1 Ó meu povo, ouça minhas instruções!

Abra os ouvidos para o que direi,

2 pois lhe falarei por meio de parábola.

Ensinarei enigmas de nosso passado,

3 histórias que ouvimos e conhecemos,

que nossos antepassados nos transmitiram.

4 Não esconderemos essas verdades de nossos filhos;

contaremos à geração seguinte

os feitos gloriosos do Senhor,

seu poder e suas maravilhas.

5 Pois ele estabeleceu seus preceitos a Jacó,

deu sua lei a Israel.

Ordenou a nossos antepassados

que a ensinassem a seus filhos,

6 para que a geração seguinte, os filhos ainda por nascer,

a conhecesse,

e eles, por sua vez, a ensinarão a seus filhos.

7 Portanto, cada geração deve pôr sua esperança em Deus,

não esquecer seus poderosos feitos

e obedecer a seus mandamentos.

8 Assim, não serão como seus antepassados,

teimosos, rebeldes e infiéis,

que se recusaram a confiar em Deus de todo o coração.

9 Os guerreiros de Efraim, embora armados de arcos,

deram meia-volta e fugiram no dia da batalha.

10 Não cumpriram a aliança de Deus,

não quiseram viver de acordo com sua lei.

11 Esqueceram o que ele havia feito,

as maravilhas que lhes tinha mostrado,

12 os milagres que realizara para seus antepassados

na planície de Zoã, na terra do Egito.

13 Pois ele dividiu o mar e os conduziu na travessia;

fez as águas se erguerem como muralhas.

14 Durante o dia, os guiava com uma nuvem,

durante a noite, com a luz do fogo.

15 No deserto, partiu as rochas para lhes dar água,

como a que jorra de um manancial.

16 Da pedra, fez brotar riachos

e correr água como um rio.

17 Ainda assim, continuaram a pecar contra ele

e se rebelaram contra o Altíssimo no deserto.

18 Puseram Deus à prova em seu coração

e exigiram a comida que tanto queriam.

19 Chegaram a falar contra o próprio Deus, dizendo:

"Deus não é capaz de nos dar comida no deserto.

20 Sim, ele pode bater numa rocha e dela fazer brotar água,

mas não é capaz de dar pão e carne a seu povo".

21 Quando o Senhor os ouviu, se enfureceu;

o fogo de sua ira ardeu contra Jacó.

Sim, sua ira se levantou contra Israel,

22 pois não creram em Deus

nem confiaram em seu cuidado.

23 Apesar disso, ele deu ordem às nuvens;

abriu as portas dos céus.

24 Fez chover maná para alimentá-los;

deu-lhes pão dos céus.

25 Eles comeram o pão dos anjos;

receberam comida à vontade.

26 Ele enviou dos céus o vento do leste

e, por seu poder, guiou o vento do sul.

27 Fez chover carne como se fosse pó,

muitas e muitas aves, como a areia da praia.

28 Fez as aves caírem dentro do acampamento,

ao redor de suas tendas.

29 O povo comeu à vontade;

ele atendeu ao desejo deles.

30 Mas, antes que estivessem satisfeitos,

enquanto ainda tinham comida na boca,

31 a ira de Deus se levantou contra eles.

Ele matou seus homens mais fortes;

feriu mortalmente os jovens de Israel.

32 Ainda assim, continuaram a pecar;

não confiaram em Deus, apesar de suas maravilhas.

33 Por isso, reduziu a vida deles a um sopro

e fez seus dias terminarem em terror.

34 Quando Deus começou a matá-los,

finalmente o buscaram;

arrependeram-se e levaram Deus a sério.

35 Então lembraram que Deus era sua rocha,

que o Deus Altíssimo era seu redentor.

36 Contudo, foi só da boca para fora;

mentiram para ele com os lábios.

37 Pois o coração não era leal a Deus;

não foram fiéis à sua aliança.

38 E, no entanto, ele foi misericordioso;

perdoou seus pecados e não os destruiu.

Muitas vezes conteve sua ira

e não se enfureceu contra eles.

