Jeremias 4

1 Se vi volas rekonverti vin, ho Izrael, diras la Eternulo, rekonvertu vin al Mi; kaj se vi forigos viajn abomenindaĵojn de antaŭ Mia vizaĝo, kaj ne plu vagados, 2 kaj se vi en vero, bonordo, kaj pieco ĵuros: Kiel la Eternulo vivas, tiam ankaŭ la popoloj benos sin per Li kaj gloros sin per Li.

3 Ĉar tiele diras la Eternulo al la viroj de Judujo kaj al Jerusalem: Plugu al vi novan plugokampon, kaj ne semu inter dornaĵo. 4 Cirkumcidu vin al la Eternulo kaj forigu la prepucion de via koro, ho viroj de Judujo kaj loĝantoj de Jerusalem, por ke Mia kolero ne eliru kiel fajro kaj ne brulu pro viaj malbonagoj tiel, ke neniu ĝin estingos. 5 Proklamu en Judujo, aŭdigu en Jerusalem, prediku kaj trumpetu en la lando; voku per plena voĉo, kaj diru: Kolektiĝu, kaj ni iru en la fortikigitajn urbojn. 6 Levu standardon en Cion, kuru, ne haltu; ĉar malfeliĉon Mi venigas de nordo kaj grandan pereon. 7 Leono leviĝas el sia densejo, kaj pereiganto de popoloj elmoviĝas kaj eliras el sia loko, por fari vian landon dezerto; viaj urboj estos detruitaj, kaj neniu loĝos en ili. 8 Pro tio zonu vin per sakaĵo, ploru kaj ĝemu, ĉar la flama kolero de la Eternulo ne foriĝas de ni. 9 En tiu tago, diras la Eternulo, senviviĝos la koro de la reĝo kaj la koro de la princoj, konsterniĝos la pastroj, kaj la profetoj konfuziĝos. 10 Kaj mi diris: Ho Sinjoro, ho Eternulo! ĉu Vi erarigis ĉi tiun popolon kaj Jerusalemon, dirinte: Vi havos pacon — kaj dume la glavo atingis jam la animon? 11 En tiu tempo oni diros al tiu popolo kaj al Jerusalem: Seka vento de la altaĵoj en la dezerto venas sur la vojon de la filino de Mia popolo, ne por ventumi kaj ne por purigi; 12 vento pli forta ol ili venos al Mi; tiam Mi diros Mian verdikton kontraŭ ili. 13 Jen ĝi leviĝas kiel nuboj, kaj ĝiaj ĉaroj estas kiel ventegoj, ĝiaj ĉevaloj estas pli rapidaj ol agloj; ve al ni! ni estos ruinigitaj. 14 Lavu de la malbono vian koron, ho Jerusalem, por ke vi saviĝu; ĝis kiam loĝos en vi viaj malbonaj pensoj? 15 Venas voko el la regiono de Dan, kaj malbona sciigo de la monto de Efraim: 16 Sciigu al la popoloj, aŭdigu pri Jerusalem, ke sieĝontoj venas el lando malproksima kaj sonigas sian voĉon kontraŭ la urboj de Judujo. 17 Kiel kampogardistoj ili ĉirkaŭas ĝin, ĉar ĝi ribelis kontraŭ Mi, diras la Eternulo. 18 Via konduto kaj viaj faroj kaŭzis tion al vi, tiu via malboneco, ĉar ĝi estas maldolĉa, ĉar ĝi penetris ĝis via koro.

19 Mia internaĵo, mia internaĵo min doloras, batas mia koro, mi ne povas silenti; ĉar vi, mia animo, aŭdis sonon de korno, trumpetadon de batalo. 20 Estas proklamata malfeliĉo post malfeliĉo, ĉar la tuta lando estas ruinigata, subite estas detruataj miaj domoj, momente miaj tendoj. 21 Kiel longe ankoraŭ mi vidos standardon, aŭdos sonadon de korno? 22 Ĉar Mia popolo estas freneza, Min ili ne rekonas; ili estas malsaĝaj infanoj, ili ne komprenas; saĝaj ili estas por fari malbonon, sed fari bonon ili ne povoscias.

