Gênesis 47

1 וַיָּבֹ֣א יוֹסֵף֮ וַיַּגֵּ֣ד לְפַרְעֹה֒ וַיֹּ֗אמֶר אָבִ֨י וְאַחַ֜י וְצֹאנָ֤ם וּבְקָרָם֙ וְכָל־אֲשֶׁ֣ר לָהֶ֔ם בָּ֖אוּ מֵאֶ֣רֶץ כְּנָ֑עַן וְהִנָּ֖ם בְּאֶ֥רֶץ גֹּֽשֶׁן׃ 2 וּמִקְצֵ֣ה אֶחָ֔יו לָקַ֖ח חֲמִשָּׁ֣ה אֲנָשִׁ֑ים וַיַּצִּגֵ֖ם לִפְנֵ֥י פַרְעֹֽה׃ 3 וַיֹּ֧אמֶר פַּרְעֹ֛ה אֶל־אֶחָ֖יו מַה־מַּעֲשֵׂיכֶ֑ם וַיֹּאמְר֣וּ אֶל־פַּרְעֹ֗ה רֹעֵ֥ה צֹאן֙ עֲבָדֶ֔יךָ גַּם־אֲנַ֖חְנוּ גַּם־אֲבוֹתֵֽינוּ׃ 4 וַיֹּאמְר֣וּ אֶל־פַּרְעֹ֗ה לָג֣וּר בָּאָרֶץ֮ בָּאנוּ֒ כִּי־אֵ֣ין מִרְעֶ֗ה לַצֹּאן֙ אֲשֶׁ֣ר לַעֲבָדֶ֔יךָ כִּֽי־כָבֵ֥ד הָרָעָ֖ב בְּאֶ֣רֶץ כְּנָ֑עַן וְעַתָּ֛ה יֵֽשְׁבוּ־נָ֥א עֲבָדֶ֖יךָ בְּאֶ֥רֶץ גֹּֽשֶׁן׃ 5 וַיֹּ֣אמֶר פַּרְעֹ֔ה אֶל־יוֹסֵ֖ף לֵאמֹ֑ר אָבִ֥יךָ וְאַחֶ֖יךָ בָּ֥אוּ אֵלֶֽיךָ׃ 6 אֶ֤רֶץ מִצְרַ֨יִם֙ לְפָנֶ֣יךָ הִ֔וא בְּמֵיטַ֣ב הָאָ֔רֶץ הוֹשֵׁ֥ב אֶת־אָבִ֖יךָ וְאֶת־אַחֶ֑יךָ יֵשְׁבוּ֙ בְּאֶ֣רֶץ גֹּ֔שֶׁן וְאִם־יָדַ֗עְתָּ וְיֶשׁ־בָּם֙ אַנְשֵׁי־חַ֔יִל וְשַׂמְתָּ֛ם שָׂרֵ֥י מִקְנֶ֖ה עַל־אֲשֶׁר־לִֽי׃ 7 וַיָּבֵ֤א יוֹסֵף֙ אֶת־יַֽעֲקֹ֣ב אָבִ֔יו וַיַּֽעֲמִדֵ֖הוּ לִפְנֵ֣י פַרְעֹ֑ה וַיְבָ֥רֶךְ יַעֲקֹ֖ב אֶת־פַּרְעֹֽה׃ 8 וַיֹּ֥אמֶר פַּרְעֹ֖ה אֶֽל־יַעֲקֹ֑ב כַּמָּ֕ה יְמֵ֖י שְׁנֵ֥י חַיֶּֽיךָ׃ 9 וַיֹּ֤אמֶר יַעֲקֹב֙ אֶל־פַּרְעֹ֔ה יְמֵי֙ שְׁנֵ֣י מְגוּרַ֔י שְׁלֹשִׁ֥ים וּמְאַ֖ת שָׁנָ֑ה מְעַ֣ט וְרָעִ֗ים הָיוּ֙ יְמֵי֙ שְׁנֵ֣י חַיַּ֔י וְלֹ֣א הִשִּׂ֗יגוּ אֶת־יְמֵי֙ שְׁנֵי֙ חַיֵּ֣י אֲבֹתַ֔י בִּימֵ֖י מְגוּרֵיהֶֽם׃ 