Gênesis 12

Roeping van Abram. Hy kom in Kanaän. Sy trek na Egipte.

1 EN die Here het aan Abram gesê: Gaan jy uit jou land en uit jou familie en uit jou vader se huis, na die land wat Ek jou sal wys.

2 En Ek sal jou 'n groot nasie maak en jou seën en jou naam so groot maak, dat jy 'n seën sal wees.

3 En Ek sal seën diegene wat jou seën, en hom vervloek wat jou vervloek; en in jou sal al die geslagte van die aarde geseën word.

4 Toe het Abram weggetrek soos die Here hom gesê het, en Lot het saam met hom getrek. En Abram was vyf-en-sewentig jaar oud by sy vertrek uit Haran.

5 En Abram het Sarai, sy vrou, en Lot, sy broerskind, geneem en al hulle besittings wat hulle bymekaargemaak en die slawe wat hulle in Haran verwerf het, en hulle het uitgetrek om na die land Kanaän te gaan en in die land Kanaän gekom.

6 En Abram het deur die land getrek na die plek Sigem, tot by die terpentynboom More. Die Kanaäniete was toe in die land.

7 Daarop verskyn die Here aan Abram en sê: Aan jou nageslag sal Ek hierdie land gee. Toe bou hy daar 'n altaar vir die Here wat aan hom verskyn het.

8 En daarvandaan het hy verder versit na die gebergte oos van Bet-el en sy tent opgeslaan tussen Bet-el aan die weste- en Ai aan die oostekant, en daar vir die Here 'n altaar gebou en die Naam van die Here aangeroep.

9 Daarna het Abram al verder na die Suidland weggetrek.

10 En daar was hongersnood in die land, sodat Abram na Egipte afgetrek het om daar as vreemdeling te vertoef; want die hongersnood was swaar in die land.

11 En toe hy op die punt staan om Egipte in te trek, het hy met sy vrou Sarai gespreek: Kyk, ek weet dat jy 'n vrou is mooi van aansien.

12 As die Egiptenaars jou nou sien, sal hulle sê: Dit is sy vrou — en hulle sal my doodmaak en jou laat lewe.

13 Sê tog jy is my suster, dat dit met my goed kan gaan ter wille van jou en ek om jou ontwil in die lewe kan bly.

14 Toe Abram dan in Egipte gekom het, sien die Egiptenaars dat die vrou baie mooi was.

15 Ook het die vorste van Farao haar gesien en haar by Farao geprys. En die vrou is na die paleis van Farao geneem.

16 En hy het goed gedoen aan Abram om haar ontwil, sodat hy kleinvee en beeste en esels, slawe en slavinne, eselinne en kamele in besit gekry het.

17 Maar die Here het Farao en sy huis met groot plae besoek ter wille van Sarai, die vrou van Abram.

18 Daarop laat Farao Abram roep en hy sê: Wat het jy my nou aangedoen? Waarom het jy my nie te kenne gegee dat sy jou vrou is nie?

19 Waarom het jy gesê: Sy is my suster — sodat ek haar vir my as vrou geneem het? Daar is jou vrou dan nou; neem haar en gaan weg.

20 En Farao het aan enkele manne aangaande hom bevel gegee, en hulle het hom weggebring met sy vrou en sy hele besitting.

Abrão, chamado de Deus, vai a Canaã

1 Ora, disse *At 7.3;Hb 11.8Jeová a Abrão: Sai-te da tua terra, da tua parentela e da casa de teu pai para a terra que te mostrarei; 2 *Gn 17.4-5;18.18farei de ti uma grande nação, e te *Gn 22.17abençoarei, e engrandecerei o teu nome. *Zc 8.13Sê tu uma bênção. 3 *Gn 27.29Abençoarei os que te abençoarem e amaldiçoarei aquele que te amaldiçoar; *At 3.25;Gl 3.8por meio de ti, serão benditas todas as famílias da terra. 4 Partiu, pois, Abrão, como Jeová lhe ordenara, e *Gn 11.27,31foi com ele Ló; tinha Abrão setenta e cinco anos quando saiu de Harã. 5 Abrão levou consigo a Sarai, sua mulher, e a Ló, filho de seu irmão, e todos os *Gn 13.6bens que tinham adquirido, e as *Gn 14.14;Lv 22.11almas que lhes acresceram em Harã; saíram para ir à terra de Canaã; e lá chegaram. 6 Atravessou Abrão a terra até o lugar de *Gn 35.4;Dt 11.30Siquém, até o terebinto de Moré. Nesse tempo, estavam os cananeus na terra. 7 *Gn 17.1;18.1Apareceu Jeová a Abrão e disse: *Gn 13.15;15.18;Gl 3.16À tua semente darei esta terra. Ali, edificou Abrão *Gn 13.18;22.9um altar a Jeová, que lhe aparecera. 8 Passando dali para o monte ao oriente de Betel, levantou a sua tenda, ficando-lhe *Js 8.9,12Betel ao ocidente, e Ai, ao oriente; ali, edificou um altar a Jeová e *Gn 4.26;21.33invocou o nome de Jeová. 9 Continuou Abrão o seu caminho, indo sempre para o *Gn 13.1,3;20.1;24.62Neguebe.

Abrão desce ao Egito

10 Havia fome naquela terra; Abrão, pois, desceu ao Egito para peregrinar ali, porquanto era grande a fome na terra. 11 Quando ele estava quase a entrar no Egito, disse a Sarai, sua mulher: Ora, bem sei que és *Gn 26.7;29.17mulher formosa à vista. 12 *Gn 20.11Acontecerá que, quando os egípcios te virem, hão de dizer: Esta é a mulher dele, e me matarão a mim, mas a ti te guardarão em vida. 13 Dize, pois, que és minha *Gn 20.2,5,12irmã; para que me vá bem por tua causa, e para que viva *Jr 38.17,20a minha alma em atenção a ti. 14 Tendo Abrão entrado no Egito, viram os egípcios que a mulher era em extremo formosa. 15 Os príncipes de Faraó viram-na e gabaram-na diante de Faraó; e *Gn 20.2foi levada a mulher para a casa de Faraó. 16 Ele *Gn 20.14tratou bem a Abrão por amor dela; e *Gn 13.2este veio a ter ovelhas, bois, jumentos, servos, servas, jumentas e camelos. 17 Mas *Sl 105.14feriu Jeová a Faraó e a sua casa com grandes pragas por causa de Sarai, mulher de Abrão. 18 Então, chamou Faraó a Abrão e disse: *Gn 20.9-10Que é isso que me fizeste? Por que não me disseste que ela era tua mulher? 19 Por que disseste: É minha irmã? Assim a tomei para ser minha mulher. Agora, pois, eis tua mulher; toma-a e vai-te. 20 Faraó deu ordens à sua gente a respeito dele, e o conduziram pelo caminho, a ele, sua mulher e tudo o que tinha.