โยบ 30

1 "แต่​เดี๋ยวนี้

คน​ที่​อ่อน​กว่า​เย้ยหยัน​ข้า

ซึ่ง​พ่อ​ของ​คน​เหล่า​นั้น ข้า​ยัง​รังเกียจ

ที่​จะ​ให้​อยู่​กับ​สุนัข​เลี้ยง​แกะ​ของ​ข้า

2 มือ​อัน​เปี่ยม​พลัง​ของ​พวก​เขา​มี​ประโยชน์​อะไร​กับ​ข้า

ใน​เมื่อ​เขา​หมด​กำลัง​วังชา​แล้ว

3 พวก​เขา​ผอมโซ​เพราะ​อดอยาก​และ​หิวโหย

ท่อง*30:3 หรือ แทะ​กิน​ไป​ใน​แผ่นดิน​ที่​แห้ง​แล้ง

ใน​ดินแดน​รกร้าง​ยาม​ค่ำคืน

4 พวก​เขา​เก็บ​สมุนไพร​รส​เค็ม​ตาม​พุ่ม​ไม้

และ​เก็บ​ราก​ต้น​ซาก​เป็น​อาหาร*30:4 หรือ เชื้อ​เพลิง

5 พวก​เขา​ถูก​ขับไล่​ออก​จาก​สังคม

คน​ตะโกน​ไล่​ราว​กับ​เป็น​ขโมย

6 พวก​เขา​ถูก​บังคับ​ให้​อาศัย​ตาม​ลำธาร​ที่​แห้ง​ขอด

ใน​โพรง​หรือ​ซอก​หิน

7 พวก​เขา​ส่ง​เสียง​ร้อง​อยู่​ตาม​พุ่ม​ไม้

และ​เบียด​เสียด​กัน​อยู่​ใต้​พง​ไม้

8 พวก​เขา​เป็น​คน​ถ่อย​ด้อย​สกุล

ถูก​ขับไล่​ไป​จาก​แผ่นดิน

9 และ​ตอน​นี้​คน​หนุ่ม​พวก​นั้น​ร้อง​เพลง​เย้ย​ข้า

ข้า​ตก​เป็น​ขี้ปาก​ของ​พวก​เขา

10 พวก​เขา​รังเกียจ​ข้า​และ​ไม่​เข้า​มา​ใกล้

พวก​เขา​ไม่​ลังเล​ที่​จะ​ถ่ม​น้ำลาย​รด​ข้า

11 ใน​เมื่อ​พระเจ้า​ปลด​ธนู​ของ​ข้า และ​ข่มเหง​ข้า​แล้ว

พวก​เขา​ก็​ทิ้ง​ความ​ยับยั้ง​ชั่งใจ​ต่อหน้า​ข้า

12 ข้า​ถูก​เผ่า​นี้*30:12 ความหมาย​ของ​คำ​ภาษา​ฮีบรู​ไม่​สามารถ​ระบุ​ได้​แน่​ชัด​จู่โจม​มา​ทาง​ขวา

พวก​เขา​วาง​บ่วง​ไว้​ดัก​เท้า​ข้า

และ​โอบ​ล้อม​เข้า​มา​ต่อสู้​กับ​ข้า

13 พวก​เขา​ปิด​กั้น​ทาง​หนี​ของ​ข้า

และ​ทำลาย​ล้าง​ข้า

พวก​เขา​พูด​ว่า ‘ไม่​มี​ใคร​ช่วย​เขา​ได้’

14 พวก​เขา​บุก​เข้า​มา​ตาม​ช่อง​โหว่

กลิ้ง​เข้า​มา​ท่ามกลาง​ซาก​ปรักหักพัง

15 ความ​หวาด​กลัว​ท่วมท้น​ข้า

ศักดิ์ศรี​ของ​ข้า​สูญสิ้น​ไป​เหมือน​ลม​พัด

สวัสดิภาพ​ของ​ข้า​ลอย​ลับ​ไป​ดั่ง​เมฆ

16 บัดนี้​ชีวิต​ของ​ข้า​ตกต่ำ​ลง

วัน​แห่ง​ความ​ทุกข์​ระทม​ยึด​ข้า​ไว้

17 ค่ำคืน​ทิ่ม​แทง​กระดูก​ของ​ข้า

ความ​เจ็บ​ปวด​กัด​กิน​ข้า​ไม่​หยุด

18 โดย​ฤทธิ์เดช​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ พระเจ้า​กลาย​เป็น​เหมือน​เสื้อ*30:18 ฉบับ​ภาษา​ฮีบรู ฉบับ LXX ว่า ยิ่งใหญ่​พระองค์​กระชาก​เสื้อผ้า​ของ​ข้า​ออก

พระองค์​รัด​ตัว​ข้า​เหมือน​คอ​เสื้อ

19 พระองค์​เหวี่ยง​ข้า​ลง​ใน​โคลน

ข้า​กลาย​เป็น​เหมือน​ฝุ่น​และ​ขี้เถ้า

20 พระเจ้า ข้า​ร้อง​บอก​พระองค์ แต่​พระองค์​ไม่​ตอบ

ข้า​ยืน​ขึ้น พระองค์​ก็​เพียง​แต่​มอง​เท่านั้น

21 พระองค์​โหดร้าย​ต่อ​ข้า

และ​เล่นงาน​ข้า​ด้วย​มือ​อัน​มี​ฤทธิ์​ของ​พระองค์

22 พระองค์​ฉวย​ข้า​ขึ้น และ​ให้​ลม​พัด​ข้า​ไป

พระองค์​เหวี่ยง​ข้า​ไป​ใน​พายุ

23 ข้า​รู้​ว่า​พระองค์​จะ​นำ​ข้า​ไป​สู่​ความ​ตาย

ไป​ยัง​ที่​ซึ่ง​กำหนด​ไว้​ให้​ทุก​ชีวิต

24 แน่นอน​ว่า​ไม่​มี​ใคร​ยื่น​มือ​ช่วย​คน​ที่​แตก​สลาย

เมื่อ​เขา​ทุกข์​ยาก​และ​ร้อง​ขอ​ให้​ช่วย

25 ข้า​ไม่​ได้​ร้องไห้​เพื่อ​คน​ตก​ทุกข์​หรือ

จิต​วิญญาณ​ข้า​ไม่​ได้​โศกเศร้า​เพื่อ​คน​ยากไร้​หรือ

26 แต่​เมื่อ​ข้า​หวัง​สิ่ง​ดี​กลับ​ได้​สิ่ง​เลวร้าย

เมื่อ​ข้า​มอง​หา​ความ​สว่าง​กลับ​ได้​ความ​มืดมน

27 จิตใจ​ของ​ข้า​ทุกข์​ร้อน​ไม่​หยุดหย่อน

พบ​แต่​วัน​อัน​ทุกข์​ระทม

28 ผิว​ข้า​หมอง​คล้ำ​แต่​ไม่​ใช่​เพราะ​กรำ​แดด

ข้า​ยืน​ขึ้น​ใน​ที่​ประชุม และ​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ

29 แต่​ข้า​กลาย​เป็น​พี่น้อง​กับ​หมาป่า

และ​เป็น​เพื่อน​กับ​นก​เค้า​แมว

30 ผิว​ของ​ข้า​ดำ​และ​ลอก

ร่างกาย​ข้า​ร้อน​เป็น​ไฟ​ด้วย​พิษ​ไข้

31 พิณ​ของ​ข้า​บรรเลง​เสียง​คร่ำครวญ

และ​ปี่​ของ​ข้า​บรรเลง​เสียง​ร่ำไห้"