Gênesis 19

1 וַ֠יָּבֹאוּ שְׁנֵ֨י הַמַּלְאָכִ֤ים סְדֹ֨מָה֙ בָּעֶ֔רֶב וְל֖וֹט יֹשֵׁ֣ב בְּשַֽׁעַר־סְדֹ֑ם וַיַּרְא־לוֹט֙ וַיָּ֣קָם לִקְרָאתָ֔ם וַיִּשְׁתַּ֥חוּ אַפַּ֖יִם אָֽרְצָה׃ 2 וַיֹּ֜אמֶר הִנֶּ֣ה נָּא־אֲדֹנַ֗י ס֣וּרוּ נָ֠א אֶל־בֵּ֨ית עַבְדְּכֶ֤ם וְלִ֨ינוּ֙ וְרַחֲצ֣וּ רַגְלֵיכֶ֔ם וְהִשְׁכַּמְתֶּ֖ם וַהֲלַכְתֶּ֣ם לְדַרְכְּכֶ֑ם וַיֹּאמְר֣וּ לֹּ֔א כִּ֥י בָרְח֖וֹב נָלִֽין׃ 3 וַיִּפְצַר־בָּ֣ם מְאֹ֔ד וַיָּסֻ֣רוּ אֵלָ֔יו וַיָּבֹ֖אוּ אֶל־בֵּית֑וֹ וַיַּ֤עַשׂ לָהֶם֙ מִשְׁתֶּ֔ה וּמַצּ֥וֹת אָפָ֖ה וַיֹּאכֵֽלוּ׃ 4 טֶרֶם֮ יִשְׁכָּבוּ֒ וְאַנְשֵׁ֨י הָעִ֜יר אַנְשֵׁ֤י סְדֹם֙ נָסַ֣בּוּ עַל־הַבַּ֔יִת מִנַּ֖עַר וְעַד־זָקֵ֑ן כָּל־הָעָ֖ם מִקָּצֶֽה׃ 5 וַיִּקְרְא֤וּ אֶל־לוֹט֙ וַיֹּ֣אמְרוּ ל֔וֹ אַיֵּ֧ה הָאֲנָשִׁ֛ים אֲשֶׁר־בָּ֥אוּ אֵלֶ֖יךָ הַלָּ֑יְלָה הוֹצִיאֵ֣ם אֵלֵ֔ינוּ וְנֵדְעָ֖ה אֹתָֽם׃ 6 וַיֵּצֵ֧א אֲלֵהֶ֛ם ל֖וֹט הַפֶּ֑תְחָה וְהַדֶּ֖לֶת סָגַ֥ר אַחֲרָֽיו׃ 7 וַיֹּאמַ֑ר אַל־נָ֥א אַחַ֖י תָּרֵֽעוּ׃ 8 הִנֵּה־נָ֨א לִ֜י שְׁתֵּ֣י בָנ֗וֹת אֲשֶׁ֤ר לֹֽא־יָדְעוּ֙ אִ֔ישׁ אוֹצִֽיאָה־נָּ֤א אֶתְהֶן֙ אֲלֵיכֶ֔ם וַעֲשׂ֣וּ לָהֶ֔ן כַּטּ֖וֹב בְּעֵינֵיכֶ֑ם רַ֠ק לָֽאֲנָשִׁ֤ים הָאֵל֙ אַל־תַּעֲשׂ֣וּ דָבָ֔ר כִּֽי־עַל־כֵּ֥ן בָּ֖אוּ בְּצֵ֥ל קֹרָתִֽי׃ 9 וַיֹּאמְר֣וּ ׀ גֶּשׁ־הָ֗לְאָה וַיֹּֽאמְרוּ֙ הָאֶחָ֤ד בָּֽא־לָגוּר֙ וַיִּשְׁפֹּ֣ט שָׁפ֔וֹט עַתָּ֕ה נָרַ֥ע לְךָ֖ מֵהֶ֑ם וַיִּפְצְר֨וּ בָאִ֤ישׁ בְּלוֹט֙ מְאֹ֔ד וַֽיִּגְּשׁ֖וּ לִשְׁבֹּ֥ר הַדָּֽלֶת׃ 10 וַיִּשְׁלְח֤וּ הָֽאֲנָשִׁים֙ אֶת־יָדָ֔ם וַיָּבִ֧יאוּ אֶת־ל֛וֹט אֲלֵיהֶ֖ם הַבָּ֑יְתָה וְאֶת־הַדֶּ֖לֶת סָגָֽרוּ׃ 11 וְֽאֶת־הָאֲנָשִׁ֞ים אֲשֶׁר־פֶּ֣תַח הַבַּ֗יִת הִכּוּ֙ בַּסַּנְוֵרִ֔ים מִקָּטֹ֖ן וְעַד־גָּד֑וֹל