1 Ó Deus, por que nos rejeitaste por tanto tempo?

Por que é tão intensa tua ira contra as ovelhas de teu pasto?

2 Lembra-te de que somos o povo que adquiriste muito tempo atrás,

a tribo que resgataste como tua propriedade;

lembra-te ainda do monte Sião, a tua habitação.

3 Caminha pelas ruínas assustadoras da cidade;

vê como o inimigo destruiu teu santuário.

4 Ali teus inimigos deram gritos de vitória;

ali, hastearam suas bandeiras de guerra.

5 Usaram seus machados

como lenhadores no bosque.

6 Com machados e picaretas,

despedaçaram os painéis entalhados.

7 Incendiaram todo o teu santuário,

profanaram o lugar de habitação do teu nome.

8 Pensaram: "Vamos destruir tudo!",

e queimaram todos os lugares de adoração a Deus.

9 Já não vemos teus sinais;

não há mais profetas,

e ninguém sabe quando isso acabará.

10 Até quando, ó Deus, permitirás que nossos inimigos te insultem?

Acaso deixarás que blasfemem teu nome para sempre?

11 Por que reténs tua forte mão direita?

Estende-a com poder e destrói-os!

12 Tu, ó Deus, és meu rei desde a antiguidade

e trazes salvação à terra.

13 Com tua força, dividiste o mar

e despedaçaste as cabeças dos monstros marinhos.

14 Esmagaste as cabeças do Leviatã

e o deste como alimento aos animais do deserto.

15 Fizestes jorrar fontes e riachos

e secaste rios de águas torrenciais.

16 Tanto o dia como a noite pertencem a ti;

criaste a luz das estrelas e o sol.

17 Determinaste os limites da terra

e fizeste o verão e o inverno.

18 Vê como os inimigos te insultam, Senhor;

uma nação insensata blasfemou teu nome.

19 Não permitas que esses animais selvagens destruam tua pomba;

não te esqueças para sempre de teu povo aflito.

20 Lembra-te das promessas da aliança,

pois a terra está cheia de escuridão e violência.

21 Não permitas que os oprimidos voltem a ser humilhados;

em vez disso, que os pobres e os necessitados louvem teu nome.

22 Levanta-te, ó Deus, e defende tua causa;

lembra-te de como esses tolos te insultam o dia todo.

23 Não ignores o que teus inimigos disseram,

nem o tumulto que cresce sem parar.

1 Ey Tanrı, neden bizi sonsuza dek reddettin? 2 Niçin otlağının koyunlarına karşı öfken tütmekte?2 Anımsa geçmişte sahiplendiğin topluluğu, 2 Kendi halkın olsun diye kurtardığın oymağı 2 Ve üzerine konut kurduğun Siyon Dağını.3 Yönelt adımlarını şu onarılmaz yıkıntılara doğru, 2 Düşman kutsal yerdeki her şeyi yıktı.4 Düşmanların bizimle buluştuğun yerde kükredi, 2 Zafer simgesi olarak kendi bayraklarını dikti.5 Gür bir ormana 2 Baltayla dalar gibiydiler.6 Baltayla, balyozla kırdılar, 2 Bütün oymaları.7 Ateşe verdiler tapınağını, 2 Yerle bir edip kutsallığını bozdular 2 Adının yaşadığı konutun.8 İçlerinden, ‹‹Hepsini ezelim!›› dediler. 2 Ülkede Tanrıyla buluşma yerlerinin tümünü yaktılar.9 Artık kutsal simgelerimizi görmüyoruz, 2 Peygamberler de yok oldu, 2 İçimizden kimse bilmiyor ne zamana dek...10 Ey Tanrı, ne zamana dek düşman sana sövecek, 2 Hasmın senin adını hor görecek?11 Niçin geri çekiyorsun elini? 2 Çıkar sağ elini bağrından, yok et onları!12 Ama geçmişten bu yana kralım sensin, ey Tanrı, 2 Yeryüzünde kurtuluş sağladın.13 Gücünle denizi yardın, 2 Canavarların kafasını sularda parçaladın.14 Livyatanın başlarını ezdin, 2 Çölde yaşayanlara onu yem ettin.15 Kaynaklar, dereler fışkırttın, 2 Sürekli akan ırmakları kuruttun.16 Gün senindir, gece de senin, 2 Ay ve güneşi sen yerleştirdin, kastediyor.17 Yeryüzünün bütün sınırlarını sen saptadın, 2 Yazı da kışı da yaratan sensin.18 Anımsa, ya RAB, düşmanın sana nasıl sövdüğünü, 2 Akılsız bir halkın, adını nasıl hor gördüğünü.19 Canavara teslim etme kumrunun canını, 2 Asla unutma düşkün kullarının yaşamını.20 Yaptığın antlaşmayı gözönüne al, 2 Çünkü ülkenin her karanlık köşesi 2 Zorbaların inleriyle dolmuş.21 Düşkünler boynu bükük geri çevrilmesin, 2 Mazlumlar, yoksullar adına övgüler dizsin.22 Kalk, ey Tanrı, davanı savun! 2 Anımsa akılsızların gün boyu sana nasıl sövdüğünü!23 Unutma hasımlarının yaygarasını, 2 Sana başkaldıranların durmadan yükselen patırtısını!