23 Mi rigardas la teron, kaj jen ĝi estas malplena kaj dezerta; la ĉielon, kaj jen ĝi estas senluma. 24 Mi rigardas la montojn — ili tremas, kaj ĉiuj montetoj ŝanceliĝas. 25 Mi rigardas — troviĝas neniu homo, kaj ĉiuj birdoj de la ĉielo disflugis. 26 Mi rigardas — la fruktoriĉa lando fariĝis dezerto, kaj ĉiuj ĝiaj urboj estas detruitaj de la Eternulo, de la flamo de Lia kolero. 27 Ĉar tiele diras la Eternulo: Dezertigita estos la tuta lando, sed plenan ekstermon Mi ne faros. 28 Pro tio la tero ploros kaj la ĉielo supre malĝojos; ĉar Mi eldiris Mian decidon, kaj Mi ne bedaŭras, kaj Mi ne reprenos ĝin. 29 Pro la bruo de la rajdantoj kaj pafantoj forkuras la tuta urbo; oni kuras en densajn arbarojn, grimpas sur rokojn; ĉiuj urboj malpleniĝis, kaj neniu en ili loĝas. 30 Kaj vi, dezertigita, kion vi faros? Eĉ se vi metos sur vin purpuron, se vi ornamos vin per oraj ornamoj, se vi ruĝe kolorigos vian vizaĝon, vi ornamos vin vane: viaj amantoj vin malestimos, ili volos vin mortigi. 31 Ĉar Mi aŭdas krion kiel de naskantino, ĝemegadon kiel de virino naskanta la unuan infanon, krion de la filino de Cion; ŝi ĝemas, kaj etendas siajn manojn: Ho ve al mi! ĉar mia animo pereas de la mortigantoj.

1 "Ki te mea ka hoki mai koe e Īharaira,"

e ai tā Ihowā,

"hoki mai ki ahau;

ki te whakarērea anō e koe āu mea whakarihariha i tōku aroaro,

e kore koe e riro kē,

2 ka oati anō koe, ‘Kei te ora a Ihowā,’

i runga i te pono, i te whakawā pai, i te tika,

māna hoki ngā iwi ka whakapai ai ki a rātou anō,

ka whakamanamana anō rātou ki a ia."

3 Ko te kupu hoki tēnei a Ihowā ki ngā tāngata o Hūrā, ā, ki Hiruhārama:

"Ngakia tā koutou pātohe;

kaua hoki e whakatō ki roto ki ngā tātarāmoa.

4 Kotia hoki koutou, hei mea ki a Ihowā,

whakarērea hoki ngā kiri matamata o ō koutou ngākau,

e ngā tāngata o Hūrā, e te hunga anō e noho ana i Hiruhārama;

kei puta tōku riri ānō he ahi, kei mura,

ā, kāhore e tineia, mō te kino hoki o ā koutou mahi."

Ka Whakawehitia a Hūrā ki te Whakaekenga

5 "Karangatia i roto i a Hūrā, kia rongo a Hiruhārama, mea atu:

‘Whakatangihia te tētere ki te whenua!’

Karanga, mea atu;

‘Whakamine mai,

tātou ka haere ki ngā pā taiepa!’

6 Whakaarahia te kara ki te ritenga o Hiona,

pūtere atu koutou, kaua e tū;

nō te mea ka kawea mai e ahau he kino i te raki,

he whatīanga nui."

7 Kei te haere mai he raiona i tōna urupuia rākau,

kei te ara anō he kaiwhakangaro mō ngā tauiwi;

kei te ara ia, kua puta mai ia i tōna wāhi;

hei whakangaro i tōu whenua,

hei mea i ōu pā kia ururua;

kāhore he tangata hei noho.

8 Mō konei whītikiria he kākahu taratara ki a koutou,

e tangi, auē:

Nō te mea kāhore te muranga o tō Ihowā riri

e tahuri atu i a tātou.

9 "I taua rā," e ai tā Ihowā,

"ka pirau te ngākau o te kīngi, me te ngākau o ngā rangatira;

ā, ka mīharo ngā tohunga,

ā, ko ngā poropiti ketekete kau ana."

10 Anō rā ko ahau, "Auē, e te Ariki, e Ihowā, kua pōhēhē rawa i a koe tēnei iwi, a Hiruhārama anō, i te kupu nei, ‘Ka mau te rongo ki a koutou.’ Tēnā ia, kua pā te hoari ki te wairua."

11 I taua wā ka kōrerotia ki tēnei iwi, ki Hiruhārama anō, "He hau wera nō ngā wāhi tiketike i te koraha e tika mai ana ki te tamāhine a tāku iwi, ehara i te mea hei pōwhiriwhiri, hei tahi rānei – 12 he hau tōtōpū nō aua wāhi ka tae mai ki ahau. Ākuanei ahau whakapuaki ai i te whakawā mō rātou."

