --22 is dit ons geoorloof om aan die keiser belasting te betaal of nie?23 Maar Hy het hulle listigheid bemerk en vir hulle gesê: Waarom versoek julle My?24 Wys My 'n penning. Wie se beeld en opskrif het dit? Hulle antwoord en sê: Die keiser s'n.25 Toe sê Hy vir hulle: Betaal dan aan die keiser wat die keiser toekom, en aan God wat God toekom.26 En hulle kon Hom nie voor die volk op 'n woord betrap nie, en verwonderd oor sy antwoord het hulle geswyg.27 En sommige van die Sadduseërs het gekom -- hulle wat ontken dat daar 'n opstanding is -- en Hom gevra28 en gesê: Meester, Moses het ons voorgeskrywe: As iemand se getroude broer sterwe en hy sterf sonder kinders, dan moet sy broer die vrou neem en vir sy broer kinders verwek.29 Nou was daar sewe broers, en die eerste het 'n vrou geneem en kinderloos gesterwe.30 En die tweede het die vrou geneem, en hy het ook kinderloos gesterwe.31 En die derde het haar geneem; en net so al sewe. En hulle het geen kinders nagelaat nie en het gesterwe.32 En ten laaste het die vrou ook gesterwe.33 In die opstanding dan, wie van hulle se vrou sal sy wees? want al sewe het haar as vrou gehad.34 Toe antwoord Jesus en sê vir hulle: Die kinders van hierdie eeu trou en word in die huwelik uitgegee;35 maar die wat waardig geag word om daardie eeu en die opstanding uit die dode te verkry, trou nie en word nie in die huwelik uitgegee nie.36 Want hulle kan ook nie meer sterwe nie, want hulle is soos die engele en is kinders van God, omdat hulle kinders van die opstanding is.37 En dat die dode opgewek word, het Moses ook in die gedeelte oor die doringbos aangedui, waar hy die Here noem die God van Abraham en die God van Isak en die God van Jakob.38 Hy is tog nie 'n God van dooies nie, maar van lewendes, want almal leef vir Hom.39 En sommige van die skrifgeleerdes antwoord en sê: Meester, U het goed gespreek.40 En hulle het Hom nie meer iets durf vra nie.41 Toe sê Hy vir hulle: Hoe is dit dat hulle sê dat die Christus die seun van Dawid is?42 En Dawid self sê in die boek van die Psalms: Die Here het tot my Here gespreek: Sit aan my regterhand43 totdat Ek u vyande gemaak het 'n voetbank van u voete.44 Dawid noem Hom dan Here, en hoe is Hy sy seun?45 En terwyl die hele volk luister, sê Hy vir sy dissipels:46 Pas op vir die skrifgeleerdes wat graag in lang klere rondloop en van die begroetinge op die markte hou en van die voorste banke in die sinagoges en die voorste plekke by die maaltye.47 Hulle eet die huise van die weduwees op en doen vir die skyn lang gebede. Hulle sal 'n swaarder oordeel ontvang.