Jeremias 11

1 Jen estas la vorto, kiu aperis al Jeremia de la Eternulo: 2 Aŭskultu la vortojn de ĉi tiu interligo, kaj raportu ilin al la Judoj kaj al la loĝantoj de Jerusalem. 3 Kaj diru al ili: Tiele diras la Eternulo, Dio de Izrael: Malbenita estu la homo, kiu ne aŭskultos la vortojn de ĉi tiu interligo, 4 kiun Mi donis al viaj patroj, kiam Mi elkondukis ilin el la lando Egipta, el la fera forno, dirante: Obeu Mian voĉon, kaj faru ĉion, kion Mi ordonas al vi; kaj vi estos Mia popolo, kaj Mi estos via Dio; 5 por ke plenumiĝu la ĵuro, kiun Mi ĵuris al viaj patroj, ke Mi donos al ili landon, kie fluas lakto kaj mielo, kiel tio estas nun. Kaj mi respondis kaj diris: Tiel estu, ho Eternulo.

6 Kaj la Eternulo diris al mi: Proklamu ĉiujn ĉi tiujn vortojn en la urboj de Judujo kaj sur la stratoj de Jerusalem, dirante: Aŭskultu la vortojn de ĉi tiu interligo kaj plenumu ilin. 7 Ĉar Mi klare avertis viajn patrojn, kiam Mi elkondukis ilin el la lando Egipta, ĝis la nuna tago, Mi konstante avertadis ilin, dirante: Aŭskultu Mian voĉon. 8 Sed ili ne aŭskultis kaj ne alklinis sian orelon, ĉiu sekvis la obstinecon de sia malbona koro; kaj tial Mi venigis sur ilin ĉion, kio estas dirita en ĉi tiu interligo, kiun Mi ordonis plenumi, sed kiun ili ne plenumis.

9 Kaj la Eternulo diris al mi: Fariĝis ribelo ĉe la Judoj kaj ĉe la loĝantoj de Jerusalem; 10 ili returnis sin al la malbonagoj de siaj prapatroj, kiuj ne volis obei Miajn vortojn kaj sekvis aliajn diojn, servante al ili; la domo de Izrael kaj la domo de Jehuda rompis Mian interligon, kiun Mi faris kun iliaj patroj. 11 Tial tiele diras la Eternulo: Jen Mi venigos sur ilin malfeliĉon, el kiu ili ne povos liberiĝi; kaj ili krios al Mi, sed Mi ne aŭskultos ilin. 12 Tiam la urboj de Judujo kaj la loĝantoj de Jerusalem iros kaj krios al tiuj dioj, al kiuj ili incensas, sed tiuj ne helpos ilin en la tempo de ilia malfeliĉo. 13 Ĉar kiom da urboj, tiom da dioj vi havas, ho Jehuda; kaj kiom da stratoj estas en Jerusalem, tiom da hontindaj altaroj vi starigis, por incensi al Baal. 14 Kaj vi ne preĝu por ĉi tiu popolo kaj ne direktu por ili supren peton kaj preĝon; ĉar Mi ne aŭskultos, kiam ili vokos al Mi en la tempo de sia malfeliĉo.

15 Por kio, Mia kara, vi faras en Mia domo la multajn artifikojn kaj alportas la sanktan viandon, se vi fariĝas ĉiam pli malbona kaj ankoraŭ ĝojas pri tio? 16 La Eternulo nomis vin verda, bela, fruktoriĉa olivarbo; sed kun granda bruo ekbruligis ĝin fajro, kaj ĝiaj branĉoj difektiĝis. 17 La Eternulo Cebaot, kiu plantis vin, dekretis por vi malbonon pro la malbono de la domo de Izrael kaj de la domo de Jehuda, kiun ili faris, kolerigante Min per la incensado al Baal.

18 Vi, ho Eternulo, sciigis tion al mi, por ke mi sciu; Vi montris al mi iliajn farojn. 19 Kaj mi, kiel milda ŝafido, kondukata al la buĉo, ne sciis, ke ili havas malbonajn intencojn kontraŭ mi, dirante: Ni ekstermu la arbon kun ĝiaj fruktoj, ni elhaku ĝin el la tero de la vivo, por ke lia nomo ne plu estu rememorata. 20 Sed Vi, ho Eternulo Cebaot, kiu juĝas juste, kiu esploras la internon kaj la koron, vidigu al mi Vian venĝon kontraŭ ili, ĉar al Vi mi transdonis mian proceson. 21 Tial tiele diras la Eternulo pri la loĝantoj de Anatot, kiuj serĉas vian animon, kaj diras: Ne profetu al ni en la nomo de la Eternulo, por ke vi ne mortu de niaj manoj; 22 tiele diras la Eternulo Cebaot: Jen Mi punvizitos ilin; la junuloj mortos de glavo, iliaj filoj kaj filinoj mortos de malsato. 23 Kaj neniu restos el ili, ĉar Mi venigos malfeliĉon sur la loĝantojn de Anatot en la jaro, kiam Mi punvizitos ilin.

Kua Whati i a Īharaira me Hūrā te Kawenata

1 Ko te kupu i pā mai ki a Heremaia he mea nā Ihowā, i kī ia: 2 "Whakarongo koutou ki ngā kupu o tēnei kawenata, kōrero hoki ki ngā tāngata o Hūrā rātou ko te hunga e noho ana i Hiruhārama. 3 Mea atu ki a rātou, Ko te kupu tēnei a Ihowā, a te Atua o Īharaira: ‘Ka kangā te tangata e kore e whakarongo ki ngā kupu o tēnei kawenata, 4 i whakahaua nei e ahau ki ō koutou mātua i te rā i kawea mai ai rātou e ahau i te whenua o Īhipa, i roto i te oumu rino.’ I ahau i kī rā, ‘Whakarongo ki tōku reo, mahia hoki aua mea; kia rite ki ngā mea katoa i whakahaua e ahau ki a koutou; ā, ka waiho koutou hei iwi māku, ko ahau hoki hei Atua mō koutou. 5 Kia whakamanā ai e ahau te oati i oatitia e ahau ki ō koutou mātua, kia hoatu ki a rātou he whenua e rerengia ana e te waiū, e te honi,’ pēnei me tēnei rā."

