Salmos 56

Troos van 'n vlugteling.

1 VIR die musiekleier; op die wysie van: „Die Duif van die ver Terebinte." Van Dawid. 'n Gedig, toe die Filistyne hom gevang het in Gat.

2 Wees my genadig, o God, want mense vertrap my; hy wat my beveg, verdruk my die hele dag.

3 My vyande vertrap my die hele dag, want baie veg teen my in hoogmoed.

4 Die dag as ek vrees, sal ék op U vertrou.

5 Deur God sal ek sy woord prys; ek vertrou op God, ek vrees nie; wat kan vlees my doen?

6 Die hele dag verdraai hulle my woorde; al hulle gedagtes is teen my, om kwaad te doen.

7 Hulle val aan, lê en loer — hulle let op my hakskene net soos hulle op my lewe geloer het.

8 Ondanks hul ongeregtigheid — sal hulle ontvlug? Werp volke neer in toorn, o God!

9 Ú het my omswerwinge getel; hou my trane in u kruik; is hulle nie in u boek nie?

10 Dan sal my vyande agteruitwyk op die dag as ek roep; dit weet ek dat God aan my kant is.

11 Deur God sal ek die woord prys; deur die Here sal ek die woord prys.

12 Ek vertrou op God, ek vrees nie; wat kan 'n mens my doen?

13 Op my, o God, rus geloftes aan U gedoen; lofoffers sal ek U betaal;

14 want U het my siel gered van die dood — ja, my voete van struikeling — om te wandel voor die aangesig van God in die lig van die lewe.

1 Til sangmesteren; efter "en målløse due på de fjerne steder;"{kanskje melodien} av David; en gyllen sang da filistrene grep ham i Gat. Vær mig nådig, Gud! for mennesker vil opsluke mig; hele dagen trenger de mig med krig. Vær mig nådig, Gud! for mennesker vil opsluke mig; hele dagen trenger de mig med krig. 2 Mine fiender søker å opsluke mig hele dagen; for mange er de som strider mot mig i overmot. 3 På den dag jeg frykter, setter jeg min lit til dig. 4 Ved Gud priser jeg hans ord; til Gud setter jeg min lit, jeg frykter ikke; hvad skulde kjød kunne gjøre mig? 5 Hele dagen forvender de mine ord; alle deres tanker er mig imot til det onde. 6 De slår sig sammen, de lurer, de tar vare på mine trin, fordi de står mig efter livet. 7 Skulde de undslippe tross sin ondskap? Støt folkeslag ned i vrede, Gud!

8 Hvor ofte jeg har flyktet, det har du tellet; mine tårer er gjemt i din flaske; står de ikke i din bok?

9 Da skal mine fiender vende tilbake, på den dag jeg roper; dette vet jeg at Gud er med mig. 10 Ved Gud priser jeg ordet; ved Herren priser jeg ordet. 11 Til Gud setter jeg min lit, jeg frykter ikke; hvad skulde et menneske kunne gjøre mig? 12 På mig, Gud, hviler løfter til dig; jeg vil betale dig med takksigelser. 13 For du har fridd min sjel fra døden, ja mine føtter fra fall, så jeg kan vandre for Guds åsyn i de levendes lys.