1 Ο Ιούδας είχε ακούσει για τη φήμη των Ρωμαίων, ότι αυτοί είναι μεγάλη στρατιωτική δύναμη· δέχονταν με ευχαρίστηση όλους όσοι ήθελαν να συνδεθούν μαζί τους και πρόσφεραν τη φιλία τους σε όσους προσέφευγαν σ’ αυτούς.

2 Του είχαν διηγηθεί για τους πολέμους τους και τα κατορθώματά τους εναντίον των Γαλατών, και ότι τους νίκησαν και τους έκαναν φόρου υποτελείς. 3 Επίσης έμαθε τι είχαν κάνει στην Ισπανία για να καταλάβουν τα ορυχεία του αργύρου και του χρυσού, που υπήρχαν εκεί· 4 και ότι με την πολιτική τους σκέψη και την υπομονή τους κυρίεψαν όλη τη χώρα, μολονότι αυτή απείχε πάρα πολύ από τη Ρώμη. Χτύπησαν σκληρά και νίκησαν όσους βασιλιάδες είχαν έρθει από τα πέρατα της γης να τους πολεμήσουν, και οι υπόλοιποι κατέβαλλαν σ’ αυτούς φόρο υποτελείας κάθε χρόνο.

5 Είχαν νικήσει σε πόλεμο και είχαν υποτάξει το Φίλιππο και τον Περσέα,*Φίλιππο και τον Περσέα. Πρόκειται για το Φίλιππο Ε΄ της Μακεδονίας και το γιο του, που νικήθηκαν από τους Ρωμαίους το 197 και το 168 π.Χ. αντίστοιχα. βασιλιά της Μακεδονίας, που τόλμησαν να επαναστατήσουν εναντίον τους. 6 Επίσης είχαν νικήσει το μεγάλο βασιλιά της Ασίας, τον Αντίοχο το Μέγα, που πολέμησε εναντίον τους με εκατόν είκοσι ελέφαντες και ιππικό και άρματα και με πάρα πολύ στρατό. 7 Τον έπιασαν ζωντανό και υποχρέωσαν αυτόν και τους διαδόχους του να τους δίνουν υπέρογκο φόρο, ομήρους και ό,τι άλλο θα συμφωνούσαν, 8 και να τους παραχωρήσουν την Ινδία, τη Μηδία και τη Λυδία, από τις καλύτερες επαρχίες του βασιλείου τους. Οι Ρωμαίοι τις πήραν από τον Αντίοχο και τις έδωσαν στο βασιλιά Ευμένη.*Μηδία, πιθανή παραφθορά του κειμένου. Υπάρχει γραφή «Ιωνία και Μυσία». – Ευμένη. Είναι ο Ευμένης Β΄ της Περγάμου, πρωτεύουσας ενός μικρού βασιλείου στα παράλια της Μ. Ασίας.

9 Επίσης πληροφόρησαν τον Ιούδα ότι και οι Έλληνες σχεδίαζαν να κάνουν πόλεμο για ν’ αποτινάξουν το ζυγό των Ρωμαίων. 10 Κι όταν οι Ρωμαίοι έμαθαν τα σχέδιά τους, έστειλαν εναντίον τους έναν στρατηγό να τους πολεμήσει. Σκότωσαν πολλούς και πήραν τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους αιχμαλώτους. Κυρίεψαν τη χώρα τους και τη λεηλάτησαν, γκρέμισαν τα φρούριά τους και τους υποδούλωσαν μέχρι σήμερα. 11 Επίσης όλα τα άλλα βασίλεια και τα νησιά, που κάποτε είχαν προβάλει αντίσταση στους Ρωμαίους, εκείνοι τα κατέστρεψαν και τα υποδούλωσαν. 12 Με τους συμμάχους τους όμως και μ’ εκείνους που εξαρτώνταν απ’ αυτούς, οι Ρωμαίοι διατηρούσαν τη φιλία τους. Κυρίευαν βασίλεια, κοντινά και απομακρυσμένα· κι όσοι μάθαιναν τη φήμη τους τούς φοβούνταν. 13 Όποιους αυτοί ήθελαν να βοηθήσουν, τους βοηθούσαν και στήριζαν το βασίλειό τους· κι όποιους αυτοί ήθελαν να εκθρονίσουν, τους εκθρόνιζαν. Είχαν γίνει πολύ μεγάλη δύναμη.

