Salmos 129

Die einde van Israel se vyande.

1 'n BEDEVAARTSLIED.

Alreeds te veel het hulle my as vyand behandel van my jeug af — laat Israel dit sê —

2 alreeds te veel het hulle my as vyand behandel van my jeug af; tog het hulle my nie oorwin nie.

3 Ploeërs het op my rug geploeg; hulle het hul vore lank getrek.

4 Die Here is regverdig: Hy het die toue van die goddelose afgekap.

5 Laat hulle beskaamd staan en agteruitwyk, almal wat Sion haat.

6 Laat hulle word soos gras op die dakke wat verdor voordat 'n mens dit uittrek,

7 waarmee die maaier sy hand en die gerwebinder sy arm nie vul nie.

8 Sodat die wat verbygaan, nie sê nie: Die seën van die Here oor julle! Ons seën julle in die Naam van die Here.

1 En sang ved festreisene. Meget har de trengt mig fra min ungdom av(-)så sie Israel- 2 meget har de trengt mig fra min ungdom av; men de har ikke fått overhånd over mig. 3 Min rygg har plogmenn pløid, de har gjort sine furer lange. 4 Herren er rettferdig, han har avhugget de ugudeliges rep.

5 De skal bli til skamme og vike tilbake alle de som hater Sion,

6 de skal bli som gress på takene, som er visnet før det blir rykket op: 7 Høstmannen fyller ikke sin hånd, ei heller den som binder kornbånd, sitt fang. 8 Og de som går forbi, sier ikke: Herrens velsignelse være over eder, vi velsigner eder i Herrens navn!