39 Pois se lembrou de que eram simples mortais;

passam como o vento, que não volta mais.

40 Quantas vezes se rebelaram contra ele no deserto

e o entristeceram naquela terra desolada!

41 Repetidamente, puseram Deus à prova

e provocaram o Santo de Israel.

42 Não se recordaram do seu poder,

nem do dia em que ele os resgatou de seus inimigos.

43 Não se lembraram dos sinais que ele fizera no Egito,

das maravilhas realizadas na planície de Zoã.

44 Ele transformou os rios em sangue,

para que ninguém bebesse de suas águas.

45 Enviou enxames de moscas para devorá-los

e rãs para destruí-los.

46 Entregou suas plantações às lagartas

e suas colheitas, aos gafanhotos.

47 Destruiu as videiras com granizo

e as figueiras, com geadas.

48 Entregou seu gado à chuva de pedras

e seus rebanhos, aos raios.

49 Lançou sobre eles sua ira ardente,

sua fúria, indignação e hostilidade.

Enviou contra eles

muitos anjos destruidores.

50 Voltou sua ira contra eles;

não lhes poupou a vida,

mas os devastou com a peste.

51 Matou todos os filhos mais velhos do Egito,

a flor da juventude na terra de Cam.

52 Mas conduziu seu povo como um rebanho de ovelhas

e os guiou em segurança pelo deserto.

53 Manteve-os a salvo, e não tiveram medo;

o mar cobriu seus inimigos.

54 Levou o povo até a fronteira de sua terra santa,

à região montanhosa que para eles conquistou.

55 Diante deles expulsou as nações

e repartiu entre eles sua herança;

estabeleceu as tribos de Israel em seus lugares.

56 Ainda assim, continuaram a pôr à prova o Deus Altíssimo

e a se rebelar contra ele;

não obedeceram a seus preceitos.

57 Voltaram atrás e foram infiéis, como seus antepassados;

mostraram-se indignos de confiança, como um arco defeituoso.

58 Provocaram a ira de Deus ao construir altares para outros deuses;

com seus ídolos, despertaram nele ciúmes.

59 Quando Deus os ouviu, se enfureceu

e rejeitou por completo Israel.

60 Abandonou sua habitação em Siló,

o tabernáculo onde vivia no meio do povo.

61 Deixou que a arca de seu poder fosse capturada,

entregou sua glória nas mãos de inimigos.

62 Permitiu que seu povo fosse morto à espada,

pois se enfureceu com eles, sua propriedade.

63 Os jovens foram consumidos pelo fogo,

e as moças não puderam entoar canções de núpcias.

64 Os sacerdotes foram mortos à espada,

e as viúvas não puderam lamentar as mortes.

65 Então o Senhor se levantou, como de um sono,

como o guerreiro que desperta da embriaguez.

66 Fez os inimigos recuarem

e os entregou à vergonha para sempre.

67 Rejeitou, porém, os descendentes de José;

não escolheu a tribo de Efraim.

68 Antes, escolheu a tribo de Judá,

o monte Sião, que ele amou.

69 Ali construiu seu santuário, alto como os céus,

firme e duradouro como a terra.

70 Escolheu Davi, seu servo,

e dos currais o chamou.

71 Tirou-o do pastoreio de ovelhas e cordeiros

e tornou-o pastor dos descendentes de Jacó,

o povo que a Deus pertence, Israel.

72 Com coração sincero, Davi cuidou deles

e os conduziu com sensatez.