10 וַיְבָ֥רֶךְ יַעֲקֹ֖ב אֶת־פַּרְעֹ֑ה וַיֵּצֵ֖א מִלִּפְנֵ֥י פַרְעֹֽה׃ 11 וַיּוֹשֵׁ֣ב יוֹסֵף֮ אֶת־אָבִ֣יו וְאֶת־אֶחָיו֒ וַיִּתֵּ֨ן לָהֶ֤ם אֲחֻזָּה֙ בְּאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם בְּמֵיטַ֥ב הָאָ֖רֶץ בְּאֶ֣רֶץ רַעְמְסֵ֑ס כַּאֲשֶׁ֖ר צִוָּ֥ה פַרְעֹֽה׃ 12 וַיְכַלְכֵּ֤ל יוֹסֵף֙ אֶת־אָבִ֣יו וְאֶת־אֶחָ֔יו וְאֵ֖ת כָּל־בֵּ֣ית אָבִ֑יו לֶ֖חֶם לְפִ֥י הַטָּֽף׃ 13 וְלֶ֤חֶם אֵין֙ בְּכָל־הָאָ֔רֶץ כִּֽי־כָבֵ֥ד הָרָעָ֖ב מְאֹ֑ד וַתֵּ֜לַהּ אֶ֤רֶץ מִצְרַ֨יִם֙ וְאֶ֣רֶץ כְּנַ֔עַן מִפְּנֵ֖י הָרָעָֽב׃ 14 וַיְלַקֵּ֣ט יוֹסֵ֗ף אֶת־כָּל־הַכֶּ֨סֶף֙ הַנִּמְצָ֤א בְאֶֽרֶץ־מִצְרַ֨יִם֙ וּבְאֶ֣רֶץ כְּנַ֔עַן בַּשֶּׁ֖בֶר אֲשֶׁר־הֵ֣ם שֹׁבְרִ֑ים וַיָּבֵ֥א יוֹסֵ֛ף אֶת־הַכֶּ֖סֶף בֵּ֥יתָה פַרְעֹֽה׃ 15 וַיִּתֹּ֣ם הַכֶּ֗סֶף מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַיִם֮ וּמֵאֶ֣רֶץ כְּנַעַן֒ וַיָּבֹאוּ֩ כָל־מִצְרַ֨יִם אֶל־יוֹסֵ֤ף לֵאמֹר֙ הָֽבָה־לָּ֣נוּ לֶ֔חֶם וְלָ֥מָּה נָמ֖וּת נֶגְדֶּ֑ךָ כִּ֥י אָפֵ֖ס כָּֽסֶף׃ 16 וַיֹּ֤אמֶר יוֹסֵף֙ הָב֣וּ מִקְנֵיכֶ֔ם וְאֶתְּנָ֥ה לָכֶ֖ם בְּמִקְנֵיכֶ֑ם אִם־אָפֵ֖ס כָּֽסֶף׃ 17 וַיָּבִ֣יאוּ אֶת־מִקְנֵיהֶם֮ אֶל־יוֹסֵף֒ וַיִּתֵּ֣ן לָהֶם֩ יוֹסֵ֨ף לֶ֜חֶם בַּסּוּסִ֗ים וּבְמִקְנֵ֥ה הַצֹּ֛אן וּבְמִקְנֵ֥ה הַבָּקָ֖ר וּבַחֲמֹרִ֑ים וַיְנַהֲלֵ֤ם בַּלֶּ֨חֶם֙ בְּכָל־מִקְנֵהֶ֔ם בַּשָּׁנָ֖ה הַהִֽוא׃ 18 וַתִּתֹּם֮ הַשָּׁנָ֣ה הַהִוא֒ וַיָּבֹ֨אוּ אֵלָ֜יו בַּשָּׁנָ֣ה הַשֵּׁנִ֗ית