וַיִּלְא֖וּ לִמְצֹ֥א הַפָּֽתַח׃ 12 וַיֹּאמְר֨וּ הָאֲנָשִׁ֜ים אֶל־ל֗וֹט עֹ֚ד מִֽי־לְךָ֣ פֹ֔ה חָתָן֙ וּבָנֶ֣יךָ וּבְנֹתֶ֔יךָ וְכֹ֥ל אֲשֶׁר־לְךָ֖ בָּעִ֑יר הוֹצֵ֖א מִן־הַמָּקֽוֹם׃ 13 כִּֽי־מַשְׁחִתִ֣ים אֲנַ֔חְנוּ אֶת־הַמָּק֖וֹם הַזֶּ֑ה כִּֽי־גָֽדְלָ֤ה צַעֲקָתָם֙ אֶת־פְּנֵ֣י יְהוָ֔ה וַיְשַׁלְּחֵ֥נוּ יְהוָ֖ה לְשַׁחֲתָֽהּ׃ 14 וַיֵּצֵ֨א ל֜וֹט וַיְדַבֵּ֣ר ׀ אֶל־חֲתָנָ֣יו ׀ לֹקְחֵ֣י בְנֹתָ֗יו וַיֹּ֨אמֶר֙ ק֤וּמוּ צְּאוּ֙ מִן־הַמָּק֣וֹם הַזֶּ֔ה כִּֽי־מַשְׁחִ֥ית יְהוָ֖ה אֶת־הָעִ֑יר וַיְהִ֥י כִמְצַחֵ֖ק בְּעֵינֵ֥י חֲתָנָֽיו׃ 15 וּכְמוֹ֙ הַשַּׁ֣חַר עָלָ֔ה וַיָּאִ֥יצוּ הַמַּלְאָכִ֖ים בְּל֣וֹט לֵאמֹ֑ר קוּם֩ קַ֨ח אֶֽת־אִשְׁתְּךָ֜ וְאֶת־שְׁתֵּ֤י בְנֹתֶ֨יךָ֙ הַנִּמְצָאֹ֔ת פֶּן־תִּסָּפֶ֖ה בַּעֲוֺ֥ן הָעִֽיר׃ 16 וַֽיִּתְמַהְמָ֓הּ ׀ וַיַּחֲזִ֨קוּ הָאֲנָשִׁ֜ים בְּיָד֣וֹ וּבְיַד־אִשְׁתּ֗וֹ וּבְיַד֙ שְׁתֵּ֣י בְנֹתָ֔יו בְּחֶמְלַ֥ת יְהוָ֖ה עָלָ֑יו וַיֹּצִאֻ֥הוּ וַיַּנִּחֻ֖הוּ מִח֥וּץ לָעִֽיר׃ 17 וַיְהִי֩ כְהוֹצִיאָ֨ם אֹתָ֜ם הַח֗וּצָה וַיֹּ֨אמֶר֙ הִמָּלֵ֣ט עַל־נַפְשֶׁ֔ךָ אַל־תַּבִּ֣יט אַחֲרֶ֔יךָ וְאַֽל־תַּעֲמֹ֖ד בְּכָל־הַכִּכָּ֑ר הָהָ֥רָה הִמָּלֵ֖ט פֶּן־תִּסָּפֶֽה׃ 18 וַיֹּ֥אמֶר ל֖וֹט אֲלֵהֶ֑ם אַל־נָ֖א אֲדֹנָֽי׃ 19 הִנֵּה־נָ֠א מָצָ֨א עַבְדְּךָ֣ חֵן֮ בְּעֵינֶיךָ֒ וַתַּגְדֵּ֣ל חַסְדְּךָ֗ אֲשֶׁ֤ר עָשִׂ֨יתָ֙ עִמָּדִ֔י לְהַחֲי֖וֹת אֶת־נַפְשִׁ֑י וְאָנֹכִ֗י לֹ֤א אוּכַל֙ לְהִמָּלֵ֣ט הָהָ֔רָה פֶּן־תִּדְבָּקַ֥נִי הָרָעָ֖ה וָמַֽתִּי׃ 20 הִנֵּה־נָ֠א הָעִ֨יר הַזֹּ֧את קְרֹבָ֛ה לָנ֥וּס שָׁ֖מָּה וְהִ֣יא מִצְעָ֑ר אִמָּלְטָ֨ה נָּ֜א שָׁ֗מָּה הֲלֹ֥א מִצְעָ֛ר הִ֖וא וּתְחִ֥י נַפְשִֽׁי׃ 21 וַיֹּ֣אמֶר אֵלָ֔יו הִנֵּה֙ נָשָׂ֣אתִי פָנֶ֔יךָ גַּ֖ם לַדָּבָ֣ר הַזֶּ֑ה לְבִלְתִּ֛י הָפְכִּ֥י אֶת־הָעִ֖יר אֲשֶׁ֥ר דִּבַּֽרְתָּ׃ 22 מַהֵר֙ הִמָּלֵ֣ט שָׁ֔מָּה כִּ֣י לֹ֤א אוּכַל֙ לַעֲשׂ֣וֹת דָּבָ֔ר עַד־בֹּאֲךָ֖ שָׁ֑מָּה עַל־כֵּ֛ן קָרָ֥א שֵׁם־הָעִ֖יר צֽוֹעַר׃ 23 הַשֶּׁ֖מֶשׁ יָצָ֣א עַל־הָאָ֑רֶץ וְל֖וֹט בָּ֥א צֹֽעֲרָה׃ 24 וַֽיהוָ֗ה הִמְטִ֧יר עַל־סְדֹ֛ם וְעַל־עֲמֹרָ֖ה גָּפְרִ֣ית וָאֵ֑שׁ מֵאֵ֥ת יְהוָ֖ה מִן־הַשָּׁמָֽיִם׃ 25 וַֽיַּהֲפֹךְ֙ אֶת־הֶעָרִ֣ים הָאֵ֔ל וְאֵ֖ת כָּל־הַכִּכָּ֑ר וְאֵת֙ כָּל־יֹשְׁבֵ֣י הֶעָרִ֔ים וְצֶ֖מַח הָאֲדָמָֽה׃ 26 וַתַּבֵּ֥ט אִשְׁתּ֖וֹ מֵאַחֲרָ֑יו וַתְּהִ֖י נְצִ֥יב מֶֽלַח׃ 27 וַיַּשְׁכֵּ֥ם אַבְרָהָ֖ם בַּבֹּ֑קֶר אֶל־הַ֨מָּק֔וֹם אֲשֶׁר־עָ֥מַד שָׁ֖ם אֶת־פְּנֵ֥י יְהוָֽה׃ 28 וַיַּשְׁקֵ֗ף עַל־פְּנֵ֤י סְדֹם֙ וַעֲמֹרָ֔ה וְעַֽל־כָּל־פְּנֵ֖י אֶ֣רֶץ הַכִּכָּ֑ר וַיַּ֗רְא וְהִנֵּ֤ה עָלָה֙ קִיטֹ֣ר הָאָ֔רֶץ כְּקִיטֹ֖ר הַכִּבְשָֽׁן׃ 29 וַיְהִ֗י בְּשַׁחֵ֤ת אֱלֹהִים֙ אֶת־עָרֵ֣י הַכִּכָּ֔ר וַיִּזְכֹּ֥ר אֱלֹהִ֖ים אֶת־אַבְרָהָ֑ם וַיְשַׁלַּ֤ח אֶת־לוֹט֙ מִתּ֣וֹךְ הַהֲפֵכָ֔ה בַּהֲפֹךְ֙ אֶת־הֶ֣עָרִ֔ים אֲשֶׁר־יָשַׁ֥ב בָּהֵ֖ן לֽוֹט׃ 30 וַיַּעַל֩ ל֨וֹט מִצּ֜וֹעַר וַיֵּ֣שֶׁב בָּהָ֗ר וּשְׁתֵּ֤י בְנֹתָיו֙ עִמּ֔וֹ כִּ֥י יָרֵ֖א לָשֶׁ֣בֶת בְּצ֑וֹעַר וַיֵּ֨שֶׁב֙ בַּמְּעָרָ֔ה ה֖וּא וּשְׁתֵּ֥י בְנֹתָֽיו׃ 31 וַתֹּ֧אמֶר הַבְּכִירָ֛ה אֶל־הַצְּעִירָ֖ה אָבִ֣ינוּ זָקֵ֑ן וְאִ֨ישׁ אֵ֤ין בָּאָ֨רֶץ֙ לָב֣וֹא עָלֵ֔ינוּ כְּדֶ֖רֶךְ כָּל־הָאָֽרֶץ׃ 32 לְכָ֨ה נַשְׁקֶ֧ה אֶת־אָבִ֛ינוּ יַ֖יִן וְנִשְׁכְּבָ֣ה עִמּ֑וֹ וּנְחַיֶּ֥ה מֵאָבִ֖ינוּ זָֽרַע׃ 33 וַתַּשְׁקֶ֧יןָ אֶת־אֲבִיהֶ֛ן יַ֖יִן בַּלַּ֣יְלָה ה֑וּא וַתָּבֹ֤א הַבְּכִירָה֙ וַתִּשְׁכַּ֣ב אֶת־אָבִ֔יהָ וְלֹֽא־יָדַ֥ע בְּשִׁכְבָ֖הּ וּבְקׄוּמָֽהּ׃ 34 וַֽיְהִי֙ מִֽמָּחֳרָ֔ת וַתֹּ֤אמֶר הַבְּכִירָה֙ אֶל־הַצְּעִירָ֔ה הֵן־שָׁכַ֥בְתִּי אֶ֖מֶשׁ אֶת־אָבִ֑י נַשְׁקֶ֨נּוּ יַ֜יִן גַּם־הַלַּ֗יְלָה וּבֹ֨אִי֙ שִׁכְבִ֣י עִמּ֔וֹ וּנְחַיֶּ֥ה מֵאָבִ֖ינוּ זָֽרַע׃ 35 וַתַּשְׁקֶ֜יןָ גַּ֣ם בַּלַּ֧יְלָה הַה֛וּא אֶת־אֲבִיהֶ֖ן יָ֑יִן וַתָּ֤קָם הַצְּעִירָה֙ וַתִּשְׁכַּ֣ב עִמּ֔וֹ וְלֹֽא־יָדַ֥ע בְּשִׁכְבָ֖הּ וּבְקֻמָֽהּ׃ 36 וַֽתַּהֲרֶ֛יןָ שְׁתֵּ֥י בְנֽוֹת־ל֖וֹט מֵאֲבִיהֶֽן׃ 37 וַתֵּ֤לֶד הַבְּכִירָה֙ בֵּ֔ן וַתִּקְרָ֥א שְׁמ֖וֹ מוֹאָ֑ב ה֥וּא אֲבִֽי־מוֹאָ֖ב עַד־הַיּֽוֹם׃ 38 וְהַצְּעִירָ֤ה גַם־הִוא֙ יָ֣לְדָה בֵּ֔ן וַתִּקְרָ֥א שְׁמ֖וֹ בֶּן־עַמִּ֑י ה֛וּא אֲבִ֥י בְנֵֽי־עַמּ֖וֹן עַד־הַיּֽוֹם׃ ס

သော​ဒုံ​မြို့​၏​အ​ပြစ်​ဒု​စ​ရိုက်

1 ကောင်း​ကင်​တ​မန်​နှစ်​ပါး​တို့​သည် ညဉ့်​ဦး​အ​ချိန်၌ သော​ဒုံ​မြို့​သို့ ရောက်​လာ၏။ လော​တ​သည် မြို့​တံ​ခါး​ဝ၌​ထိုင်​လျက် သူ​တို့​ကို​မြင်​လျှင်၊ ခ​ရီး​ဦး​ကြို​ပြု​ခြင်း​ငှာ​ထ၍ မြေ၌​ဦး​ညွှတ်​ချ​လျက်၊ 2 အ​ကျွန်ုပ်​သ​ခင်​တို့၊ ကိုယ်​တော်​တို့​ကျွန်​၏​အိမ်​သို့​ဝင်၍ တစ်​ည​လုံး​နေ​ကြ​ပါ။ ခြေ​ကို​ဆေး​ကြ​ပါ။ နံ​နက်​စော​စော​ထ၍ ကြွ​သွား​ကြ​ပါ​လော့​ဟု ဆို​လေ​၏။ ကောင်း​ကင်​တ​မန်​တို့​က၊ ငါ​တို့​သည်​မ​ဝင်၊ တစ်​ည​လုံး​လမ်း၌​နေ​တော့​မည်​ဟု ဆို​သော်​လည်း၊ 3 ကျပ်​ကျပ်​သွေး​ဆောင်​သော​ကြောင့် တစ်​ဖန်​လော​တ​နေ​ရာ​သို့​လှည့်၍၊ သူ၏​အိမ်​သို့​ဝင်​ကြ၏။ လော​တ​လည်း၊ သူ​တို့​အ​ဖို့​ပွဲ​လုပ်၍၊ တ​ဆေး​မ​ပါ​သော​မုန့်​ကို​ပေါင်း​ပြီး​မှ၊ သူ​တို့​သည်​စား​ကြ​၏။

4 ထို​သူ​တို့​သည်​မ​အိပ်​မီ၊ သော​ဒုံ​မြို့​သား ယောက်ျား​အ​ကြီး​အ​ငယ်၊ အ​ရပ်​ရပ်​က​လာ​သော သူ​အ​ပေါင်း​တို့​သည် အိမ်​ကို​ဝိုင်း​၍၊ 5 လော​တ​ကို​ဟစ်​ခေါ်​လျက်၊ ယ​နေ့​ည​မှာ သင့်​အိမ်​သို့​ဝင်​သော​လူ​တို့​သည် အ​ဘယ်​မှာ​ရှိ​သ​နည်း။ ထို​သူ​တို့​နှင့် ငါ​တို့​သည် ဆက်​ဆံ​လို​သည်​ဖြစ်၍၊ ငါ​တို့​ထံ​သို့ ထွက်​စေ​လော့​ဟု ဆို​ကြ၏။