1 Dinle, ey halkım, öğrettiklerimi, 2 Kulak ver ağzımdan çıkan sözlere.2 Özdeyişlerle söze başlayacağım, 2 Eski sırları anlatacağım,3 Duyduğumuzu, bildiğimizi, 2 Atalarımızın bize anlattığını.4 Torunlarından bunları gizlemeyeceğiz; 2 RABbin övgüye değer işlerini, 2 Gücünü, yaptığı harikaları 2 Gelecek kuşağa duyuracağız.5 RAB Yakup soyuna koşullar bildirdi, 2 İsraile yasa koydu. 2 Bunları çocuklarına öğretsinler diye 2 Atalarımıza buyruk verdi.6 Öyle ki, gelecek kuşak, yeni doğacak çocuklar bilsinler, 2 Onlar da kendi çocuklarına anlatsınlar,7 Tanrıya güven duysunlar, 2 Tanrının yaptıklarını unutmasınlar, 2 Onun buyruklarını yerine getirsinler;8 Ataları gibi inatçı, başkaldırıcı, 2 Yüreği kararsız, 2 Tanrıya sadakatsiz bir kuşak olmasınlar.9 Oklarla, yaylarla kuşanmış Efrayimoğulları 2 Savaş günü sırtlarını döndüler.10 Tanrının antlaşmasına uymadılar, 2 Onun yasasına göre yaşamayı reddettiler.11 Unuttular Onun işlerini, 2 Kendilerine gösterdiği harikaları.12 Mısırda, Soan bölgesinde 2 Tanrı harikalar yapmıştı atalarının önünde.13 Denizi yarıp geçirmişti onları, 2 Bir duvar gibi ayakta tutmuştu suları.14 Gündüz bulutla, 2 Gece ateş ışığıyla onlara yol göstermişti.15 Çölde kayaları yarmış, 2 Sanki dipsiz kaynaklardan 2 Onlara kana kana su içirmişti.16 Kayadan akarsular fışkırtmış, 2 Suları ırmak gibi akıtmıştı.17 Ama onlar çölde Yüceler Yücesine başkaldırarak 2 Günah işlemeye devam ettiler.18 Canlarının çektiği yiyeceği isteyerek 2 İçlerinde Tanrıyı denediler.19 ‹‹Tanrı çölde sofra kurabilir mi?›› diyerek, 2 Tanrıya karşı konuştular.20 ‹‹Bak, kayaya vurunca sular fışkırdı, 2 Dereler taştı. 2 Peki, ekmek de verebilir mi, 2 Et sağlayabilir mi halkına?››21 RAB bunu duyunca çok öfkelendi, 2 Yakupa ateş püskürdü, 2 Öfkesi tırmandı İsraile karşı;22 Çünkü Tanrıya inanmıyorlardı, 2 Onun kurtarıcılığına güvenmiyorlardı.23 Yine de RAB buyruk verdi bulutlara, 2 Kapaklarını açtı göklerin;24 Man yağdırdı onları beslemek için, 2 Göksel tahıl verdi onlara.25 Meleklerinfı ekmeğini yedi her biri, 2 Doyasıya yiyecek gönderdi onlara.26 Doğu rüzgarını estirdi göklerde, 2 Gücüyle güney rüzgarına yol gösterdi.27 Toz gibi et yağdırdı başlarına, 2 Deniz kumu kadar kuş;28 Ordugahlarının ortasına, 2 Konakladıkları yerin çevresine düşürdü.29 Yediler, tıka basa doydular, 2 İsteklerini yerine getirdi Tanrı.30 Ancak onlar isteklerine doymadan, 2 Daha ağızları doluyken,31 Tanrının öfkesi parladı üzerlerine. 