1 Jó respondeu então nestes termos:

2 "Já ouvi muitas vezes discursos semelhantes, sois todos uns consoladores importunos.

3 Quando terão fim essas palavras atiradas ao vento? O que é que te move para responder assim?

4 Eu também poderia falar como vós, se estivésseis no meu lugar. Arranjaria discursos a vosso respeito e sacudiria a cabeça contra vós.

5 Eu vos encorajaria verbalmente e moveria os meus lábios sem nenhuma avareza.

6 Se falo, nem por isso se aplaca a minha dor; se calo, estará ela afastada de mim?

7 Mas Deus me extenuou, estou aniquilado. Toda a sua tropa me pegou.

8 Minha magreza tornou-se testemunho contra mim, ela depõe contra mim.

9 Sua cólera me fere e me persegue. Ele range os dentes contra mim. Meus inimigos aguçam os olhos sobre mim.

10 Abrem a boca para me devorar. Batem-me na face para me ultrajar, rebelando-se todos contra mim.

11 Deus me entrega aos perversos, joga-me nas mãos dos malvados.

12 Eu estava em paz. Ele, de repente, me esmagou. Segurou-me pela nuca e me pôs em pedaços. Tomou-me como seu alvo.

13 Suas setas voam em volta de mim. Ele rasga os meus rins sem piedade, espalhando o meu fel por terra.

14 Abre em mim brecha sobre brecha, ataca-me como um guerreiro.

15 Cosi um saco sobre minha pele e rolei minha fronte no pó.

16 Meu rosto está vermelho de tanto chorar e a sombra da morte estende-se sobre minhas pálpebras.

17 Entretanto, não há violência em minhas mãos e minha oração é pura!

18 Ó terra, não cubras o meu sangue e que seu grito não seja sufocado pela tumba.

19 Tenho desde já uma testemunha no céu, um defensor nas alturas.

20 Minha oração subiu até Deus e meus olhos choram diante dele.

21 Que ele mesmo julgue entre o homem e Deus, entre o homem e seu semelhante!

22 Pois meus anos contados se esgotam e eu entro numa vereda por onde não passarei de novo.

1 Ijob respondis kaj diris:

2 Mi aŭdis multe da similaj aferoj;

Tedaj konsolantoj vi ĉiuj estas.

3 Ĉu estos fino al la ventaj vortoj?

Kaj kio vin incitis, ke vi tiel parolas?

4 Mi ankaŭ povus paroli, kiel vi.

Se vi estus sur mia loko,

Mi konsolus vin per vortoj

Kaj balancus pri vi mian kapon.

5 Mi fortigus vin per mia buŝo

Kaj konsolus vin per paroloj de miaj lipoj.

6 Se mi parolos, mia doloro ne kvietiĝos;

Se mi ĉesos, kio foriros de mi?

7 Sed nun Li lacigis min,

Li detruis mian tutan esencon.

8 Vi faris al mi sulkojn, tio fariĝis atesto;

Mia senfortiĝo staras antaŭ mia vizaĝo, kaj parolas.

9 Lia kolero disŝiras;

Mia malamanto grincigas kontraŭ mi siajn dentojn;

Mia premanto briligas kontraŭ mi siajn okulojn.

10 Ili malfermegis kontraŭ mi sian buŝon, insulte batas min sur la vangojn;

Ĉiuj kune kontentigis sur mi sian koleron.

11 Dio transdonis min al maljustulo,

Ĵetis min en la manojn de malbonuloj.

12 Mi estis trankvila; sed Li frakasis min,

Li kaptis min je la kolo, disbatis min,

Kaj Li faris min por Si celo.

13 Liaj pafistoj min ĉirkaŭis;

Li dishakas miajn internaĵojn kaj ne kompatas,

Li elverŝas sur la teron mian galon.

14 Li faras en mi breĉon post breĉo,

Li kuras kontraŭ min kiel batalisto.

15 Sakaĵon mi kudris sur mian korpon,

Kaj en polvo mi kaŝis mian kornon.

16 Mia vizaĝo ŝvelis de plorado,

Kaj sur miaj palpebroj estas morta ombro;

17 Kvankam ne troviĝas perfortaĵo en miaj manoj,

Kaj mia preĝo estas pura.

18 Ho tero, ne kovru mian sangon,

Kaj mia kriado ne trovu haltejon.

19 Vidu, en la ĉielo estas mia atestanto,

Kaj mia konanto estas en la altaj sferoj.

20 Parolistoj estas por mi miaj amikoj;

Sed mia okulo larmas al Dio,

21 Ke Li decidu inter homo kaj Dio,

Inter homo kaj lia amiko.

22 Ĉar la nombro de la jaroj pasos,

Kaj mi iros sur vojon nereveneblan.