1 "ข้าเกลียดชีวิตของข้าเสียจริง
ฉะนั้นข้าจะพร่ำบ่นตามอำเภอใจ
จะระบายความขมขื่นในจิตวิญญาณ
2 ข้าจะพูดกับพระเจ้าว่า ขออย่าตัดสินว่าข้าผิดเท่านั้น
แต่โปรดบอกด้วยว่าพระองค์ตั้งข้อหาอะไรกับข้า
3 พระองค์พอใจหรือที่บีบคั้นข้า
และทอดทิ้งผู้ที่เป็นผลงานของพระองค์
ขณะที่พระองค์ยิ้มให้กับแผนการของคนชั่ว
4 พระองค์มีตาอย่างตามนุษย์
หรือพระองค์เห็นอย่างมนุษย์
5 วันของพระองค์เหมือนวันของมนุษย์
หรือปีของพระองค์เหมือนปีของคนเข้มแข็ง
6 พระองค์จึงต้องจับผิดข้า
และขุดคุ้ยบาปของข้า
7 แม้รู้ว่าข้าไม่ได้ทำผิด
และไม่มีใครช่วยข้าจากเงื้อมมือของพระองค์ได้เลย
8 มือของพระองค์ปั้นและสร้างข้า
ตอนนี้จะกลับทำลายหรือ
9 ขอระลึกว่า พระองค์ปั้นข้าขึ้นมาเหมือนปั้นดินเหนียว
ตอนนี้จะเปลี่ยนข้ากลับไปเป็นดินอีกหรือ
10 พระองค์เทข้าออกมาเหมือนเทนม
และกวนข้าเหมือนชีสไม่ใช่หรือ
11 พระองค์ห่อหุ้มข้าไว้ด้วยเนื้อกับหนัง
และถักร้อยไว้ด้วยกระดูกกับเส้นเอ็นไม่ใช่หรือ
12 พระองค์ให้ชีวิตและแสดงความเมตตา
และด้วยความกรุณา พระองค์ก็ดูแลวิญญาณของข้า
13 แต่นี่คือสิ่งที่พระองค์ซ่อนไว้ในใจ
และข้ารู้ว่าพระองค์ตั้งใจเช่นนี้
14 คือหากข้าทำบาป พระองค์เฝ้าดูอยู่
และจะไม่ปล่อยให้ข้าลอยนวล
15 หากข้าทำผิดวิบัติก็เกิดกับข้า!
แต่ถึงไม่ผิด ข้าก็เงยหน้าขึ้นมาไม่ได้
เพราะข้าเต็มไปด้วยความอดสู
และจมอยู่ใน10:15 หรือ และตระหนักถึงความทุกข์
16 ถ้าข้าเงยหน้าขึ้น พระองค์ก็จะไล่ตามมาเหมือนราชสีห์
และแสดงฤทธิ์อันน่าเกรงขามของพระองค์ต่อข้าอีก
17 พระองค์หาพยานใหม่ๆ มากล่าวหาข้า
และทวีความโกรธต่อข้า
กองทัพของพระองค์โจมตีข้าซ้ำแล้วซ้ำอีก
18 ทำไมพระองค์จึงนำข้าออกมาจากท้องแม่
ข้าหวังจะตายไปก่อนที่ใครจะเห็น
19 ถ้าเพียงแต่ข้าไม่เคยเกิดมา
หรือถูกอุ้มตรงจากท้องแม่ไปหลุมฝังศพ!
20 วันคืนของข้าใกล้จะหมดลงแล้วไม่ใช่หรือ
ขอหันไปจากข้า เพื่อข้าจะมีความสุขสักชั่วขณะ
21 ก่อนจะไปสู่ที่ที่ไปแล้วไม่ได้กลับ
สู่ดินแดนแห่งความมืดมนและความมืดมิด
22 ไปยังดินแดนแห่งรัตติกาล
แห่งความมืดมิดและความวุ่นวาย
ที่ซึ่งแม้แต่แสงสว่างก็ยังเหมือนความมืด"