1 A minha alma está desgostosa da vida. Dou livre curso ao meu lamento; falarei na amargura de meu coração.

2 Em lugar de me condenar, direi a Deus: ‘Mostra-me por que razão me tratas assim.

3 Encontras prazer em me oprimir, em renegar a obra de tuas mãos, em favorecer os planos dos maus?

4 Terás porventura olhos de carne, ou vês as coisas como as veem os seres humanos?

5 Serão os teus dias como os de um mortal e teus anos como os de um humano,

6 para que procures a minha culpa e persigas o meu pecado?

7 No entanto, sabes que não sou culpado e que ninguém me pode livrar de tuas mãos.

8 As tuas mãos formaram-me e fizeram-me; mudando de ideia, queres me destruir!

9 Lembra-te de que me formaste como o barro, e agora queres devolver-me ao pó?

10 Não me derramaste como leite e me coalhaste como um queijo?

11 De pele e carne me vestiste, de ossos e nervos me teceste.

12 Concedeste-me vida e misericórdia e tua providência conservou o meu espírito.

13 Contudo, eis o que escondias em teu coração, vejo bem o que meditavas.

14 Se peco, me observas, não perdoarás o meu pecado.

15 Se eu for culpado, ai de mim! Se for inocente, não ousarei levantar a cabeça, farto de vergonha e consciente de minha miséria.

16 Esgotado, me caças como um leão. Não cessas de desfraldar contra mim teu estranho poder.

17 Renovas contra mim teus assaltos, teu furor cresce contra mim e vigorosas tropas vêm-me cercar.

18 Por que me tiraste do ventre materno? Tivesse morrido, nenhum olho me teria visto.

19 Teria sido como se nunca tivesse existido, do ventre me teriam levado ao túmulo’.

20 Não são bem curtos os dias de minha vida? Que ele me deixe respirar um instante,

21 antes que eu parta, para não mais voltar, ao tenebroso país das sombras da morte,

22 opaca e sombria região, reino de sombra e de caos, onde a noite faz as vezes de claridade".

1 Tedis al mia animo mia vivo;

Mi fordonos min al mia plendado;

Mi parolos en la malĝojeco de mia animo.

2 Mi diros al Dio: Ne kondamnu min,

Sciigu al mi, pro kio Vi malpacas kontraŭ mi.

3 Ĉu Vi trovas tion bona, ke Vi turmentas,

Ke Vi forpuŝas la laboritaĵon de Viaj manoj,

Sendas brilon sur la entreprenon de malpiuloj?

4 Ĉu Vi havas okulojn karnajn,

Kaj ĉu Vi rigardas, kiel homo rigardas?

5 Ĉu Viaj tagoj estas kiel la tagoj de homo,

Aŭ ĉu Viaj jaroj estas kiel la vivtempo de homo,

6 Ke Vi serĉas mian kulpon

Kaj penas trovi mian pekon,

7 Kvankam Vi scias, ke mi ne estas malbonagulo,

Sed el Via mano neniu povas savi?

8 Viaj manoj min formis kaj faris min tutan ĉirkaŭe,

Kaj tamen Vi min pereigas!

9 Rememoru, ke kiel argilon Vi min prilaboris;

Kaj Vi returne faros min polvo.

10 Vi elverŝis ja min kiel lakton,

Kaj kiel fromaĝon Vi min kundensigis.

11 Per haŭto kaj karno Vi min vestis,

Per ostoj kaj tendenoj Vi min plektis.

12 Vivon kaj bonon Vi donis al mi,

Kaj Via prizorgado gardis mian spiriton.

13 Sed ĉi tion Vi kaŝis en Via koro;

Mi scias, ke Vi tion intencis:

14 Se mi pekos, Vi tion rimarkos sur mi,

Kaj mian pekon Vi ne lasos senpuna.

15 Se mi agis malbone, ve al mi!

Se mi estas prava, mi ne povas tamen levi mian kapon,

Estante tute humiligita

Kaj vidante mian mizeron.

16 Se ĝi leviĝas, Vi ĉasas min kiel leono,

Kaj denove montras sur mi Vian mirindan potencon.

17 Vi elmetas kontraŭ mi novajn atestojn,

Plifortigas Vian koleron kontraŭ mi;

Nova armeo min atakas.

18 Por kio Vi elirigis min el la ventro?

Ho, se mi estus pereinta, ke nenies okulo min vidu!

19 Tiam mi estus kiel ne estinta;

El la ventro mi estus transportita en la tombon.

20 Mia vivo estas ja mallonga;

Ĉesu do, lasu min libera, por ke mi iom revigliĝu,

21 Antaŭ ol mi foriros senrevene

En la landon de mallumo kaj de morta ombro,

22 En la landon, kie la lumo estas kiel mallumo,

Kie estas morta ombro kaj senordeco,

Kie estas lume kiel en mallumego.