Kātahi ka whakahoki ahau, ka mea, "Koia anō tēnā, e Ihowā."

6 Nā, ka kī mai a Ihowā ki ahau, "Karangatia ēnei kupu katoa ki ngā pā o Hūrā, ki ngā ara anō o Hiruhārama, mea atu: ‘Whakarongo ki ngā kupu o tēnei kawenata, mahia hoki. 7 I tino whakatūpato hoki ahau i ō koutou mātua i te rā i kawea mai ai rātou e ahau i te whenua o Īhipa, ā taea noatia tēnei rā, maranga wawe ana ahau, whakatūpato ana; mea ana, Whakarongo ki tōku reo. 8 Heoi, kīhai rātou i rongo, kīhai i tahuri ō rātou taringa; otiia haere ana rātou, ia tangata, ia tangata, i runga i ngā tikanga pakeke a tōna ngākau kino. Mō reira, ka tākina e ahau ki a rātou ngā kupu katoa o tēnei kawenata i whakahaua nei e ahau kia mahia, ā, kīhai nei i mahia e rātou.’ "

9 I mea anō a Ihowā ki ahau, "Kua kitea te hē e whakatakotoria ana e ngā tāngata o Hūrā, e te hunga e noho ana i Hiruhārama. 10 Kua hokia e rātou ngā hē o ō rātou mātua ō mua, kīhai nei i pai ki te whakarongo ki āku kupu, haere ana rātou ki te whai i ngā atua kē, mahi ana ki a rātou. Kua whakatakā e te whare o Īharaira rātou ko te whare o Hūrā tāku kawenata i whakaritea e ahau ki ō rātou mātua. 11 Mō reira ko te kupu tēnei a Ihowā: ‘Tēnei te tākina nei e ahau ki a rātou, he hē; e kore anō rātou e mawhiti; ka karanga anō rātou ki ahau, otiia e kore ahau e rongo ki a rātou. 12 Ā, ka haere ngā pā o Hūrā me ngā tāngata o Hiruhārama, ka karanga ki ngā atua e tahu whakakakara nei rātou ki a rātou; hore rawa ia ā rātou whakaora mō rātou i te wā e raru ai. 13 I rite hoki ōu atua, e Hūrā, ki ōu pā te maha; me ngā āta i hangā e koutou mā taua mea whakamā, rite tonu ki ngā ara o Hiruhārama te maha, arā ngā āta tahu whakakakara ki a Paara.’

14 "Heoi, kaua e īnoi mō tēnei iwi; kei ara hoki tētahi tangi, tētahi kupu wawao mō rātou; nō te mea e kore ahau e rongo i te wā e karanga ai rātou ki ahau, ina raru rātou.

15 Ko te aha mā tāku wahine aroha i roto i tōku whare,

kua mahi hē nei hoki ia, he tini ngā hoa,

ā, kua kore te kikokiko tapu i a koe?

I tāu mahinga i te kino,

nā, kei te whakamanamana koe."

16 I huaina e Ihowā tōu ingoa,

ko te ōriwa matomato, ātaahua, hua papai.

Nui atu te reo ngangau i tahuna ai e ia te ahi mōna,

kua whatiwhatiia ōna manga.

17 Kua kōrerotia nei hoki e Ihowā o ngā mano, e tōu kaiwhakatō, he hē mōu, hei utu mō te kino o te whare o Īharaira rāua ko te whare o Hūrā, i mahia nei e rātou hei hē mō rātou, hei whakapātari i ahau, i a rātou ka tahu whakakakara nei ki a Paara.

He Whakangārahu ki a Heremaia

18 I meinga anō ahau e Ihowā kia mōhio ki taua mea, ā, mōhio ana ahau; i whakakitea mai anō e koe ki ahau ā rātou mahi. 19 Ko ahau ia i rite ki te reme, e ārahina ana kia patua; kīhai i mōhio, e hanga whakaaro ana rātou mōku, e mea ana,

"Kia kore i a tātou te rākau me ōna hua,

kia tapahia atu ia i runga i te whenua o te hunga ora,

kia kore ai he maharatanga ki tōna ingoa."

20 Tēnā, e Ihowā o ngā mano,

kei runga nei hoki i te tika tāu whakawā,

e whakamātau ana koe i ngā whatumanawa,

i te ngākau, kia kite ahau i tāu rapunga utu i a rātou.

Kua whakakitea atu nei hoki e ahau

tāku totohe ki a koe.

21 "Heoi, ko te kupu tēnei a Ihowā mō ngā tāngata o Anatoto e whai nei kia whakamatea koe, e mea nei, ‘Kaua e poropiti i runga i te ingoa o Ihowā, kei mate koe i tō mātou ringa’ – 22 mō reira ko te kupu tēnei a Ihowā o ngā mano: ‘Tēnei ahau te whiu nei i a rātou; ka mate ngā taitamariki i te hoari; ko ā rātou tama, ko ā rātou tamāhine, ka mate i te hemokai. 23 E kore rātou e whai mōrehu; nō te mea ka kawea e ahau he kino ki ngā tāngata o Anatoto, arā ko te tau e whiua ai rātou.’ "