Jó 14

Jó roga o favor de Deus por causa da brevidade e miséria da vida humana

1 *Jó 5.7, ref.O homem, nascido da mulher,

é de poucos dias e cheio de inquietação.

2 *Sl 90.5-6;103.15;Is 40.6-7Como flor, nasce e murcha;

como *Jó 8.9sombra foge e não permanece.

3 Sobre um tal *Sl 8.4;144.3abres os teus olhos?

A mim me fazes entrar em juízo contigo?

4 Oxalá que o *Jó 15.14;25.4puro pudesse sair do imundo? Não é possível!

5 Visto que os seus dias estão contados, o *Jó 21.21número dos seus meses, nas tuas mãos,

e lhe tens demarcado limites intransponíveis.

6 *Jó 7.19, ref.Aparta dele o teu rosto, para que descanse,

até que, qual jornaleiro, goze do seu dia.

7 A esperança para a árvore, sendo cortada, é que torne a brotar,

e que não cessem os seus renovos.

8 Ainda que a sua raiz envelheça na terra,

e o seu tronco morra no pó,

9 contudo, ao cheiro de água, brotará

e lançará ramos como uma planta.

10 *Jó 14.10-15;3.13, ref.O homem, porém, morre e fica prostrado;

*Jó 13.19expira o homem e onde está?

11 Como *Is 19.5as águas se retiram do mar,

e o rio se esgota e seca,

12 assim *Jó 3.13o homem se deita e não se levanta.

Enquanto existirem os céus, não acordará,

nem será despertado do seu sono.

13 Quem me dera que me *Jó 3.13, ref.escondesses no Sheol,

que me ocultasses *Is 26.20até que a tua ira tenha passado,

que, após um tempo determinado, te lembrasses de mim!

14 Se o homem morrer, acaso, tornará a viver?

Todos os dias da minha milícia esperaria eu,

até que viesse a minha dispensa.

15 Tu chamarias, e eu te responderia;

serias afeiçoado *Jó 10.3, ref.à obra das tuas mãos.

16 Agora, porém, *Jó 31.4;34.21contas os meus passos;

porventura, *Jó 10.6não observas o meu pecado?

17 A minha transgressão *Dt 32.32-34está selada num saco;

e guardas fechada a minha iniquidade.

18 Mas o monte que se esboroa, desfaz-se,

e a penha se remove do seu lugar;

19 As águas gastam as pedras,

as suas inundações arrebatam o pó da terra.

Assim *Jó 7.6, ref.fazes perecer a esperança do homem.

20 Prevaleces para sempre contra ele, e *Jó 4.20;20.7ele passa;

mudas o seu rosto e o despedes.

21 Seus filhos recebem honras, e ele não o sabe;

são humilhados, mas ele nada percebe a respeito deles.

22 Somente para si mesmo sente dores a sua carne,

e para si mesmo lamenta a sua alma.

1 Homo, naskita de virino,

Havas mallongan vivon kaj abundon da afliktoj.

2 Kiel floro li elkreskas kaj velkas;

Li forkuras kiel ombro kaj ne restas.

3 Kaj kontraŭ tia Vi malfermas Viajn okulojn,

Kaj min Vi vokas al juĝo kun Vi!

4 Ĉu povas purulo deveni de malpurulo? Neniu.

5 Se liaj tagoj estas difinitaj, la nombro de liaj monatoj estas ĉe Vi;

Vi difinis lian limon, kiun li ne transpasos.

6 Deturnu do Vin de li, ke li estu trankvila,

Ĝis venos lia tempo, kiun li sopiras kiel dungito.

7 Arbo havas esperon, se ĝi estas dehakita, ke ĝi denove ŝanĝiĝos,

Kaj ĝi ne ĉesos kreskigi branĉojn.

8 Se ĝia radiko maljuniĝis en la tero,

Kaj ĝia trunko mortas en polvo,

9 Tamen, eksentinte la odoron de akvo, ĝi denove verdiĝas,

Kaj kreskas plue, kvazaŭ ĵus plantita.

10 Sed homo mortas kaj malaperas;

Kiam la homo finiĝis, kie li estas?

11 Forfluas la akvo el lago,

Kaj rivero elĉerpiĝas kaj elsekiĝas:

12 Tiel homo kuŝiĝas, kaj ne plu leviĝas;

Tiel longe, kiel la ĉielo ekzistas, ili ne plu vekiĝos,

Nek revigliĝos el sia dormado.

13 Ho, se Vi kaŝus min en Ŝeol,

Se Vi kaŝus min ĝis la momento, kiam pasos Via kolero,

Se Vi difinus por mi templimon kaj poste rememorus min!

14 Kiam homo mortas, ĉu li poste povas reviviĝi?

Dum la tuta tempo de mia batalado mi atendus,

Ĝi venos mia forŝanĝo.

15 Vi vokus, kaj mi respondus al Vi;

Vi ekdezirus la faritaĵon de Viaj manoj.

16 Nun Vi kalkulas miajn paŝojn;

Ne konservu mian pekon;

17 Sigelu en paketo miajn malbonagojn,

Kaj kovru mian kulpon.

18 Sed monto, kiu falas, malaperas;

Kaj roko forŝoviĝas de sia loko;

19 Ŝtonojn forlavas la akvo,

Kaj ĝia disverŝiĝo fordronigas la polvon de la tero:

Tiel Vi pereigas la esperon de homo.

20 Vi premas lin ĝis fino, kaj li foriras;

Li ŝanĝas sian vizaĝon, kaj Vi forigas lin.

21 Se liaj infanoj estas honorataj, li tion ne scias;

Se ili estas humiligataj, li tion ne rimarkas.

22 Nur lia propra korpo lin doloras,

Nur pri sia propra animo li suferas.