1 א ויען בלדד השחי ויאמר br 2 ב עד-אנה תשימון קנצי למלין תבינו ואחר נדבר br 3 ג מדוע נחשבנו כבהמה נטמינו בעיניכם br 4 ד טרף נפשו באפו הלמענך תעזב ארץ ויעתק-צור ממקמו br 5 ה גם אור רשעים ידעך ולא-יגה שביב אשו br 6 ו אור חשך באהלו ונרו עליו ידעך br 7 ז יצרו צעדי אונו ותשליכהו עצתו br 8 ח כי-שלח ברשת ברגליו ועל-שבכה יתהלך br 9 ט יאחז בעקב פח יחזק עליו צמים br 10 י טמון בארץ חבלו ומלכדתו עלי נתיב br 11 יא סביב בעתהו בלהות והפיצהו לרגליו br 12 יב יהי-רעב אנו ואיד נכון לצלעו br 13 יג יאכל בדי עורו יאכל בדיו בכור מות br 14 יד ינתק מאהלו מבטחו ותצעדהו למלך בלהות br 15 טו תשכון באהלו מבלי-לו יזרה על-נוהו גפרית br 16 טז מתחת שרשיו יבשו וממעל ימל קצירו br 17 יז זכרו-אבד מני-ארץ ולא-שם לו על-פני-חוץ br 18 יח יהדפהו מאור אל-חשך ומתבל ינדהו br 19 יט לא נין לו ולא-נכד בעמו ואין שריד במגוריו br 20 כ על-יומו נשמו אחרנים וקדמנים אחזו שער br 21 כא אך-אלה משכנות עול וזה מקום לא-ידע-אל
1 Bildad de Chua falou então nestes termos:2 Quando acabarás de falar, e terás a sabedoria de nos deixar dizer?3 Por que nos consideras como animais, e por que passamos por estúpidos a teus olhos?4 Tu que te rasgas em teu furor, é preciso que por tua causa a terra seja abandonada, e que os rochedos mudem de lugar?5 Sim, a luz do mau se apagará, e a flama de seu fogo cessará de alumiar.6 A luz obscurece em sua tenda, e sua lâmpada sobre ele se apagará;7 seus passos firmes serão cortados, seus próprios desígnios os farão tropeçar.8 Seus pés se prendem numa rede, e ele anda sobre malhas.9 A armadilha o segura pelo calcanhar, um laço o aperta.10 Uma corda se esconde sob a terra para pegá-lo, uma armadilha, ao longo da vereda.11 De todas as partes temores o amedrontam, e perseguem-no passo a passo.12 A calamidade vem faminta sobre ele, a infelicidade está postada a seu lado.13 A pele de seu corpo é devorada, o filho mais velho da morte devora-lhe os membros;14 é arrancado da tenda, onde se sentia seguro, levam-no ao rei dos terrores.15 Podes estabelecer-te em sua tenda: ele não existe mais; o enxofre é espalhado em seu domínio.16 Por baixo suas raízes secam, e por cima seus ramos definham.17 Sua memória apaga-se da terra, nada mais lembra o seu nome na região.18 É arrojado da luz para as trevas, é desterrado do mundo.19 Não tem descendente nem posteridade em sua tribo, nem sobrevivente algum em sua morada.20 O Ocidente está estupefacto com sua sorte, o Oriente treme diante dela.21 Eis o que acontece com as tendas dos ímpios, os lugares habitados pelo homem que não conhece Deus.