Jeremias 8

1 En tiu tempo, diras la Eternulo, oni elĵetos el iliaj tomboj la ostojn de la reĝoj de Judujo kaj la ostojn de ĝiaj princoj kaj la ostojn de la pastroj kaj la ostojn de la profetoj kaj la ostojn de la loĝantoj de Jerusalem; 2 kaj oni disĵetos ilin antaŭ la suno kaj antaŭ la luno kaj antaŭ la tuta armeo de la ĉielo, kiujn ili amis, al kiuj ili servis, kiujn ili sekvis, kiujn ili serĉis, kaj al kiuj ili adorkliniĝis; oni ne kolektos ilin kaj ne enterigos ilin, sed ili estos kiel sterko sur la supraĵo de la tero. 3 Kaj preferos la morton ol la vivon ĉiuj restintoj, kiuj restos el tiu malbona gento, kiuj restos en ĉiuj lokoj, sur kiujn Mi dispelis ilin, diras la Eternulo Cebaot.

4 Kaj diru al ili: Tiele diras la Eternulo: Ĉu se oni falis, oni ne leviĝas? ĉu se oni devojiĝis, oni ne volas reveni? 5 Kial do ĉi tiu popolo en Jerusalem defalis per defalo obstina? ili forte sin tenas je la malveraĵo kaj ne volas sin konverti. 6 Mi atentis kaj aŭskultis, sed ili parolas nenion ĝustan; neniu pentas sian malbonecon, dirante: Kion mi faris? Ĉiu fordonis sin al sia kurado, kiel ĉevalo, kiu flugrapide kuras en la batalon. 7 Eĉ cikonio sub la ĉielo scias sian tempon, turto, hirundo, kaj gruo observas la tempon, kiam ili devas veni; sed Mia popolo ne scias la leĝon de la Eternulo. 8 Kiel vi diras: Ni estas saĝuloj, kaj ni havas antaŭ ni la instruon de la Eternulo? Ĝi fariĝis ja mensogaĵo per la mensoga skribilo de la skribistoj. 9 Per honto kovris sin la saĝuloj, konfuziĝis kaj implikiĝis; jen ili forrifuzis la vorton de la Eternulo, kian do saĝecon ili havas? 10 Tial Mi fordonos iliajn edzinojn al aliuloj, iliajn kampojn al venkintoj; ĉar de malgrandulo ĝis grandulo ili ĉiuj estas profitavidaj, de profeto ĝis pastro ili ĉiuj faras malhonestaĵon. 11 Kaj la vundojn de la filino de Mia popolo ili kuracas per facilanimigo, dirante, ke ĉio estas en bona stato, kvankam ne estas bona stato. 12 Ĉu ili hontas, ke ili faras abomenindaĵon? ili tute ne hontas, ili eĉ ne povoscias ruĝiĝi; tial ili falos inter la falantoj, ili renversiĝos, kiam Mi vizitos ilin, diras la Eternulo. 13 Mi plene ŝirkolektos ilin, diras la Eternulo; ne restos beroj sur la vinberbranĉo nek figoj sur la figarbo, kaj la folioj forvelkos, kaj Mi donos al ili plenan pereon. 14 Por kio ni sidas? kolektiĝu, kaj ni iru en la fortikigitajn urbojn, kaj ni tie pereu; ĉar la Eternulo, nia Dio, pereigas nin kaj trinkigas al ni akvon maldolĉan pro tio, ke ni pekis antaŭ la Eternulo. 15 Ni esperis pacon, sed venas nenio bona; ni esperis tempon de resaniĝo, sed jen estas teruro. 16 El la regiono de Dan oni aŭdas spiregadon de iliaj ĉevaloj; de la blekegado de iliaj fortaj ĉevaloj tremas la tuta tero; ili iras, kaj ili formanĝos la teron, kaj tion, kio estas sur ĝi, la urbon kaj ĝiajn loĝantojn. 17 Ĉar jen Mi sendos sur vin serpentojn, vipurojn, kiujn oni ne povas sorĉligi, kaj ili pikos vin, diras la Eternulo.

18 Mia malĝojo estas super ĉiuj malĝojoj, mia koro en mi doloras. 19 Jen mi aŭdas kriadon de la filino de mia popolo el lando malproksima: Ĉu jam ne ekzistas la Eternulo en Cion? ĉu ĝia Reĝo ne estas en ĝi? Sed kial ili kolerigis min per siaj idoloj, per fremdaj vantaĵoj? 20 Pasis la rikolto, finiĝis la somero, sed ni ne ricevis helpon. 21 La malfeliĉo de mia popolo min afliktas, mi malĝojas, mi sentas teruron. 22 Ĉu ne ekzistas balzamo en Gilead? ĉu ne ekzistas tie kuracisto? kial do ne venas resaniĝo al la filino de mia popolo?

