1 Enfim, Jó abriu a boca e amaldiçoou o dia de seu nascimento.

2 Jó falou nestes termos:

3 "Pereça o dia em que nasci e a noite em que foi dito: ‘Nasceu um menino!’.

4 Que esse dia se torne em trevas! Que Deus, lá do alto, não se incomode com ele, que a luz não brilhe sobre ele!

5 Que trevas e obscuridade se apoderem dele, que nuvens o envolvam, que eclipses o apavorem,

6 que a sombra o domine. Esse dia, que não seja contado entre os dias do ano, nem seja computado entre os meses!

7 Que seja estéril essa noite, que nenhum grito de alegria se faça ouvir nela.

8 Que a amaldiçoem os que amaldiçoam o dia, aqueles que são hábeis para evocar Leviatã!

9 Que as estrelas de sua madrugada se obscureçam, em vão espere a luz e não veja abrirem-se as pálpebras da aurora.

10 Pois não me fechou as portas do ventre que me carregou para me poupar a vista do mal!

11 Por que não morri ainda no seio materno, ou pereci ao sair das entranhas?

12 Por que dois joelhos me acolheram, e dois seios me amamentaram?

13 Estaria agora deitado e em paz, dormiria e teria o repouso

14 com os reis, árbitros da terra, que constroem para si mausoléus;

15 ou estaria entre os príncipes que possuíam o ouro, e enchiam de dinheiro as suas casas.

16 Ou, então, como o aborto escondido, eu não teria existido, como as crianças que não viram a luz.

17 Ali, os ímpios cessam os seus furores, ali, repousam os exaustos de forças.

18 Ali, os prisioneiros estão tranquilos, já não mais ouvem a voz do capataz.

19 Ali, juntos, os pequenos e os grandes se encontram, o escravo ali está livre do jugo do seu senhor.

20 Por que concede ele a luz aos infelizes e a vida àqueles cuja alma está desconsolada,

21 que esperam pela morte sem que ela venha, e a procuram mais ardentemente do que um tesouro,

22 que se alegrariam intensamente diante do sepulcro?

23 Ao homem, cujo caminho está oculto, a quem Deus cerca de todos os lados?

24 Em lugar do pão tenho o soluço, e os meus gemidos se espalham como a água.

25 Todos os meus temores se realizam, e aquilo que me dá medo vem atingir-me.

26 Não tenho paz, nem descanso, nem repouso; o que vem é agitação".

1 Poste Ijob malfermis sian buŝon, kaj malbenis sian tagon. 2 Kaj Ijob ekparolis, kaj diris:

3 Pereu la tago, en kiu mi naskiĝis,

Kaj la nokto, kiu diris: Embriiĝis homo.

4 Tiu tago estu malluma;

Dio de supre ne rigardu ĝin,

Neniu lumo ekbrilu super ĝi.

5 Mallumo kaj tomba ombro ekposedu ĝin;

Nubo ĝin kovru;

Eklipsoj de tago faru ĝin terura.

6 Tiun nokton prenu mallumego;

Ĝi ne alkalkuliĝu al la tagoj de la jaro,

Ĝi ne eniru en la kalkulon de la monatoj.

7 Ho, tiu nokto estu soleca;

Neniu ĝojkrio aŭdiĝu en ĝi.

8 Malbenu ĝin la malbenantoj de la tago,

Tiuj, kiuj estas pretaj eksciti levjatanon.

9 Mallumiĝu la steloj de ĝia krepusko;

Ĝi atendu lumon, kaj ĉi tiu ne aperu;

Kaj la palpebrojn de matenruĝo ĝi ne ekvidu;

10 Pro tio, ke ĝi ne fermis la pordon de la utero de mia patrino

Kaj ne kaŝis per tio la malfeliĉon antaŭ miaj okuloj.

11 Kial mi ne mortis tuj el la utero,

Ne senviviĝis post la eliro el la ventro?

12 Kial akceptis min la genuoj?

Por kio estis la mamoj, ke mi suĉu?

13 Mi nun kuŝus kaj estus trankvila;

Mi dormus kaj havus ripozon,

14 Kune kun la reĝoj kaj la konsilistoj sur la tero,

Kiuj konstruas al si izolejojn,

15 Aŭ kun la potenculoj, kiuj havas oron,

Kiuj plenigas siajn domojn per arĝento;

16 Aŭ kiel abortitaĵo kaŝita mi ne ekzistus,

Simile al la infanoj, kiuj ne vidis lumon.

17 Tie la malpiuloj ĉesas tumulti;

Kaj tie ripozas tiuj, kies fortoj konsumiĝis.

18 Tie la malliberuloj kune havas ripozon;

Ili ne aŭdas la voĉon de premanto.

19 Malgranduloj kaj granduloj, tie ili estas;

Kaj sklavo estas libera de sia sinjoro.

20 Por kio al suferanto estas donita la lumo,

Kaj la vivo al tiuj, kiuj havas maldolĉan animon,

21 Kiuj atendas la morton, kaj ĝi ne aperas,

Kiuj elfosus ĝin pli volonte ol trezorojn,

22 Kiuj ekĝojus kaj estus ravitaj,

Se ili trovus tombon?

23 Al la homo, kies vojo estas kaŝita,

Kaj antaŭ kiu Dio starigis barilon?

24 Antaŭ ol mi ekmanĝas panon, mi devas ĝemi,

Kaj mia plorkriado verŝiĝas kiel akvo;

25 Ĉar teruraĵo, kiun mi timis, trafis min,

Kaj tio, pri kio mi estis maltrankvila, venis al mi.

26 Mi ne havas trankvilon, mi ne havas kvieton, mi ne havas ripozon;

Trafis min kolero.