וַיֹּ֤אמְרוּ לוֹ֙ לֹֽא־נְכַחֵ֣ד מֵֽאֲדֹנִ֔י כִּ֚י אִם־תַּ֣ם הַכֶּ֔סֶף וּמִקְנֵ֥ה הַבְּהֵמָ֖ה אֶל־אֲדֹנִ֑י לֹ֤א נִשְׁאַר֙ לִפְנֵ֣י אֲדֹנִ֔י בִּלְתִּ֥י אִם־גְּוִיָּתֵ֖נוּ וְאַדְמָתֵֽנוּ׃ 19 לָ֧מָּה נָמ֣וּת לְעֵינֶ֗יךָ גַּם־אֲנַ֨חְנוּ֙ גַּ֣ם אַדְמָתֵ֔נוּ קְנֵֽה־אֹתָ֥נוּ וְאֶת־אַדְמָתֵ֖נוּ בַּלָּ֑חֶם וְנִֽהְיֶ֞ה אֲנַ֤חְנוּ וְאַדְמָתֵ֨נוּ֙ עֲבָדִ֣ים לְפַרְעֹ֔ה וְתֶן־זֶ֗רַע וְנִֽחְיֶה֙ וְלֹ֣א נָמ֔וּת וְהָאֲדָמָ֖ה לֹ֥א תֵשָֽׁם׃ 20 וַיִּ֨קֶן יוֹסֵ֜ף אֶת־כָּל־אַדְמַ֤ת מִצְרַ֨יִם֙ לְפַרְעֹ֔ה כִּֽי־מָכְר֤וּ מִצְרַ֨יִם֙ אִ֣ישׁ שָׂדֵ֔הוּ כִּֽי־חָזַ֥ק עֲלֵהֶ֖ם הָרָעָ֑ב וַתְּהִ֥י הָאָ֖רֶץ לְפַרְעֹֽה׃ 21 וְאֶ֨ת־הָעָ֔ם הֶעֱבִ֥יר אֹת֖וֹ לֶעָרִ֑ים מִקְצֵ֥ה גְבוּל־מִצְרַ֖יִם וְעַד־קָצֵֽהוּ׃ 22 רַ֛ק אַדְמַ֥ת הַכֹּהֲנִ֖ים לֹ֣א קָנָ֑ה כִּי֩ חֹ֨ק לַכֹּהֲנִ֜ים מֵאֵ֣ת פַּרְעֹ֗ה וְאָֽכְל֤וּ אֶת־חֻקָּם֙ אֲשֶׁ֨ר נָתַ֤ן לָהֶם֙ פַּרְעֹ֔ה עַל־כֵּ֕ן לֹ֥א מָכְר֖וּ אֶת־אַדְמָתָֽם׃ 23 וַיֹּ֤אמֶר יוֹסֵף֙ אֶל־הָעָ֔ם הֵן֩ קָנִ֨יתִי אֶתְכֶ֥ם הַיּ֛וֹם וְאֶת־אַדְמַתְכֶ֖ם לְפַרְעֹ֑ה הֵֽא־לָכֶ֣ם זֶ֔רַע וּזְרַעְתֶּ֖ם אֶת־הָאֲדָמָֽה׃ 24 וְהָיָה֙ בַּתְּבוּאֹ֔ת וּנְתַתֶּ֥ם חֲמִישִׁ֖ית לְפַרְעֹ֑ה וְאַרְבַּ֣ע הַיָּדֹ֡ת יִהְיֶ֣ה לָכֶם֩ לְזֶ֨רַע הַשָּׂדֶ֧ה וּֽלְאָכְלְכֶ֛ם וְלַאֲשֶׁ֥ר בְּבָתֵּיכֶ֖ם וְלֶאֱכֹ֥ל לְטַפְּכֶֽם׃ 25 וַיֹּאמְר֖וּ הֶחֱיִתָ֑נוּ נִמְצָא־חֵן֙ בְּעֵינֵ֣י אֲדֹנִ֔י וְהָיִ֥ינוּ עֲבָדִ֖ים לְפַרְעֹֽה׃ 26 וַיָּ֣שֶׂם אֹתָ֣הּ יוֹסֵ֡ף לְחֹק֩ עַד־הַיּ֨וֹם הַזֶּ֜ה עַל־אַדְמַ֥ת מִצְרַ֛יִם לְפַרְעֹ֖ה לַחֹ֑מֶשׁ רַ֞ק אַדְמַ֤ת הַכֹּֽהֲנִים֙ לְבַדָּ֔ם לֹ֥א הָיְתָ֖ה לְפַרְעֹֽה׃ 27 וַיֵּ֧שֶׁב יִשְׂרָאֵ֛ל בְּאֶ֥רֶץ מִצְרַ֖יִם בְּאֶ֣רֶץ גֹּ֑שֶׁן וַיֵּאָחֲז֣וּ בָ֔הּ וַיִּפְר֥וּ וַיִּרְבּ֖וּ מְאֹֽד׃ 28 וַיְחִ֤י יַעֲקֹב֙ בְּאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם שְׁבַ֥ע עֶשְׂרֵ֖ה שָׁנָ֑ה וַיְהִ֤י יְמֵֽי־יַעֲקֹב֙ שְׁנֵ֣י חַיָּ֔יו שֶׁ֣בַע שָׁנִ֔ים וְאַרְבָּעִ֥ים וּמְאַ֖ת שָׁנָֽה׃ 29 וַיִּקְרְב֣וּ יְמֵֽי־יִשְׂרָאֵ֘ל לָמוּת֒ וַיִּקְרָ֣א ׀ לִבְנ֣וֹ לְיוֹסֵ֗ף וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ אִם־נָ֨א מָצָ֤אתִי חֵן֙ בְּעֵינֶ֔יךָ שִֽׂים־נָ֥א יָדְךָ֖ תַּ֣חַת יְרֵכִ֑י וְעָשִׂ֤יתָ עִמָּדִי֙ חֶ֣סֶד וֶאֱמֶ֔ת אַל־נָ֥א תִקְבְּרֵ֖נִי בְּמִצְרָֽיִם׃ 30 וְשָֽׁכַבְתִּי֙ עִם־אֲבֹתַ֔י וּנְשָׂאתַ֨נִי֙ מִמִּצְרַ֔יִם וּקְבַרְתַּ֖נִי בִּקְבֻרָתָ֑ם וַיֹּאמַ֕ר אָנֹכִ֖י אֶֽעֱשֶׂ֥ה כִדְבָרֶֽךָ׃ 31 וַיֹּ֗אמֶר הִשָּֽׁבְעָה֙ לִ֔י וַיִּשָּׁבַ֖ע ל֑וֹ וַיִּשְׁתַּ֥חוּ יִשְׂרָאֵ֖ל עַל־רֹ֥אשׁ הַמִּטָּֽה׃ פ

1 ထို​စ​ကား​အ​တိုင်း ယော​သပ်​သည်​ဖာ​ရော​မင်း​ထံ​သို့​သွား၍၊ ကျွန်​တော်​အ​ဘ​နှင့် အစ်​ကို​တို့​သည် သိုး​နွား၊ ဥ​စ္စာ​ရှိ​သ​မျှ​ကို​ဆောင်​လျက် ခါ​နာန်​ပြည်​က​ရောက်​လာ၍၊ ဂေါ​ရှင်​ပြည်၌​ရှိ​ကြ​ပါ​သည်​ဟု​လျှောက်​သ​ဖြင့်၊ 2 အစ်​ကို​စု​ထဲ​က​ရွေး၍ ငါး​ယောက်​တို့​ကို အ​ထံ​တော်​သို့​သွင်း​လေ၏။ 3 ဖာ​ရော​မင်း​က​လည်း၊ သင်​တို့​သည် အ​ဘယ်​သို့ လုပ်​ဆောင်​လေ့​ရှိ​ကြ​သ​နည်း​ဟု​မေး​လျှင်၊ သူ​တို့​က၊ ကိုယ်​တော်​ကျွန်​တို့​သည် ဘိုး​ဘေး​နှင့်​တ​ကွ သိုး​ထိန်း​ဖြစ်​ကြ​ပါ၏​ဟူ၍​လည်း​ကောင်း၊ 4 ခါ​နာန်​ပြည်၌ အ​လွန်​အ​စာ​ခေါင်း​ပါး၍ သိုး​နွား​ကျက်​စား​ရာ​မ​ရှိ​သော​ကြောင့်၊ ကိုယ်​တော်​ကျွန်​တို့​သည် ပြည်​တော်၌​တည်း​ခို​ခြင်း​ငှာ လာ​ကြ​ပါ၏။ သို့​ဖြစ်၍ ကိုယ်​တော်​ကျွန်​တို့​သည် ဂေါ​ရှင်​ပြည်၌​နေ​ရ​မည်​အ​ကြောင်း အ​ခွင့်​ပေး​တော်​မူ​ပါ​ဟူ၍​လည်း​ကောင်း လျှောက်​ကြ၏။ 5 ဖာ​ရော​မင်း​က​လည်း၊ သင်၏​အ​ဘ​နှင့်​အစ်​ကို​တို့​သည် သင့်​ထံ​သို့ ရောက်​လာ​ကြ​သည်​ဖြစ်၍၊ 6 အဲ​ဂု​တ္တ​ပြည်​သည် သင့်​ရှေ့​မှာ​ရှိ၏။ သင်၏​အ​ဘ​နှင့် သင်၏​အစ်​ကို​တို့​ကို အ​ကောင်း​ဆုံး​သော​အ​ရပ် ဂေါ​ရှင်​ပြည်၌​နေ​ရာ​ချ​လော့။ သူ​တို့​တွင် အ​စွမ်း​သ​တ္တိ​ရှိ​သော​သူ​အ​ချို့​တို့​ကို​တွေ့​လျှင် ငါ၏​သိုး​နွား​အုပ်​အ​ရာ၌​ခန့်​ထား​လော့​ဟု ယော​သပ်​အား မိန့်​တော်​မူ၏။

7 ယော​သပ်​သည် အ​ဘ​ယာ​ကုပ်​ကို​သွင်း၍ ဖာ​ရော​မင်း​ရှေ့​မှာ​ထား​သ​ဖြင့်၊ ယာ​ကုပ်​သည် ဖာ​ရော​မင်း​ကို​ကောင်း​ချီး​ပေး၏။ 8 ဖာ​ရော​မင်း​က၊ သင်​သည် အ​သက်​အ​ဘယ်​မျှ​လောက်​ရှိ​ပြီ​နည်း​ဟု ယာ​ကုပ်​အား​မေး​လျှင်၊ 9 ကျွန်​တော်​သည်​ဧည့်​သည်​အာ​ဂ​န္တု​ဖြစ်၍ လွန်​သော​အ​သက်​သည် အ​နှစ်​တစ်​ရာ​သုံး​ဆယ်​ရှိ​ပါ​ပြီ။ ကျွန်​တော်​အ​သက်​ရှင်​သော​နှစ်​ပေါင်း​နည်း၍ ဆိုး​ပါ၏။ ဧည့်​သည်​အာ​ဂ​န္တု​ဖြစ်​သော ဘိုး​ဘေး​တို့၏​အ​သက်​တန်း​ကို မ​မီ​ပါ​ဟု လျှောက်​ဆို​ပြီး​လျှင်၊ 10 ဖာ​ရော​မင်း​ကို​ကောင်း​ချီး​ပေး၍ အ​ထံ​တော်​က​ထွက်​သွား​လေ၏။