2 En güçlülerini öldürdü, 2 Yere serdi İsrail yiğitlerini.32 Yine de günah işlemeye devam ettiler, 2 Onun harikalarına inanmadılar.33 Bu yüzden Tanrı onların günlerini boşluk, 2 Yıllarını dehşet içinde bitirdi.34 Tanrı onları öldürdükçe Ona yönelmeye, 2 İstekle Onu yeniden aramaya başlıyorlardı.35 Tanrının kayaları olduğunu, 2 Yüce Tanrının kurtarıcıları olduğunu anımsıyorlardı.36 Oysa ağızlarıyla Ona yaltaklanıyor, 2 Dilleriyle yalan söylüyorlardı.37 Ona yürekten bağlı değillerdi, 2 Antlaşmasına sadık kalmadılar.38 Yine de Tanrı sevecendi, 2 Suçlarını bağışlıyor, onları yok etmiyordu; 2 Çok kez öfkesini tuttu, 2 Bütün gazabını göstermedi.39 Onların yalnızca insan olduğunu anımsadı, 2 Geçip giden, dönmeyen bir rüzgar gibi.40 Çölde kaç kez Ona başkaldırdılar, 2 Issız yerlerde Onu gücendirdiler!41 Defalarca denediler Tanrıyı, 2 İncittiler İsrailin Kutsalını.42 Anımsamadılar Onun güçlü elini, 2 Kendilerini düşmandan kurtardığı günü,43 Mısırda gösterdiği belirtileri, 2 Soan bölgesinde yaptığı şaşılası işleri.44 Mısırın kanallarını kana çevirdi, 2 Sularını içemediler.45 Gönderdiği at sinekleri yedi halkı, 2 Gönderdiği kurbağalar yok etti ülkeyi.46 Ekinlerini tırtıllara, 2 Emeklerinin ürününü çekirgelere verdi.47 Asmalarını doluyla, 2 Yabanıl incir ağaçlarını iri dolu taneleriyle yok etti.48 Büyükbaş hayvanlarını kırgına, 2 Küçükbaş hayvanlarını yıldırıma teslim etti.49 Üzerlerine kızgın öfkesini, 2 Gazap, hışım, bela 2 Ve bir alay kötülük meleği gönderdi.50 Yol verdi öfkesine, 2 Canlarını ölümden esirgemedi, 2 Onları salgın hastalığın pençesine düşürdü.51 Mısırda bütün ilk doğanları, 2 Hamın çadırlarında bütün ilk çocukları vurdu.52 Kendi halkını davar gibi götürdü, 2 Çölde onları bir sürü gibi güttü.53 Onlara güvenlik içinde yol gösterdi, korkmadılar; 2 Düşmanlarınıysa deniz yuttu.54 Böylece onları kendi kutsal topraklarının sınırına, 2 Sağ elinin kazandığı dağlık bölgeye getirdi.55 Önlerinden ulusları kovdu, 2 Mülk olarak topraklarını 2 İsrail oymakları arasında bölüştürdü. 2 Halkını konutlarına yerleştirdi.56 Ama onlar yüce Tanrıyı denediler, 2 Ona başkaldırdılar, 2 Koşullarına uymadılar.57 Döneklik edip ataları gibi ihanet ettiler, 2 Güvenilmez bir yay gibi bozuk çıktılar.58 Puta taptıkları yerlerle Onu kızdırdılar, 2 Putlarıyla Onu kıskandırdılar.59 Tanrı bunları duyunca çok öfkelendi, 2 İsraili büsbütün reddetti.60 İnsanlar arasında kurduğu çadırı, 2 Şilodaki konutunu terk etti.61 Kudretini tutsaklığa, 2 Görkemini düşman eline teslim etti. Antlaşma Sandığını kastetmektedir.62 Halkını kılıç önüne sürdü, 2 Öfkesini kendi halkından çıkardı.63 Gençlerini ateş yuttu, 2 Kızlarına düğün türküsü söylenmez oldu.64 Kâhinleri kılıç altında öldü, 2 Dul kadınları ağlayamadı.65 O zaman Rab uykudan uyanır gibi, 2 Şarabın rehavetinden ayılan bir yiğit gibi oldu.66 Düşmanlarını püskürttü, 2 Onları sonsuz utanca boğdu.67 Tanrı Yusuf soyunu reddetti, 2 Efrayim oymağını seçmedi;68 Ancak Yahuda oymağını, 2 Sevdiği Siyon Dağını seçti.69 Tapınağını doruklar gibi, 2 Sonsuzluk için kurduğu yeryüzü gibi yaptı.70 Kulu Davutu seçti, 2 Onu koyun ağılından aldı.71 Halkı Yakupu, kendi halkı İsraili gütmek için, 2 Onu yavru kuzuların ardından getirdi.72 Böylece Davut onlara dürüstçe çobanlık etti, 2 Becerikli elleriyle onlara yol gösterdi.