1 Jó tomou a palavra nestes termos:

2 "Sim, bem sei que é assim. Como poderia o homem ter razão diante de Deus?

3 Se quisesse disputar com ele, não lhe responderia uma vez entre mil.

4 Deus é sábio de coração e poderoso em força; quem pode afrontá-lo impunemente?

5 Ele transporta os montes, sem que o percebam; ele os desmorona em sua cólera.

6 Sacode a terra em sua base e suas colunas são abaladas.

7 Dá ordem ao sol que não se levante e põe um selo nas estrelas.

8 Ele sozinho formou a extensão do céu e caminha sobre as alturas do mar.

9 Ele criou a Ursa e o Órion, as Plêiades e as constelações austrais.

10 Fez maravilhas insondáveis e prodígios incalculáveis.

11 Ele passa despercebido perto de mim, toca levemente em mim, e não o percebo.

12 Quem poderá impedi-lo de arrebatar uma presa? Quem lhe dirá: ‘Que é que fazes?’.

13 Deus não retém o seu furor; diante dele jazem prosternados os auxiliares de Raab.

14 Quem sou eu para replicar-lhe, para escolher argumentos contra ele?

15 Ainda que eu tivesse razão não poderia responder. Pediria clemência ao meu juiz.

16 Se eu o chamasse e ele não me respondesse, não acreditaria que tivesse ouvido a minha voz.

17 Ele, que me desfaz como um redemoinho, e multiplica minhas feridas sem manifestar o motivo,

18 não me deixa tomar fôlego, de tanto me fartar de amarguras.

19 Se se busca a fortaleza, é ele o forte! Se se busca o direito, quem o citará?

20 Se eu pretendesse ser justo, minha boca me condenaria; se fosse inocente, ela me declararia perverso.

21 Sou íntegro? Sim, eu o sou. Pouco me importa a vida. Aliás, desprezo a minha vida.

22 Para mim tudo é a mesma coisa. É por isso que eu disse que ele faz perecer o íntegro como o ímpio.

23 Se, de repente, um flagelo causa a morte, ele se ri do desespero dos inocentes.

24 A terra está entregue nas mãos do ímpio, e ele cobre com um véu os olhos de seus juízes… Se não é ele, quem será?

25 Os dias de minha vida são mais rápidos do que um corcel, fogem sem ter visto a felicidade.

26 Passam como os barcos de junco, como a águia que se precipita sobre a presa.

27 Se decido esquecer minha queixa, abandonar meu ar triste e voltar a ser alegre,

28 temo por todos os meus tormentos, sabendo que não me absolverás!

29 Tenho certeza de ser condenado! O que me adianta cansar-me em vão?

30 Por mais que me lavasse com águas de neve, que limpasse minhas mãos na lixívia,

31 tu me atirarias na imundície e as minhas próprias vestes teriam nojo de mim.

32 Ele não é um humano como eu a quem possa responder, com quem eu possa comparecer na justiça.

33 Pois que não há entre nós um árbitro que ponha sua mão sobre nós dois.

34 Que Deus retire seu chicote de cima de mim, para pôr um termo a seus medonhos terrores.

35 Então lhe falarei sem medo; pois, estou só comigo mesmo.

1 Ijob respondis kaj diris:

2 Certe, mi scias, ke tiel estas;

Kaj kiel povas homo esti prava koncerne Dion?

3 Se li volus havi kun Li juĝan disputon,

Li ne povus respondi al Li eĉ unu kontraŭ mil.

4 Li estas saĝa per Sia koro kaj potenca per Sia forto;

Kiu kuraĝus stari kontraŭ Li kaj restus sendifekta?

5 Li forŝovas montojn, kaj ili eĉ ne rimarkas,

Ke Li renversis ilin en Sia kolero;

6 Li skuas la teron de ĝia loko,

Ke ĝiaj kolonoj tremas;

7 Li diras al la suno, kaj ĝi ne leviĝas,

Kaj la stelojn Li sigelfermas;

8 Li sola etendas la ĉielon,

Kaj Li iras sur la altaĵoj de la maro;

9 Li kreis la Grandan Ursinon, Orionon, kaj Plejadojn,

Kaj la stelojn de la sudo;

10 Li faras neesploreblajn grandaĵojn,

Kaj nekalkuleblajn mirindaĵojn.

11 Jen Li preteriros preter mi, kaj mi tion eĉ ne vidos;

Li pasos, kaj mi eĉ ne rimarkos Lin.

12 Kiam Li kaptas, kiu malpermesus al Li?

Kiu dirus al Li: Kion Vi faras?

13 Li estas Dio, kaj Lian koleron oni ne povas haltigi;

Sub Li fleksiĝas la helpantoj de Rahab.

14 Des pli ĉu mi povus respondi al Li,

Ĉu mi povus elekti vortojn kontraŭ Li?

15 Eĉ se mi estus prava, mi ne respondus;

Sed mi nur petegus mian juĝanton.

16 Se mi vokus kaj Li respondus,

Mi ne kredus, ke Li aŭdis mian voĉon,

17 Li, kiu povas frakasi min per ventego

Kaj fari al mi senkulpe multe da vundoj.

18 Li ne permesas al mi trankviligi mian spiriton,

Sed Li satigas min per maldolĉo.

19 Se oni volas forton, Li estas potenca;

Se oni volas juĝon, kiu alvokos min?

20 Se mi montros mian pravecon, mia propra buŝo min kondamnos;

Se mi montros min virtulo, Li montros min malbonagulo.

21 Mi estas senkulpa; mi ne zorgas pri mia animo,

Mi abomenas mian vivon.

22 Ĉio estas egala; tial mi diras:

Senkulpulon kaj malpiulon Li ambaŭ pereigas.

23 Kiam vipo subite ekbatas,

Li ridas ĉe la elprovado de senkulpuloj.

24 La tero estas transdonita en la manon de malpiulo;

La vizaĝon de ĝiaj juĝistoj Li kovras.

Se ne Li, tiam kiu?

25 Miaj tagoj estis pli rapidpiedaj ol kuristo;

Ili forkuris, ne vidis bonon;

26 Ili forkuris, kiel ŝipetoj el kano,

Kiel aglo flugas al manĝotaĵo.

27 Se mi ekpensas: Mi forgesos mian plendon,

Mi farlasos mian mienon, kaj mi min gajigos:

28 Tiam mi ektremas pro ĉiuj miaj suferoj;

Mi scias, ke Vi ne rigardos min kiel senkulpan.

29 Mi restos ja malprava;

Por kio do mi vane min turmentas?

30 Se mi lavus min per neĝa akvo

Kaj purigus miajn manojn per lesivo,

31 Eĉ tiam Vi trempus min en koto,

Kaj miaj vestoj min abomenus.

32 Ĉar Li ne estas homo simile al mi,

Ke mi povu respondi al Li,

Ke ni povu ambaŭ iri al juĝo.

33 Ne ekzistas inter ni arbitracianto,

Kiu povus meti sian manon sur nin ambaŭ.

34 Li forigu de mi Sian vergon,

Kaj Lia teruro ne timigu min;

35 Tiam mi ekparolos, kaj ne timos Lin,

Ĉar ne tia mi estas en mi mem.