6 လော​တ​သည်​လည်း၊ တံ​ခါး​ပြင်​မှာ သူ​တို့​ထံ​သို့​ထွက်၍၊ မိ​မိ​နောက်၌ တံ​ခါး​ကို​ပိတ်​ပြီး​လျှင်၊ 7 ညီ​အစ်​ကို​တို့၊ အ​ဓ​မ္မ​အ​မှု​ကို ဤ​မျှ​လောက်​မ​ပြု​ကြ​ပါ​နှင့်။ 8 အ​ကျွန်ုပ်​၌ ယောက်ျား​နှင့်​မ​ဆက်​ဆံ​သော သ​မီး​နှစ်​ယောက်​ရှိ​ပါ၏။ သူ​တို့​ကို သင်​တို့​ထံ​သို့​ထုတ်​ရ​သော​အ​ခွင့်​ကို ပေး​ကြ​ပါ​လော့။ သူ​တို့၌ ပြု​ချင်​သ​မျှ​ပြု​ကြ​ပါ​လော့။ ဤ​လူ​တို့၌ အ​လျှင်း​မ​ပြု​ကြ​ပါ​နှင့်။ အ​ကြောင်း​မူ​ကား၊ သူ​တို့​သည် အ​ကျွန်ုပ်​အိမ်​မိုး​အ​ရိပ်​ကို​ခို​နေ​ပါ​၏​ဟု တောင်း​ပန်​သော်​လည်း၊ 9 သူ​တို့​က၊ ဆုတ်​လော့​ဟု​ဆို​ကြ၏။ တစ်​ဖန်​ကား၊ သင်​သည်​တည်း​ခို​ခြင်း​ငှာ​သာ​ရောက်​လာ​သည်​နှင့် တ​ရား​သူ​ကြီး​လုပ်​ရ​မည်​လော။ ယ​ခု​မှာ ထို​သူ​တို့၌​ပြု​သည်​ထက်၊ သင်၌​သာ၍​ဆိုး​သော​အ​မှု​ကို​ပြု​မည်​ဟု​ဆို​လျက်၊ လော​တ​ကို​ကျပ်​ကျပ်​ဖိ၍ တံ​ခါး​ကို​လည်း ပေါက်​ခွဲ​ချိုး​ဖဲ့​ခြင်း​ငှာ ချဉ်း​လာ​ကြ​၏။ 10 ထို​အ​ခါ​ကောင်း​ကင်​တ​မန်​တို့​သည် လက်​ကို​ဆန့်​၍၊ လော​တ​ကို မိ​မိ​တို့​နေ​ရာ​အိမ်​အ​တွင်း​သို့ ဆွဲ​သွင်း​ပြီး​လျှင်၊ တံ​ခါး​ကို​ပိတ်​ကြ​၏။ 11 အိမ်​တံ​ခါး​နား​မှာ​ရှိ​သော​သူ​အ​ကြီး​အ​ငယ်​တို့​ကို၊ မျက်​စိ​ကန်း​စေ​ခြင်း​ငှာ ဒဏ်​ခတ်​သ​ဖြင့်၊ သူ​တို့​သည်​တံ​ခါး​ကို​ရှာ၍ ပင်​ပန်း​ခြင်း​သို့ ရောက်​ကြ၏။

သော​ဒုံ​နှင့်​ဂေါ​မော​ရ​ဖျက်​ဆီး​ခံ​ရ​ခြင်း

12 ကောင်း​ကင်​တ​မန်​တို့​က​လည်း၊ ဤ​အ​ရပ်၌ သင်​နှင့်​ဆိုင်​သော​သူ​ရှိ​သေး​သ​လော။ သား​သ​မီး၊ သ​မက်၊ မြို့​ထဲ​မှာ​သင်၌​ရှိ​သ​မျှ​ကို ဤ​အ​ရပ်​က​ထုတ်​ဆောင်​လော့။ 13 ဤ​အ​ရပ်​ကို ငါ​တို့​သည်​ဖျက်​ဆီး​ရ​မည်။ အ​ကြောင်း​မူ​ကား၊ အ​ရပ်​သား​တို့​သည် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ရှေ့​တော်​မှာ အ​လွန်​ကြွေး​ကြော်​ခြင်း​ရှိ​သည်​ဖြစ်၍၊ ဖျက်​ဆီး​စေ​ခြင်း​ငှာ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ငါ​တို့​ကို​စေ​လွှတ်​တော်​မူ​ပြီ​ဟု လော​တ​အား​ပြော​ဆို​ကြ​၏။ 14 လော​တ​ထွက်​၍၊ သ​မီး​နှင့်​စုံ​ဖက်​သော​သူ၊ မိ​မိ​သ​မက်​တို့​အား ထ​ကြ၊ ဤ​အ​ရပ်​မှ​ထွက်​သွား​ကြ၊ ဤ​မြို့​ကို ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ဖျက်​ဆီး​တော်​မူ​မည်​ဟု​ဆို​သော်​လည်း၊ ကျီ​စား​ဟန်​ရှိ​သည်​ဟု သ​မက်​တို့​ထင်​ကြ၏။

15 မိုး​သောက်​သော​အ​ခါ၊ ကောင်း​ကင်​တ​မန်​တို့​သည် လော​တ​ကို​ဆော်​လျက်၊ သင်​သည်​ထ၍ ဤ​အ​ရပ်၌​ရှိ​သော မ​ယား​နှင့် သ​မီး​နှစ်​ယောက်​တို့​ကို ယူ​သွား​လော့။ သို့​မ​ဟုတ်၊ မြို့၏​အ​ပြစ်၌ ဆုံး​ခြင်း​သို့​ရောက်​လိမ့်​မည်​ဟု ဆို​သော်​လည်း၊ 16 သူ​သည်​ဖင့်​နွှဲ​သော​အ​ခါ၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သ​နား​တော်​မူ​သော​ကြောင့်၊ ကောင်း​ကင်​တ​မန်​တို့​သည်၊ သူ​နှင့် သူ၏​မ​ယား၊ သူ၏​သ​မီး​နှစ်​ယောက်​တို့​ကို​လက်​ဆွဲ၍၊ မြို့​ပြင်​သို့ ထုတ်​ဆောင်​ကြ၏။*၂ ပေ၊ ၂:၇။

17 ပြင်​သို့​ရောက်​သော​အ​ခါ၊ သင်​သည်​အ​သက်​ချမ်း​သာ​ရ​ခြင်း​ငှာ ပြေး​လော့။ နောက်​သို့​လှည့်၍ မ​ကြည့်​နှင့်။ မြေ​ညီ​သော​အ​ရပ်၌ အ​လျှင်း​မ​နေ​နှင့်။ တောင်​ပေါ်​သို့​ပြေး​လော့။ သို့​မ​ဟုတ် ဆုံး​လိမ့်​မည်​ဟု ဆို​လေ၏။ 18 လော​တ​က​လည်း၊ အ​ကျွန်ုပ်​သ​ခင် ထို​သို့​မ​ဆို​ပါ​နှင့်။ 19 ယ​ခု​မှာ ကိုယ်​တော်​ကျွန်​သည် ရှေ့​တော်၌​မျက်​နှာ​ရ​ပါ​ပြီ။ အ​ကျွန်ုပ်​အ​သက်​ချမ်း​သာ​စေ​သ​ဖြင့်၊ အ​ကျွန်ုပ်၌​ပြု​တော်​မူ​သော​က​ရု​ဏာ ကျေး​ဇူး​များ​ပြား​လှ​ပါ၏။ ဘေး​လွတ်၍​တောင်​ပေါ်​သို့ မ​ပြေး​နိုင်​ပါ။ ဘေး​တစ်​စုံ တစ်​ခု​တွေ့၍​သေ​မည်​ကို စိုး​ရိမ်​ပါ​၏။ 20 ကြည့်​ပါ။ ထို​မြို့​နီး​ပါ၏။ ပြေး​သာ​ပါ၏။ ငယ်​သော​မြို့​လည်း​ဖြစ်​ပါ၏။ ဘေး​လွတ်၍ ထို​အ​ရပ်​သို့​ပြေး​ပါ​ရ​စေ။ ထို​မြို့​သည် ငယ်​သော​မြို့​မ​ဟုတ်​လော။ သို့​ပြေး​လျှင်၊ အ​သက်​ချမ်း​သာ​ရ​ပါ​မည်​ဟု လျှောက်​ဆို​၏။ 21 ထို​သူ​က​လည်း၊ ကြည့်​ပါ။ ဤ​အ​မူ​အ​ရာ၌​လည်း သင်၏​စ​ကား​ကို ငါ​နား​ထောင်​စေ​ခြင်း​ငှာ၊ ထို​မြို့​အ​တွက်​တောင်း​ပန်​သော​ကြောင့် ငါ​မ​ဖျက်​ဆီး။ 22 ဘေး​လွတ်​ခြင်း​ငှာ ထို​မြို့​သို့​အ​လျင်​အ​မြန်​ပြေး​လော့။ ထို​မြို့​သို့​မ​ရောက်​မီ ငါ​သည်​အ​ဘယ်​အ​မှု​ကို​မျှ မ​ပြု​နိုင်​ဟု​ဆို​လေ၏။ ထို​ကြောင့် ထို​မြို့​ကို ဇော​ရ​မြို့​ဟု​သ​မုတ်​ကြ​၏။

23 လော​တ​သည် ဇော​ရ​မြို့​သို့​ဝင်​သော​အ​ခါ၊ မြေ​ကြီး​ပေါ်​မှာ နေ​ထွက်​ချိန်​ဖြစ်​သ​တည်း။ 24 ထို​အ​ခါ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည်​ကောင်း​ကင်​ထက်၊ အ​ထံ​တော်​မှ သော​ဒုံ​မြို့​နှင့် ဂေါ​မော​ရ​မြို့​အ​ပေါ်​သို့ ကန့်​နှင့် မီး​မိုး​ကို ရွာ​စေ​တော်​မူ​၏။ 25 ထို​မြို့​တို့​ကို​လည်း​ကောင်း၊ ချိုင့်​အ​ရပ်​တစ်​လျှောက်​လုံး​ကို​လည်း​ကောင်း၊ မြို့​သား​အ​ပေါင်း​တို့​ကို​လည်း​ကောင်း၊ မြေ၌​ပေါက်​သ​မျှ​ကို​လည်း​ကောင်း၊ မှောက်​လှဲ​တော်​မူ၏။*မ၊ ၁၀:၁၅၊၁၁:၂၃-၂၄၊လု၊ ၁၀:၁၂၊၁၇:၂၉၊၂ ပေ၊ ၂:၆၊ ယု၊ ၇။26 လော​တ၏​မ​ယား​မူ​ကား၊ နောက်​သို့​လှည့်​ကြည့်၍ ဆား​တိုင်​ဖြစ်​လေ၏။*လု၊ ၁၇:၃၂။

27 နံ​နက်​စော​စော အာ​ဗြ​ဟံ​သည်​ထ၍၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ရှေ့​တော်၌ ရပ်​နေ​သော အ​ရပ်​သို့​သွား​ပြီး​လျှင်၊ 28 သော​ဒုံ​မြို့​နှင့် ဂေါ​မော​ရ​မြို့​မှ​စ​သော ချိုင့်​အ​ရပ်​တစ်​လျှောက်​လုံး​ကို ကြည့်​ရှု၍၊ မီး​ဖို၌​အ​ခိုး​ကဲ့​သို့၊ တစ်​ပြည်​လုံး​အ​ခိုး​တက်​သည်​ကို မြင်​လေ​၏။ 29 ထို​သို့​ဘု​ရား​သ​ခင်​သည် ချိုင့်​ထဲ​မှာ​ရှိ​သော​မြို့​တို့​ကို ဖျက်​ဆီး​သော​အ​ခါ၊ အာ​ဗြ​ဟံ​ကို အောက်​မေ့​တော်​မူ​၏။ လော​တ​နေ​သော​မြို့​တို့​ကို မှောက်​လှဲ​သော​အ​ခါ မှောက်​လှဲ​ရာ​ထဲ​က လော​တ​ကို လွှတ်​လိုက်​တော်​မူ​၏။