13 Nanā, ko tōna haerenga mai ka rite ki ngā kapua,

rite tonu anō ōna hāriata ki te tūkauati;

he tere rawa ōna hōiho i te ēkara –

auē, te mate mō tātou, kei te pāhuatia hoki tātou!

14 Horoia atu te kino o tōu ngākau e Hiruhārama,

kia ora ai koe.

Kia pēhea te roa o te noho o ōu whakaaro kino

i roto i a koe?

15 Nō te mea e whakaatu mai ana he reo i Rāna,

e mea ana hoki i te kino kia rangona i Maunga Ēparaima.

16 "Kōrero ki ngā iwi;

nanā, kia rangona te hē mō Hiruhārama:

‘Kei te haere mai he kaitiaki i te whenua tawhiti,

ka puaki tō rātou reo mō ngā pā o Hūrā.

17 Ko tā rātou ki a ia rite tonu ki tā ngā kaitiaki

o te māra i tētahi taha, i tētahi taha,

mōna i tutū ki ahau,’ "

e ai tā Ihowā.

18 "Nā tōu ara, nā āu mahi,

ēnei i pā ai ki a koe;

nōu tēnei hē; he kawa hoki,

kua pā hoki ki tōu ngākau."

Te Pōuri mō te Iwi Turaki

19 Ōku whēkau, ōku whēkau!

Mamae pū a roto o tōku ngākau,

oho ana tōku ngākau i roto i ahau;

e kore ahau e whakarongo puku;

kua rongo hoki koe, e tōku wairua,

ki te tangi o te tētere,

ki te hāmama o te whawhai.

20 He ngaromanga hono iho ki te ngaromanga te karangatia nei;

kua pāhuatia katoatia hoki te whenua;

kitea rawatia ake kua pāhuatia ōku tēneti,

mea kau iho ko ōku kākahu ārai.

21 Kia pēhea ake te roa ōku ka titiro nei ki te kara,

ka rongo nei ki te tangi o te tētere?

22 "He wairangi hoki tāku iwi,

kāhore e mōhio ki ahau.

He tamariki kūware,

kāhore ō rātou mātauranga;

e mōhio ana rātou ki te mahi kino,

ki te mahi pai ia kāhore he mātauranga."

23 I titiro ahau ki te whenua,

nā, kāhore he āhua, e takoto kau ana,

ki ngā rangi anō,

nā, kāhore ō reira mārama.

24 I titiro ahau ki ngā maunga, nā, e ngāueue ana,

ā, ko ngā pukepuke katoa e nekeneke haere ana.

25 I titiro ahau, ā, kāhore he tangata,

ā, ko ngā manu katoa o te rangi kua rere atu.

26 I titiro ahau, nā, he koraha kau te māra mōmona,

kua pakaru ōna pā katoa

i te aroaro o Ihowā, i te muranga o tōna riri.

27 Ko te kupu hoki tēnei a Ihowā:

"Ka ururua katoa te whenua,

otiia e kore e whakapaua rawatia e ahau.

28 Mō konei ka tangi te whenua,

ka mangu anō te rangi i runga;

nō te mea kua kōrero nei ahau, kua takoto tōku whakaaro,

ā, kāhore anō i puta kē tāku, e kore hoki ahau e tahuri atu i tēnā."

29 Ka whati katoa te pā i te ngangau o ngā hōia eke hōiho, o ngā kaikōpere;

ka haere rātou ki roto ki ngā urupuia rākau,

ka piki ki ngā kāmaka;

ka mahue katoa ngā pā,

kāhore hoki tētahi tangata e noho ki roto.

30 Ā, ko koe, kia oti koe te pāhua, ka pēhea koe?

Ahakoa kākahu noa koe i te ngangana,

ahakoa whakapaipai noa koe i a koe ki ngā whakapaipai kōura.

Ahakoa haehae noa koe i ōu kanohi,

mea rawa ki te pukepoto,

maumau mea noa koe i a koe kia ātaahua.

Ka whakahāwea ki a koe te hunga i aroha ki a koe,

ka whai kia mate koe.

31 Kua rongo hoki ahau i te reo, me te mea nō te wahine e whānau ana,

he mamae, me te mea ko tāna mātāmua e puta ana,

ko te reo o te tamāhine a Hiona e whakahotuhotu ana,

whewhera tonu ōna ringa, me te karanga,

"Auē te mate i ahau!

Kua hemo hoki tōku wairua i mua i ngā kaiwhakamate!"