11 ဖာ​ရော​မင်း​အ​မိန့်​တော်​ရှိ​သည်​အ​တိုင်း၊ ယော​သပ်​သည် အ​ဘ​နှင့်​အစ်​ကို​တို့​ကို နေ​ရာ​ချ၍ အဲ​ဂု​တ္တု​ပြည်၌​အ​ကောင်း​ဆုံး​သော​အ​ရပ် ရာ​မ​သက်​မြေ​ကို​အ​ပိုင်​ပေး၏။ 12 အ​ဘ​နှင့်​အစ်​ကို​များ၊ အ​ဘ၏​အိမ်​သား​ရှိ​သ​မျှ​တို့​ကို အ​နည်း​အ​များ​အ​လိုက် ကျွေး​မွေး၏။

အ​စာ​ခေါင်း​ပါး​ခြင်း​ကပ်

13 အ​လွန်​အ​စာ​ခေါင်း​ပါး၍ တစ်​ပြည်​လုံး​စား​စ​ရာ​မ​ရှိ​သော​ကြောင့်၊ အဲ​ဂု​တ္တု​ပြည်​နှင့် ခါ​နာန်​ပြည်​သည်​အား​လျော့​လေ၏။ 14 ပြည်​သား​ဝယ်​သော စ​ပါး​အ​ဖိုး၊ အဲ​ဂု​တ္တု​ပြည်၊ ခါ​နာန်​ပြည်၌ တွေ့​သ​မျှ​သော ငွေ​ကို​ယော​သပ်​စု​သိမ်း၍ နန်း​တော်​သို့​သွင်း​ထား​လေ၏။ 15 အဲ​ဂု​တ္တု​ပြည်၊ ခါ​နာန်​ပြည်၌​ငွေ​ကုန်​သော​အ​ခါ၊ အဲ​ဂု​တ္တု​လူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် ယော​သပ်​ထံ​သို့​လာ၍ စား​စ​ရာကို ပေး​သ​နား​တော်​မူ​ပါ။ ကျွန်​တော်​တို့​သည် ငွေ​ကုန်​သော်​လည်း ရှေ့​တော်၌ အ​ဘယ်​ကြောင့်​သေ​ရ​ပါ​အံ့​နည်း​ဟု လျှောက်​ကြ​သော်၊ 16 ယော​သပ်​က၊ ငွေ​ကုန်​လျှင် တိ​ရ​စ္ဆာန်​များ​ကို​ပေး​ကြ။ တိ​ရ​စ္ဆာန်​အ​တွက် စ​ပါး​ကို​ပေး​မည်​ဟု​ဆို​သည်​အ​တိုင်း၊ 17 သူ​တို့​သည်​တိ​ရ​စ္ဆာန်​တို့​ကို​ယူ​ခဲ့၍၊ ယော​သပ်​သည် မြင်း၊ သိုး၊ နွား၊ မြည်း​တို့​အ​တွက်​စ​ပါး​ကို​ပေး​သ​ဖြင့် ထို​နှစ်​တွင် တိ​ရ​စ္ဆာန်​ရှိ​သ​မျှ​တို့​အ​တွက် ပြည်​သား​များ​ကို​ကျွေး​မွေး၏။ 18 ထို​နှစ်​ကုန်​ပြီး​မှ ဒု​တိ​ယ​နှစ်​တွင်​လာ​ကြ​လျှင်၊ ကျွန်​တော်​တို့​ငွေ​ကုန်​ကြောင်း​ကို သ​ခင်​ရှေ့​မှာ​မ​ထိမ်​ဝှက်​ပါ။ ကျွန်​တော်​တို့​တိ​ရ​စ္ဆာန်​များ​ကို​လည်း သ​ခင်​ရ​ပါ​ပြီ။ သ​ခင်​ရှေ့​မှာ ကျွန်​တော်​တို့​ကိုယ်​နှင့်​မြေ​မှ​တစ်​ပါး အ​ဘယ်​အ​ရာ​မျှ မ​ကျန်​ပါ။ 19 ရှေ့​တော်၌​အ​ဘယ်​ကြောင့်​သေ၍ ပြည်​တော်​ပျက်​ရ​ပါ​အံ့​နည်း။ အ​စာ​ကို​ပေး၍ ကျွန်​တော်​တို့​နှင့် ကျွန်​တော်​တို့​မြေ​ကို​ဝယ်​ပါ။ ကျွန်​တော်​တို့​သည် မြေ​နှင့်​တ​ကွ ဖာ​ရော​ဘု​ရင်၏​ကျွန်​ခံ​ပါ​မည်။ ကျွန်​တော်​တို့​သည် မ​သေ၊ အ​သက်​ရှင်​စေ​ခြင်း​ငှာ​လည်း​ကောင်း၊ ပြည်​တော်​သည်​လူ​မ​ဆိတ်​ညံ​စေ​ခြင်း​ငှာ​လည်း​ကောင်း၊ မျိုး​စေ့​ကို​ပေး​ပါ​ဟု လျှောက်​ကြ​သော်၊ 20 ယော​သပ်​သည် အဲ​ဂု​တ္တု​မြေ​ရှိ​သ​မျှ​ကို ဖာ​ရော​မင်း​ဖို့​ဝယ်​လေ၏။ အ​စာ​ခေါင်း​ပါး၍ အဲ​ဂု​တ္တု​လူ​တို့​သည်​မ​တတ်​နိုင်​သော​ကြောင့်၊ အ​သီး​အ​သီး​ပိုင်​သော မြေ​အ​ကွက်​တို့​ကို​ရောင်း​ကြ​သ​ဖြင့် မြေ​သည်​ဘ​ဏ္ဍာ​တော်​ဖြစ်​လေ၏။ 21 လူ​တို့​ကို​ကား၊ အဲ​ဂု​တ္တု​ပြည်​တစ်​စွန်း​မှ​သည် တစ်​စွန်း​တိုင်​အောင် မြို့​တို့​သို့​ပြောင်း​စေ၏။ 22 ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ်​တို့​ပိုင်​သော​မြေ​ကို​ကား​မ​ဝယ်။ သူ​တို့​သည် ဖာ​ရော​မင်း​ကျွေး​မွေး​သည်​အ​တိုင်း ကျွေး​မွေး​သော​အ​စာ​ကို​စား​ရ​ကြ၏။ ထို​ကြောင့် မိ​မိ​တို့​မြေ​ကို​မ​ရောင်း​ရ​ကြ။ 23 ယော​သပ်​က​လည်း၊ သင်​တို့​နှင့်​သင်​တို့​မြေ​ကို ဖာ​ရော​မင်း​ဖို့​ယ​နေ့​ငါ​ဝယ်​ပြီ။ မျိုး​စေ့​ကို​ယူ၍ လယ်​လုပ်​ကြ​လော့။ 24 အ​သီး​အ​နှံ​ကို​ရ​သော​အ​ခါ၊ ငါး​ဖို့​တွင်​တစ်​ဖို့​ကို ဖာ​ရော​မင်း​အား​ဆက်​ရ​ကြ​မည်။ လေး​ဖို့​ကို​ကား သင်​တို့​ယူ၍ နောက်​တစ်​ဖန်​မျိုး​စေ့​ကို ကြဲ​ကြ​လော့။ သင်​တို့​စား၍ အိမ်​သား​များ၊ သူ​ငယ်​များ​တို့​ကို​ကျွေး​ကြ​လော့​ဟု ပြည်​သား​တို့​အား​ဆို၏။ 25 သူ​တို့​က​လည်း၊ ကိုယ်​တော်​သည် ကျွန်​တော်​တို့ အ​သက်​ကို​ကယ်​ပါ​ပြီ။ သ​နား​သော​စိတ်​နှင့်​ကြည့်​ရှု​တော်​မူ​ပါ။ ကျွန်​တော်​တို့​သည် ဖာ​ရော​ဘု​ရင်၏​ကျွန်​ခံ​ရ​ပါ​မည်​ဟု လျှောက်​ကြ၏။ 26 ထို​ကြောင့် ဖာ​ရော​မင်း​မ​ပိုင်​သော ယဇ်​ပု​ရော​ဟိတ်​တို့​မြေ​ကို​ထား၍၊ ဖာ​ရော​မင်း​သည် ငါး​ဖို့​တွင်​တစ်​ဖို့​ကို​ပိုင်​တော်​မူ​စေ​ဟု ယ​နေ့​တိုင်​အောင် အဲ​ဂု​တ္တု​ပြည်၌​တည်​သော​ဓ​မ္မ​သတ်​ကို ယော​သပ်​စီ​ရင်၍​ထား​သ​တည်း။

ယာ​ကုပ်​၏​နောက်​ဆုံး​မှာ​ကြား​ချက်

27 ဣ​သ​ရေ​လ​သား​တို့​သည်၊ အဲ​ဂု​တ္တု​ပြည် ဂေါ​ရှင်​အ​ရပ်၌​နေ​သ​ဖြင့်၊ ဥ​စ္စာ​ရ​တတ်၍ တိုး​ပွား​များ​ပြား​ကြ၏။ 28 ယာ​ကုပ်​သည် အဲ​ဂု​တ္တု​ပြည်၌​ဆယ်​ခု​နစ်​နှစ်​အ​သက်​ရှင်၍ အ​သက်​နှစ်​ပေါင်း တစ်​ရာ​လေး​ဆယ်​ခု​နစ်​နှစ်​ရှိ​သ​တည်း။ 29 ဣ​သ​ရေ​လ​သည်​သေ​ရ​သော​အ​ချိန်​နီး​သော်၊ သား​ယော​သပ်​ကို​ခေါ်၍ ငါ့​ကို​သ​နား​လျှင် သင်၏​လက်​ကို ငါ့​ပေါင်​အောက်၌ ထား​ပါ​လော့။ က​ရု​ဏာ​သ​စ္စာ​နှင့်​အ​ညီ​ငါ၌​ပြု​ပါ။ အဲ​ဂု​တ္တု​ပြည်၌ ငါ့​ကို​မ​သင်္ဂြိုဟ်​ပါ​နှင့်။ 30 ငါ​သည်​ဘိုး​ဘေး​နှင့်​အ​တူ အိပ်​ချင်​ပါ၏။ အဲ​ဂု​တ္တု​ပြည်​မှ ငါ့​ကို​ဆောင်​သွား၍ သူ​တို့​သင်္ချိုင်း၌ သင်္ဂြိုဟ်​ရ​မည်​ဟု​ဆို၏။ ယော​သပ်​က​လည်း၊ အ​ဘ​ဆို​သည်​အ​တိုင်း အ​ကျွန်ုပ်​ပြု​ပါ​မည်​ဟု ဝန်​ခံ​လေ၏။*က၊ ၄၉:၂၉-၃၂၊၅၀:၆။31 ငါ့​အား​ကျိန်​ဆို​ခြင်း​ကို​ပြု​ပါ​ဟု ဆို​ပြန်​လျှင်၊ ကျိန်​ဆို​ခြင်း​ကို​ပြု၏။ ဣ​သ​ရေ​လ​သည်​လည်း ခု​တင်​ခေါင်း​ရင်း​ပေါ်​မှာ ကိုး​ကွယ်​လေ၏။