မော​ဘ​နှင့်​အ​မ္မုန်​အ​မျိုး​အ​နွယ်

30 လော​တ​သည် ဇော​ရ​မြို့​မှ​ထွက်၍၊ သ​မီး​နှစ်​ယောက်​နှင့်​တ​ကွ တောင်​ပေါ်​မှာ​နေ၏။ ဇော​ရ​မြို့၌​မ​နေ​ဝံ့၍၊ သ​မီး​နှစ်​ယောက်​နှင့်​တ​ကွ ဥ​မင်၌​နေ​၏။ 31 သ​မီး​အ​ကြီး​က၊ ငါ​တို့​အ​ဘ​အို​ပြီ။ မြေ​ကြီး​သား​အ​ပေါင်း​တို့၏ ဘာ​သာ​အ​တိုင်း၊ ငါ​တို့​ထံ​သို့​ဝင်​ရ​သော ယောက်ျား​တစ်​ယောက်​မျှ မြေ​ပေါ်​မှာ​မ​ရှိ။ 32 လာ​ကြ။ ငါ​တို့​အ​ဘ​ကို စ​ပျစ်​ရည်​တိုက်​ကြ​စို့။ ငါ​တို့​အ​ဘ၏​အ​မျိုး​အ​နွယ်​ကို စောင့်​မ၍၊ သူ​နှင့်​အိပ်​ကြ​စို့​ဟု ညီ​မ​ကို​ပြော​ဆို၏။ 33 ထို​နေ့​ည​မှာ သူ​တို့​သည် အ​ဘ​ကို စ​ပျစ်​ရည်​တိုက်​ပြီး​လျှင်၊ သ​မီး​အ​ကြီး​သည်​ဝင်၍ အ​ဘ​နှင့်​အိပ်​လေ၏။ သူ​အိပ်​ကြောင်း​ကို​လည်း​ကောင်း၊ ထ​ကြောင်း​ကို​လည်း​ကောင်း အ​ဘ​မ​သိ။ 34 နက်​ဖြန်​နေ့​တွင် အ​ကြီး​က​လည်း၊ မ​နေ့​ည​မှာ ငါ​သည် အ​ဘ​နှင့်​အိပ်​လေ​ပြီ။ ယ​နေ့​ည​တစ်​ဖန်​သူ့​ကို စ​ပျစ်​ရည်​တိုက်​ကြ​စို့။ သင်​သည်​ဝင်၍ အ​ဘ၏​အ​မျိုး​အ​နွယ်​ကို စောင့်​မ​ခြင်း​ငှာ၊ သူ​နှင့်​အိပ်​လော့​ဟု ညီ​မ​ကို​ပြော​ဆို​၏။ 35 ထို​နေ့​ည၌​လည်း သူ​တို့​သည် အ​ဘ​ကို စ​ပျစ်​ရည်​တိုက်​ပြီး​လျှင်၊ အ​ငယ်​သည်​ဝင်၍ အ​ဘ​နှင့် အိပ်​လေ၏။ အိပ်​ကြောင်း​ကို​လည်း​ကောင်း၊ ထ​ကြောင်း​ကို​လည်း​ကောင်း အ​ဘ​မ​သိ။ 36 ထို​သို့​လော​တ၏​သ​မီး​နှစ်​ယောက်​တို့​သည်၊ မိ​မိ​အ​ဘ​အား​ဖြင့် ပ​ဋိ​သ​န္ဓေ​စွဲ​နေ၏။ 37 သ​မီး​အ​ကြီး​သည်​သား​ကို​ဖွား၍ မော​ဘ​အ​မည်​ဖြင့် မှည့်​လေ၏။ ထို​သူ​သည် ယ​နေ့​တိုင်​အောင်​ရှိ​သော မော​ဘ​အ​မျိုး​သား​တို့၏​အ​ဘ​ဖြစ်​သ​တည်း။ 38 သ​မီး​အ​ငယ်​သည်​လည်း သား​ကို​ဖွား၍ ဗေ​န​မ္မိ​အ​မည်​ဖြင့် မှည့်​လေ၏။ ထို​သူ​သည် ယ​နေ့​တိုင်​အောင်​ရှိ​သော အ​မ္မုန်​အ​မျိုး​သား​တို့၏​အ​ဘ​ဖြစ်​သ​တည်း။