1 Depois Eliú prosseguiu nestes termos:

2 "Espera um pouco e te instruirei. Tenho ainda palavras em defesa de Deus.

3 Vou buscar longe a minha ciência, para justificar aquele que me criou.

4 Pois minhas palavras não são certamente mentirosas e estás tratando com um homem de ciência sólida.

5 Deus é poderoso, mas não é arrogante, é poderoso por sua ciência.

6 Não deixa o ímpio viver, mas faz justiça aos oprimidos.

7 Não tira seus olhos do justo e os faz assentar no trono com os reis, numa glória eterna.

8 Se forem presos em grilhões e atados com os laços da pobreza,

9 ele lhes fará conhecer as suas obras e as faltas que cometeram por orgulho.

10 Abre-lhes os ouvidos para corrigi-los e diz-lhes que renunciem à iniquidade.

11 Se escutarem e obedecerem, terminarão seus dias na felicidade e seus anos em delícias.

12 Mas se não o escutarem, morrerão de um golpe e expirarão por falta de sabedoria.

13 Os ímpios de coração são entregues à cólera e não clamam a Deus quando ele os aprisiona.

14 Por isso morrem em plena mocidade e sua vida passa como a dos efeminados.

15 Mas Deus salvará o pobre pela sua miséria e o instrui pelo sofrimento.

16 A ti também ele retirará das fauces a angústia, numa larga liberdade e no repouso de uma mesa bem guarnecida.

17 Mas tu te comportas como um malvado, com o risco de incorrer em sentença e penalidade.

18 Toma cuidado para que a cólera não te inflija um castigo e que o tamanho do resgate não te perca.

19 Acaso levará ele em conta teu grito na aflição e todos os esforços do vigor?

20 Não suspires pela noite da morte, que arrebata os povos de seu lugar!

21 Guarda-te de declinar para a iniquidade, e de preferir a injustiça ao sofrimento.

22 Vê, Deus é sublime em seu poder! Que senhor lhe é comparável?

23 Quem lhe fixou seus caminhos? Quem pode dizer-lhe: ‘Fizeste mal?’.

24 Antes lembra-te de glorificar sua obra, que a humanidade celebra em seus cânticos.

25 Todos os homens a contemplam, mas cada um a considera de longe.

26 Deus é grande demais para que o possamos conhecer; o número de seus anos é incalculável.

27 Atrai as gotinhas de água para transformá-las em chuva no nevoeiro.

28 As nuvens espalham essas águas e as destilam sobre a multidão humana.

29 Quem pode compreender como se expandem as nuvens e o estrépito que sai de sua tenda?

30 Espalha à sua volta sua luz e encobre as profundezas do mar.

31 É por esse meio que governa os povos e fornece-lhes abundante alimento.

32 Nas suas mãos esconde o raio e fixa-lhe o alvo a atingir.

33 O seu estrondo o anuncia e o rebanho também pressente aquele que se aproxima.

1 Kaj plue parolis Elihu, kaj diris:

2 Atendu ankoraŭ iom; mi montros al vi,

Ĉar mi havas ankoraŭ kion paroli pro Dio.

3 Mi prenos mian scion de malproksime,

Kaj mi montros, ke mia Kreinto estas prava.

4 Ĉar vere miaj vortoj ne estas mensogaj;

Homo sincera estas antaŭ vi.

5 Vidu, Dio estas potenca, kaj tamen Li neniun malŝatas;

Li estas potenca per la forto de la koro.

6 Al malpiulo Li ne permesas vivi,

Kaj al mizeruloj Li donas justecon.

7 Li ne forturnas de virtuloj Siajn okulojn,

Sed kun reĝoj sur trono Li sidigas ilin por ĉiam,

Por ke ili estu altaj.

8 Kaj se ili estas ligitaj per ĉenoj,

Malliberigitaj mizere per ŝnuroj,

9 Tiam Li montras al ili iliajn farojn kaj kulpojn,

Kiel grandaj ili estas.

10 Li malfermas ilian orelon por la moralinstruo,

Kaj diras, ke ili deturnu sin de malbonagoj.

11 Se ili obeas kaj servas al Li,

Tiam ili finas siajn tagojn en bono

Kaj siajn jarojn en stato agrabla;

12 Sed se ili ne obeas,

Tiam ili pereas per glavo

Kaj mortas en malprudento.

13 La hipokrituloj portas en si koleron;

Ili ne vokas, kiam Li ilin ligis;

14 Ilia animo mortas en juneco,

Kaj ilia vivo pereas inter la malĉastuloj.

15 Li savas la suferanton en lia mizero,

Kaj per la sufero Li malfermas ilian orelon.

16 Ankaŭ vin Li elkondukus el la suferoj

En spacon vastan, kie ne ekzistas premateco;

Kaj vi havus pacon ĉe via tablo, plena de grasaĵoj.

17 Sed vi fariĝis plena de kulpoj de malvirtulo;

Kulpo kaj juĝo tenas sin kune.

18 Via kolero ne forlogu vin al mokado,

Kaj grandeco de elaĉeto ne deklinu vin.

19 Ĉu Li atentos vian riĉecon?

Ne, nek oron, nek forton aŭ potencon.

20 Ne strebu al tiu nokto,

Kiu forigas popolojn de ilia loko.

21 Gardu vin, ne kliniĝu al malpieco;

Ĉar tion vi komencis pro la mizero.

22 Vidu, Dio estas alta en Sia forto.

Kiu estas tia instruanto, kiel Li?

23 Kiu povas preskribi al Li vojon?

Kaj kiu povas diri: Vi agis maljuste?

24 Memoru, ke vi honoru Liajn farojn,

Pri kiuj kantas la homoj.

25 Ĉiuj homoj ilin vidas;

Homo rigardas ilin de malproksime.

26 Vidu, Dio estas granda kaj nekonata;

La nombro de Liaj jaroj estas neesplorebla.

27 Kiam Li malgrandigas la gutojn de akvo,

Ili verŝiĝas pluve el la nebulo;

28 Verŝiĝas la nuboj

Kaj gutas sur multe da homoj.

29 Kaj kiam Li intencas etendi la nubojn

Kiel tapiŝojn de Sia tendo,

30 Tiam Li etendas sur ilin Sian lumon

Kaj kovras la radikojn de la maro.

31 Ĉar per ili Li juĝas la popolojn

Kaj donas ankaŭ manĝaĵon abunde.

32 Per la manoj Li kovras la lumon

Kaj ordonas al ĝi aperi denove.

33 Antaŭdiras pri ĝi ĝia bruo,

Kaj eĉ la brutaroj, kiam ĝi alproksimiĝas.