1 Jó continuou seu discurso nestes termos:

2 "Pelo Deus vivo que me recusa justiça, pelo Todo-poderoso, que enche minha alma de amargura.

3 Enquanto em mim restar alento e o sopro de Deus passar por minhas narinas,

4 meus lábios não falarão maldades e minha língua não proferirá mentiras.

5 Longe de mim dar-vos razão! Até meu último suspiro defenderei minha inocência,

6 mantenho firme minha justiça, não a abandonarei; minha consciência não acusa nenhum de meus dias.

7 Que meu inimigo seja tratado como ímpio e meu adversário, como perverso!

8 Que pode esperar o ímpio de sua oração, quando eleva para Deus a sua alma?

9 Deus escutará seu clamor, quando a angústia cair sobre ele?

10 Encontrará ele seu conforto no Todo-poderoso e invocará ele Deus em todo o tempo?

11 Eu vos ensinarei o poder de Deus, não vos ocultarei os desígnios do Todo-poderoso.

12 Mas todos vós já o sabeis; por que proferis palavras vãs?

13 Esta é a sorte que Deus reserva ao ímpio e a parte reservada ao violento pelo Todo-poderoso.

14 Se seus filhos se multiplicam, é para a espada e seus descendentes não terão o que comer.

15 Seus sobreviventes serão sepultados na ruína e suas viúvas não os chorarão.

16 Se amontoa prata como pó e se ajunta vestimentas como barro,

17 que amontoe, mas é o justo quem as vestirá e o inocente herdará a prata.

18 Constrói sua casa como a casa da aranha, como a choupana que o vigia constrói.

19 Deita-se rico, mas é pela última vez. Quando abre os olhos, já deixou de sê-lo.

20 O terror o invade como um dilúvio e um redemoinho o arrebata durante a noite.

21 O vento do leste o leva e o faz desaparecer, varrendo-o violentamente de seu lugar.

22 Precipitam-se sobre ele sem compaixão e é arrastado numa fuga desvairada.

23 Sua ruína é aplaudida. De sua própria casa assobiarão sobre ele.

1 Kaj Ijob daŭrigis siajn sentencojn, kaj diris:

2 Kiel vivas Dio, kiu rifuzis al mi miajn rajtojn,

Kaj la Plejpotenculo, kiu afliktas mian animon:

3 Tiel longe, kiel mia animo estas en mi

Kaj la spiro de Dio en mia nazo,

4 Miaj lipoj ne eldiros malĝustaĵon,

Kaj mia lango ne diros malveraĵon.

5 Malproksime estas de mi,

Rigardi vin kiel pravajn;

Ĝis mia morto mi ne ĉesos rigardi min kiel senkulpan.

6 Mian pravecon mi tenas forte, kaj mi ne ellasos ĝin;

Dum mia tuta vivo mia koro ne faros al mi riproĉon pri tio.

7 Mia malamiko estu rigardata kiel malvirtulo,

Kaj mia kontraŭulo kiel malpiulo.

8 Ĉar kio estas la espero de hipokritulo,

Kiam Dio faras al li finon, elŝiras lian animon?

9 Ĉu lian kriadon Dio aŭskultos,

Kiam trafos lin malfeliĉo?

10 Ĉu li povas havi ĝuon de la Plejpotenculo,

Voki al Dio en ĉiu tempo?

11 Mi instruos vin pri la mano de Dio;

Mi ne kaŝos antaŭ vi tion, kio estas ĉe la Plejpotenculo.

12 Jen vi ĉiuj mem vidis;

Kial do vi parolas senenhavaĵon?

13 Tia estas la sorto de malbona homo ĉe Dio,

Kaj la parto, kiun tiranoj ricevas de la Plejpotenculo:

14 Se li havos multe da filoj, ili iros sub la glavon;

Kaj lia devenantaro ne havos sate panon.

15 Tiujn, kiuj restos ĉe li, enterigos la morto;

Kaj liaj vidvinoj ne ploros.

16 Se li kolektos arĝenton kiel polvon

Kaj pretigos al si vestojn kiel argilon,

17 Tiam li pretigos, sed justulo metos sur sin la vestojn,

Kaj senkulpulo dividos la arĝenton.

18 Li konstruas sian domon kiel tineo,

Kaj kiel gardisto, kiu faras al si laŭbon.

19 Li kuŝiĝas riĉa, kaj nenion kunportas;

Li malfermas la okulojn, kaj jam nenio ekzistas.

20 Teruro superfalos lin kiel akvo;

En la nokto forportos lin ventego.

21 Levos lin vento orienta, kaj foriros,

Kaj forblovos lin de lia loko.

22 Li tion ĵetos sur lin senkompate;

De Lia mano li kuros kaj kuros.

23 Oni kunfrapos pri li la manojn,

Kaj oni fajfos pri li sur lia loko.