14 Παρ’ όλα αυτά, κανένας Ρωμαίος δεν φόρεσε ποτέ στέμμα, ούτε ντύθηκε με πορφύρα, για να αναδειχθεί μ’ αυτήν. 15 Είχαν συγκροτήσει σύγκλητο, στην οποία καθημερινά τριακόσιοι είκοσι άντρες παρακάθονταν σε συμβούλιο και συσκέπτονταν συνεχώς για το λαό και την εύρυθμη διαβίωσή του. 16 Αναθέτουν τη διοίκηση και τον έλεγχο όλης της χώρας σ’ έναν άνθρωπο κάθε χρόνο· όλοι υπακούουν σ’ αυτόν και δεν υπάρχει ανάμεσά τους φθόνος ή ζήλεια.

17 Έτσι ο Ιούδας διάλεξε τον Ευπόλεμο, γιο του Ιωάννη, γιου του Ακκώς, και τον Ιάσονα, γιο του Ελεάζαρου και τους έστειλε στη Ρώμη να συνάψουν σύμφωνο φιλίας και συνεργασίας με τους Ρωμαίους. 18 Αυτό ο Ιούδας το έκανε για ν’ απαλλαγούν από την καταπίεση της Συρίας, γιατί ήταν πια σαφές ότι η βασιλεία των Ελλήνων οδηγούσε τους Ισραηλίτες στη δουλεία. 19 Πράγματι, ο Ευπόλεμος και ο Ιάσων πήγαν στη Ρώμη –πολύ μεγάλο ταξίδι– παρουσιάστηκαν στη σύγκλητο και τους είπαν: 20 «Ερχόμαστε εδώ ως απεσταλμένοι του Ιούδα του Μακκαβαίου, των αδερφών του και όλου του λαού των Ιουδαίων, για να συνάψουμε μαζί σας σύμφωνο ειρήνης και φιλίας και να συγκαταλεχθούμε στους συμμάχους σας και τους φίλους σας».

21 Οι Ρωμαίοι βρήκαν καλές τις προτάσεις τους. 22 Ακολουθεί αντίγραφο της επιστολής, που το αντέγραψαν σε χάλκινες πλάκες, και το έστειλαν στην Ιερουσαλήμ, για να θυμίζουν στους Ιουδαίους τη συμφωνία ειρήνης και φιλίας που είχαν συνάψει:

23 «Ευχόμαστε οι Ρωμαίοι και το έθνος των Ιουδαίων να έχουν πάντα επιτυχίες σε θάλασσα και σε στεριά! Ας μην έχουν ποτέ πόλεμο και εχθροί να μην τους πλησιάζουν. 24 Αν ξεσπάσει πόλεμος πρώτα στη Ρώμη ή στους συμμάχους τους, σ’ όλη την επικράτειά τους, 25 το έθνος των Ιουδαίων υποχρεούται να παράσχει την αμέριστη βοήθειά του, ανάλογα με τις περιστάσεις. 26 Δε θα προμηθεύουν ούτε θα δανείζουν στους εχθρούς των Ρωμαίων σιτάρι, όπλα, ασήμι ή πλοία, όπως συμφωνήθηκε στη Ρώμη. Οι Ιουδαίοι θα τηρήσουν αυτή τη συμφωνία χωρίς αντάλλαγμα.

27 »Το ίδιο θα συμβεί αν το έθνος των Ιουδαίων εμπλακεί πρώτο σε πόλεμο· οι Ρωμαίοι αναλαμβάνουν να τους παράσχουν αμέριστη τη βοήθειά τους, ανάλογα με τις περιστάσεις. 28 Δε θα δώσουν στους εχθρούς των Ιουδαίων σιτάρι, όπλα, ασήμι ή πλοία, όπως συμφωνήθηκε στη Ρώμη. Οι Ρωμαίοι υποχρεούνται να τηρήσουν αυτή τη συμφωνία χωρίς δόλο.

29 »Αυτοί είναι οι όροι υπό τους οποίους οι Ρωμαίοι συνάπτουν συνθήκη με το λαό των Ιουδαίων. 30 Και αν μετά τη συμφωνία αυτή, τα δύο μέρη συμφωνήσουν να προσθέσουν ή να αφαιρέσουν κάποιον όρο, θα είναι ελεύθεροι να το κάνουν και ο όρος θα είναι έγκυρος.