1 " ‘I taua wā, e ai tā Ihowā, ka whakaputaina mai ki waho ngā wheua o ngā kīngi o Hūrā, me ngā wheua o ōna rangatira, me ngā wheua o ngā tohunga, mā ngā wheua o ngā poropiti, me ngā wheua o ngā tāngata o Hiruhārama i roto i ō rātou tanumanga. 2 Ā, ka tohatohaina e rātou ki mua i te rā, i te marama, i te mano katoa o te rangi, i a rātou i aroha ai, i mahi ai, i whai ai, i rapu ai, i koropiko ai. E kore e kohikohia, e kore e tanumia; ka waiho hei whakawairākau ki te mata o te oneone. 3 Ā, pai ake te mate i te ora ki tā ngā mōrehu katoa, ki tā ngā toenga o tēnei hapū kino e toe ki ngā wāhi katoa e peia atu ai rātou e ahau, e ai tā Ihowā o ngā mano.’ "

Te Hara me te Whiunga o te Iwi Katoa

4 "Mea atu anō ki a rātou, ‘Ko te kupu tēnei a Ihowā:

Ka hinga rānei, ā, kore ake e ara?

Ka tahuri atu rānei ia, ā, kore ake e tahuri mai?

5 He aha tēnei iwi o Hiruhārama i tahuri kē ai,

ā, mau tonu iho te tahuri kē?

E hopukia atu ana e rātou te tinihanga,

kāhore e pai ki te hoki mai.

6 I whakarongo ahau, i rongo anō,

kīhai i tika ā rātou kōrero.

Kīhai tētahi i rīpenetā ki tōna kino,

kīhai i mea, "He aha tāku i mea ai?"

Anga ana te katoa ki tāna oma, ki tāna oma,

pērā ana me te hōiho e kōkiri atu ana ki te tatauranga.

7 Āe rā, ko te tāka i te rangi,

e mōhio ana ki ngā wā i whakaritea mōna,

ko te kūkupa anō, ko te kareni, me te warou,

mahara tonu rātou ki te wā e haere mai ai rātou;

ko tāku iwi ia, kāhore e mōhio

ki tā Ihowā i whakarite ai.

8 " ‘He pēhea tā koutou e kī, "He hunga whakaaro nui tātou,

kei a tātou te Ture a Ihowā"?

Nanā, he horihori te mahi

a te pene horihori a ngā kaituhituhi.

9 Ko te hunga whakaaro nui, whakamā ana rātou,

wehi noa iho rātou, hopukia iho.

Nanā, kua paopao nei rātou ki te kupu a Ihowā,

ā, he pēhea te whakaaro nui i roto i a rātou?

10 Mō reira ka hoatu e ahau ā rātou wāhine mā te tāngata kē,

ā rātou māra ki ngā tāngata mōna te wāhi;

ko rātou katoa, i te iti ki te rahi,

kei te apo mea mā rātou;

ko te poropiti, ko te tohunga,

ko rātou katoa, kei te mahi teka.

11 Kua rongoātia e rātou te pakaru o te tamāhine a tāku iwi,

he mea panga noa iho,

e mea ana, "Ka mau te rongo, ka mau te rongo,"

i te mea kāhore he maunga rongo.

12 I whakamā rānei rātou i tā rātou mahinga i te mea whakarihariha?

Hore rawa ō rātou whakamā;

kāhore hoki rātou i mōhio ki te numinumi.

Mō reira ka hinga rātou i roto i te hunga e hinga ana;

i te wā e whiua ai rātou, ka tūtuki ō rātou waewae,

e ai tā Ihowā.

13 " ‘Ka mōtī rawa rātou i ahau, e ai tā Ihowā,

kāhore he karepe mō te wāina,

kāhore he piki mō te piki;

ka memenge anō te rau;

ā, ko ngā mea i hoatu e ahau ki a rātou, ka pahemo atu.’

14 "He aha tātou i noho tonu ai?

Huihui! Kia haere tātou ki ngā pā kaha,

ki reira whakamoroki kau ai;

kua kore hoki i a Ihowā, i tō tātou Atua he kupu mā tātou,

whakainumia ana tātou e ia ki te wai kawa;

nō te mea kua hara tātou ki a Ihowā.

15 Tatari noa ki te rongo mau; heoi kāhore he pai;

ki te wā e ora ai ngā mate, nā, ko te raruraru.

16 I rangona ki Rāna te whengu o ōna hōiho;

ngateri ana te whenua katoa

i te reo o āna mea kaha e hāmama ana.

Kua haere mai hoki rātou, pau ake i a rātou

te whenua me ōna mea maha,

te pā me ngā tāngata o roto.

17 "Nanā, ka ngarea atu e ahau he nākahi, he neke,

e kore nei e whakawaia, ki a koutou;

ā, ka ngau rātou i a koutou,"

e ai tā Ihowā.

Ka Tangi te Poropiti mō te Iwi

18 Auē, tē taea te whakamārie te pōuri i ahau,

e ngohe nei te ngākau i roto i ahau.

19 Nanā, he reo tangi nō te tamāhine a tāku iwi,

i ahu mai i te whenua tawhiti:

"He teka ianei kei roto a Ihowā i Hiona?

He teka ianei kei roto tōna kīngi i a ia?

"He aha rātou i whakapātaritari ai i ahau ki ā rātou whakapakoko,

ki ngā horihori rerekē?

20 "Kua pahemo te kotinga,

kua taka te raumati;

ko tātou, kāhore he whakaoranga mō tātou."

21 He mamae ki te tamāhine a tāku iwi i mamae ai ahau,

mangu iho ahau, mau pū ahau i te mīharo.

22 Kāhore ianei he hinu whakaora i Kireara?

Kāhore ianei ō reira rata?

He aha rā tē hoki mai ai te ora

ki te tamāhine a tāku iwi?