1 E agora, Jó, ouve as minhas palavras e atende a todos os meus discursos.

2 Eis que abro a minha boca. Minha língua, sob o céu da boca, vai falar.

3 Minhas palavras brotam de um coração reto e meus lábios falarão francamente.

4 O espírito de Deus me criou e o sopro do Todo-poderoso me deu a vida.

5 Se puderes, responde-me. Toma posição e fica firme diante de mim.

6 Em face de Deus somos iguais. Como tu, eu também fui formado do barro!

7 Assim, meu temor não te assustará e o peso de minhas palavras não te acabrunhará.

8 Pois, disseste aos meus ouvidos, e ouvi estas palavras:

9 ‘Sou puro, sem pecado; sou limpo, não há culpa em mim.

10 É ele que inventa pretextos contra mim e considera-me seu inimigo.

11 Prendeu meus pés no cepo e vigiou todos os meus passos’.

12 Responderei que nisto foste injusto, pois Deus é maior do que o ser humano.

13 Por que o acusas de não dar nenhuma resposta a teus discursos?

14 Ora, Deus fala de uma maneira e de outra e não prestas atenção.

15 Por meio dos sonhos, das visões noturnas, quando o sono profundo cai sobre os homens, enquanto dormem nos seus leitos,

16 então abre os ouvidos dos mortais e os assusta com suas aparições.

17 Isso para desviá-lo do pecado e livrá-lo do orgulho,

18 para salvar-lhe a alma da cova e sua vida, da seta mortífera.

19 Pela dor também é corrigido o homem em seu leito, quando todos os seus membros são agitados,

20 quando recebe o alimento com desgosto e já não pode suportar as iguarias mais deliciosas.

21 Sua carne se consome aos olhares e seus membros emagrecidos se desvanecem.

22 Sua alma aproxima-se da sepultura e sua vida, daqueles que estão mortos.

23 Se perto dele se encontrar um anjo, um intercessor entre mil, para ensinar-lhe o que deve fazer,

24 ter piedade dele e dizer: ‘Poupai-o de descer à cova, pois recebi o resgate de sua vida’.

25 Sua carne retomará o vigor da mocidade e ele retornará aos dias de sua adolescência.

26 Ele rezará a Deus, que lhe será propício, contemplará com alegria sua face e restituirá ao homem sua justiça.

27 Cantará diante dos homens, dizendo: ‘Pequei, violei o direito, mas Deus não me tratou conforme meus erros.

28 Poupou minha alma de descer à cova e minha alma bem viva goza a luz!’.

29 Eis o que Deus faz duas e três vezes com o ser humano,

30 a fim de tirar-lhe a alma da cova e iluminá-la com a luz da vida.

31 Presta atenção, Jó, escuta-me, cala a boca para que eu fale!

32 Se tens alguma coisa para dizer, responde-me; fala, eu gostaria de te dar razão.

33 Se não, escuta-me, cala-te, e eu te ensinarei a sabedoria".

1 Aŭskultu do, Ijob, miajn parolojn,

Kaj atentu ĉiujn miajn vortojn.

2 Jen mi malfermis mian buŝon,

Parolas mia lango en mia gorĝo.

3 Ĝuste el mia koro estas miaj paroloj,

Kaj puran scion eldiros miaj lipoj.

4 La spirito de Dio min kreis,

Kaj la spiro de la Plejpotenculo min vivigas.

5 Se vi povas, respondu al mi;

Armu vin kontraŭ mi, kaj stariĝu.

6 Jen mi simile al vi estas de Dio;

Mi ankaŭ estas farita el argilo.

7 Vidu, vi ne bezonas timi min,

Kaj mia ŝarĝo ne pezos sur vi.

8 Vi parolis antaŭ miaj oreloj,

Kaj mi aŭdis la sonon de tiaj vortoj:

9 Mi estas pura, sen malbonagoj;

Senkulpa, mi ne havas pekon;

10 Jen Li trovis ion riproĉindan en mi,

Li rigardas min kiel Lian malamikon;

11 Li metis miajn piedojn en ŝtipon;

Li observas ĉiujn miajn vojojn.

12 Sed en tio vi ne estas prava, mi respondas al vi;

Ĉar Dio estas pli granda ol homo.

13 Kial vi havas pretendon kontraŭ Li pro tio,

Ke Li ne donas al vi kalkulraporton pri ĉiuj Siaj faroj?

14 Cetere Dio parolas en unu maniero kaj en alia maniero,

Sed oni tion ne rimarkas.

15 En sonĝo, en nokta vizio,

Kiam sur la homojn falis dormo,

Kiam ili dormas sur la lito,

16 Tiam Li malfermas la orelon de la homoj,

Kaj, doninte instruon, sigelas ĝin,

17 Por deturni homon de ia faro

Kaj gardi viron kontraŭ fiereco,

18 Por ŝirmi lian animon kontraŭ pereo

Kaj lian vivon kontraŭ falo sub glavon.

19 Ankaŭ per malsano sur lia lito Li avertas lin,

Kiam ĉiuj liaj ostoj estas ankoraŭ fortaj.

20 Kaj abomenata fariĝas por li en lia vivo la manĝaĵo,

Kaj por lia animo la frandaĵo.

21 Lia karno konsumiĝas tiel, ke oni ĝin jam ne vidas;

Kaj elstaras liaj ostoj, kiuj antaŭe estis nevideblaj.

22 Kaj lia animo alproksimiĝas al la pereo,

Kaj lia vivo al la mortigo.

23 Sed se li havas por si anĝelon proparolanton,

Kvankam unu el mil,

Kiu elmontrus pri la homo lian pravecon,

24 Tiam Li indulgas lin, kaj diras:

Liberigu lin, ke li ne malsupreniru en la tombon,

Ĉar Mi trovis pardonigon.

25 Tiam lia korpo fariĝas denove freŝa, kiel en la juneco;

Li revenas al la tagoj de sia knabeco.

26 Li preĝas al Dio,

Kaj ĉi Tiu korfavoras lin,

Kaj montras al li Sian vizaĝon kun ĝojo,

Kaj rekompencas la homon laŭ lia virteco.

27 Li rigardas la homojn, kaj diras:

Mi pekis, la veron mi kripligis,

Kaj Li ne repagis al mi;

28 Li liberigis mian animon, ke ĝi ne iru en pereon,

Kaj mia vivo vidas la lumon.

29 Ĉion ĉi tion Dio faras

Du aŭ tri fojojn kun homo,

30 Por deturni lian animon de pereo

Kaj prilumi lin per la lumo de vivo.

31 Atentu, Ijob, aŭskultu min;

Silentu, kaj mi parolos.

32 Se vi havas, kion diri, respondu al mi;

Parolu, ĉar mi dezirus, ke vi montriĝu prava.

33 Se ne, tiam aŭskultu min;

Silentu, kaj mi instruos al vi saĝon.