31 »Ως προς το κακό, που ο βασιλιάς Δημήτριος προξενεί εναντίον των Ιουδαίων, γράψαμε σ’ αυτόν τα εξής: "γιατί καταπιέζεις τους φίλους και συμμάχους μας Ιουδαίους; 32 Αν μας παραπονεθούν πάλι εναντίον σου, εμείς θα τους υποστηρίξουμε και θα σε πολεμήσουμε από θάλασσα κι από ξηρά"».

1 Now Judas had heard of the Romans, that they were mighty and valiant men, and such as would lovingly accept all that joined themselves unto them, and make a league of amity with all that came unto them;

2 And that they were men of great valour. It was told him also of their wars and noble acts which they had done among the Galatians, and how they had conquered them, and brought them under tribute;

3 And what they had done in the country of Spain, for the winning of the mines of the silver and gold which is there;

4 And that by their policy and patience they had conquered all the place, though it were very far from them; and the kings also that came against them from the uttermost part of the earth, till they had discomfited them, and given them a great overthrow, so that the rest did give them tribute every year:

5 Beside this, how they had discomfited in battle Philip, and Perseus, king of the Citims, with others that lifted up themselves against them, and had overcome them:

6 How also Antiochus the great king of Asia, that came against them in battle, having an hundred and twenty elephants, with horsemen, and chariots, and a very great army, was discomfited by them;

7 And how they took him alive, and covenanted that he and such as reigned after him should pay a great tribute, and give hostages, and that which was agreed upon,

8 And the country of India, and Media and Lydia and of the goodliest countries, which they took of him, and gave to king Eumenes:

9 Moreover how the Grecians had determined to come and destroy them;

10 And that they, having knowledge thereof sent against them a certain captain, and fighting with them slew many of them, and carried away captives their wives and their children, and spoiled them, and took possession of their lands, and pulled down their strong holds, and brought them to be their servants unto this day:

11 It was told him besides, how they destroyed and brought under their dominion all other kingdoms and isles that at any time resisted them;

12 But with their friends and such as relied upon them they kept amity: and that they had conquered kingdoms both far and nigh, insomuch as all that heard of their name were afraid of them:

13 Also that, whom they would help to a kingdom, those reign; and whom again they would, they displace: finally, that they were greatly exalted:

14 Yet for all this none of them wore a crown or was clothed in purple, to be magnified thereby:

15 Moreover how they had made for themselves a senate house, wherein three hundred and twenty men sat in council daily, consulting alway for the people, to the end they might be well ordered:

16 And that they committed their government to one man every year, who ruled over all their country, and that all were obedient to that one, and that there was neither envy nor emmulation among them.

17 In consideration of these things, Judas chose Eupolemus the son of John, the son of Accos, and Jason the son of Eleazar, and sent them to Rome, to make a league of amity and confederacy with them,

18 And to intreat them that they would take the yoke from them; for they saw that the kingdom of the Grecians did oppress Israel with servitude.

19 They went therefore to Rome, which was a very great journey, and came into the senate, where they spake and said.

20 Judas Maccabeus with his brethren, and the people of the Jews, have sent us unto you, to make a confederacy and peace with you, and that we might be registered your confederates and friends.

21 So that matter pleased the Romans well.

22 And this is the copy of the epistle which the senate wrote back again in tables of brass, and sent to Jerusalem, that there they might have by them a memorial of peace and confederacy:

23 Good success be to the Romans, and to the people of the Jews, by sea and by land for ever: the sword also and enemy be far from them,

24 If there come first any war upon the Romans or any of their confederates throughout all their dominion,

25 The people of the Jews shall help them, as the time shall be appointed, with all their heart:

26 Neither shall they give any thing unto them that make war upon them, or aid them with victuals, weapons, money, or ships, as it hath seemed good unto the Romans; but they shall keep their covenants without taking any thing therefore.

27 In the same manner also, if war come first upon the nation of the Jews, the Romans shall help them with all their heart, according as the time shall be appointed them:

28 Neither shall victuals be given to them that take part against them, or weapons, or money, or ships, as it hath seemed good to the Romans; but they shall keep their covenants, and that without deceit.

29 According to these articles did the Romans make a covenant with the people of the Jews.

30 Howbeit if hereafter the one party or the other shall think to meet to add or diminish any thing, they may do it at their pleasures, and whatsoever they shall add or take away shall be ratified.

31 And as touching the evils that Demetrius doeth to the Jews, we have written unto him, saying, Wherefore thou made thy yoke heavy upon our friends and confederates the Jews?

32 If therefore they complain any more against thee, we will do them justice, and fight with thee by sea and by land.