1 Todo o meu ser louve o Senhor.

Ó Senhor, meu Deus, como és grandioso!

Estás vestido de glória e majestade,

2 envolto num manto de luz.

Estendes a cortina estrelada dos céus,

3 pões as vigas de tua casa nas nuvens de chuva.

Fazes das nuvens o teu carro de combate,

cavalgas nas asas do vento.

4 Os ventos são teus mensageiros,

e as chamas de fogo, teus servos.

5 Firmaste o mundo sobre seus alicerces,

para que jamais seja abalado.

6 Vestiste a terra com torrentes de água,

com água que cobriu até os montes.

7 Por tua ordem, as águas fugiram;

ao som de teu trovão, saíram correndo.

8 Montes se ergueram e vales afundaram,

ao nível que tu decretaste.

9 Estabeleceste um limite para as águas,

para que nunca mais cobrissem a terra.

10 Fazes as fontes derramarem água nos vales,

e os riachos correm entre os montes.

11 Todos os animais bebem dessa água,

e os jumentos selvagens matam a sede.

12 As aves fazem ninhos junto aos riachos

e cantam entre os ramos das árvores.

13 De tua habitação celeste, envias chuva sobre os montes

e enches a terra com o fruto do teu trabalho.

14 Fazes o pasto crescer para os animais,

e as plantas, para as pessoas cultivarem.

Permites que, da terra, colham seu alimento:

15 vinho para alegrar o coração,

azeite para fazer brilhar a pele,

pão para dar forças.

16 As árvores do Senhor são bem cuidadas,

os cedros do Líbano que ele plantou.

17 Nelas as aves fazem seus ninhos,

nos ciprestes as cegonhas têm seu lar.

18 No alto dos montes vivem as cabras selvagens,

nas rochas se escondem os coelhos silvestres.

19 Fizeste a lua para marcar as estações,

e o sol sabe a hora de se pôr.

20 Envias a escuridão e se faz noite,

quando vagueiam os animais do bosque.

21 Os leões jovens rugem por sua presa,

saem à procura do alimento que Deus lhes provê.

22 Ao amanhecer eles se recolhem,

voltam à toca para descansar.

23 Então as pessoas saem para o serviço,

onde trabalham até o entardecer.

24 Ó Senhor, que variedade de coisas criaste!

Fizeste todas elas com sabedoria;

a terra está cheia de tuas criaturas.

25 Ali está o oceano, vasto e imenso,

cheio de seres de todo tipo,

grandes e pequenos.

26 Por ele passam navios,

e o Leviatã, que criaste para brincar no mar.

27 Todos dependem de ti

para lhes proveres o alimento de que necessitam.

28 Quando tu lhes dás, eles o recolhem;

abres a mão para alimentá-los,

e eles ficam satisfeitos.

29 Se te afastas deles, porém, enchem-se de medo;

quando lhes retiras o fôlego,

morrem e voltam ao pó.

30 Quando sopras teu fôlego,

novos seres são gerados,

e renovas a face da terra.

31 Que a glória do Senhor permaneça para sempre;

o Senhor tem prazer em tudo que criou!

32 Basta um olhar, e a terra estremece;

com um simples toque, faz fumegar os montes.

33 Cantarei ao Senhor enquanto viver,

louvarei meu Deus até meu último suspiro.

34 Todos os meus pensamentos lhe sejam agradáveis;

no Senhor me alegrarei.

35 Desapareçam da terra todos os pecadores,

deixem de existir para sempre os perversos.

Todo o meu ser louve o Senhor.

Louvado seja o Senhor!

1 RABbe övgüler sun, ey gönlüm! 2 Ya RAB Tanrım, ne ulusun! 2 Görkem ve yücelik kuşanmışsın,2 Bir kaftana bürünür gibi ışığa bürünmüşsün. 2 Gökleri bir çadır gibi geren,3 Evini yukarıdaki sular üzerine kuran, 2 Bulutları kendine savaş arabası yapan, 2 Rüzgarın kanatları üzerinde gezen,4 Rüzgarları kendine haberci, 2 Yıldırımları hizmetkâr eden sensin. eden sensin›› ya da ‹‹Meleklerini rüzgarlar, hizmetkârlarını ateş alevleri yapan sensin››.5 Yeryüzünü temeller üzerine kurdun, 2 Asla sarsılmasın diye.6 Engini ona bir giysi gibi giydirdin, 2 Sular dağların üzerinde durdu.7 Sen kükreyince sular kaçtı, 2 Göğü gürletince hemen çekildi.8 Dağları aşıp derelere aktı, 2 Onlar için belirlediğin yerlere doğru.9 Bir sınır koydun önlerine, 2 Geçmesinler, gelip yeryüzünü bir daha kaplamasınlar diye.10 Vadilerde fışkırttığın pınarlar, 2 Dağların arasından akar.11 Bütün kır hayvanlarını suvarır, 2 Yaban eşeklerinin susuzluğunu giderirler.12 Kuşlar yanlarında yuva kurar, 2 Dalların arasında ötüşürler.13 Gökteki evinden dağları sularsın, 2 Yeryüzü işlerinin meyvesine doyar.14 Hayvanlar için ot, 2 İnsanların yararı için bitkiler yetiştirirsin; 2 İnsanlar ekmeğini topraktan çıkarsın diye,15 Yüreklerini sevindiren şarabı, 2 Yüzlerini güldüren zeytinyağını, 2 Güçlerini artıran ekmeği hep sen verirsin.16 RABbin ağaçları, 2 Kendi diktiği Lübnan sedirleri suya doyar.17 Kuşlar orada yuva yapar, 2 Leyleğin evi ise çamlardadır.18 Yüksek dağlar dağ keçilerinin uğrağı, 2 Kayalar kaya tavşanlarının sığınağıdır.19 Mevsimleri göstersin diye ayı, 2 Batacağı zamanı bilen güneşi yarattın.20 Karartırsın ortalığı, gece olur, 2 Başlar kıpırdamaya orman hayvanları.21 Genç aslan av peşinde kükrer, 2 Tanrıdan yiyecek ister.22 Güneş doğunca 2 İnlerine çekilir, yatarlar.23 İnsan işine gider, 2 Akşama dek çalışmak için.24 Ya RAB, ne çok eserin var! 2 Hepsini bilgece yaptın; 2 Yeryüzü yarattıklarınla dolu.25 İşte uçsuz bucaksız denizler, 2 İçinde kaynaşan sayısız canlılar, 2 Büyük küçük yaratıklar.26 Orada gemiler dolaşır, 2 İçinde oynaşsın diye yarattığın Livyatan da orada.27 Hepsi seni bekliyor, 2 Yiyeceklerini zamanında veresin diye.28 Sen verince onlar toplar, 2 Sen elini açınca onlar iyiliğe doyar.29 Yüzünü gizleyince dehşete kapılırlar, 2 Soluklarını kesince ölüp toprak olurlar.30 Ruhunu gönderince var olurlar, 2 Yeryüzüne yeni yaşam verirsin.31 RABbin görkemi sonsuza dek sürsün! 2 Sevinsin RAB yaptıklarıyla!32 O bakınca yeryüzü titrer, 2 O dokununca dağlar tüter.33 Ömrümce RABbe ezgiler söyleyecek, 2 Var oldukça Tanrımı ilahilerle öveceğim.34 Düşüncem ona hoş görünsün, 2 Sevincim RAB olsun!35 Tükensin dünyadaki günahlılar, 2 Yok olsun artık kötüler! 2 RAB'be övgüler sun, ey gönlüm! 2 RAB'be övgüler sunun!