1 Bildad de Suás disse então nestes termos:

2 "Quando acabarás de falar a esmo? Terás a sabedoria de nos dizer depois!

3 Por que nos consideras como animais, e por que passamos por estúpidos a teus olhos?

4 Tu, que te rasgas em teu furor, por tua causa a terra ficará abandonada e o rochedo mudará de lugar?

5 Sim, a luz do ímpio se apagará e a chama de seu fogo cessará de alumiar.

6 A luz obscurece na sua tenda e sua lâmpada sobre ele se apagará.

7 Seus passos, antes firmes, serão encurtados, e seus próprios desígnios os farão tropeçar.

8 Seus pés se prendem numa rede, e ele anda sobre malhas.

9 A armadilha agarra seu calcanhar e o alçapão o aperta.

10 Uma corda se esconde na terra para pegá-lo, e uma armadilha, ao longo da vereda.

11 De todas as partes temores o amedrontam e o perseguem passo a passo.

12 A calamidade vem faminta sobre ele e a infelicidade está alerta ao seu lado.

13 A pele de seu corpo é devorada, o filho mais velho da morte devora-lhe os membros.

14 É arrancado da tenda, onde se sentia seguro, levam-no ao rei dos terrores.

15 Podes estabelecer-te em sua tenda, que não mais existe; o enxofre é espalhado em seu domínio.

16 Por baixo suas raízes secam, e por cima seus ramos definham.

17 Sua memória apaga-se da terra, nada mais lembra o seu nome na região.

18 É arrojado da luz para as trevas e é desterrado do mundo.

19 Não tem descendente nem posteridade em sua tribo, nem sobrevivente algum em sua morada.

20 O Ocidente está estupefato com sua sorte e o Oriente treme diante dela.

21 Eis o que acontece com as tendas dos ímpios, os lugares habitados pelo homem que não conhece a Deus".

1 Ekparolis Bildad, la Ŝuĥano, kaj diris:

2 Kiam vi ĉesos ĵetadi vortojn?

Pripensu, kaj poste ni parolos.

3 Kial ni estu rigardataj kiel brutoj,

Kaj ni estu malpuruloj en viaj okuloj?

4 Ho vi, kiu disŝiras sian animon en sia kolero,

Ĉu por vi estu forlasata la tero,

Kaj roko forŝoviĝu de sia loko?

5 La lumo de la malpiulo estingiĝos,

Kaj ne brilos la flamo de lia fajro.

6 La lumo mallumiĝos en lia tendo,

Kaj lia lucerno super li estingiĝos.

7 Mallongiĝos liaj fortaj paŝoj,

Kaj lia propra intenco lin faligos.

8 Ĉar li trafis per siaj piedoj en reton,

Kaj li moviĝas en kaptilo.

9 La maŝo enkroĉigos lian kalkanon,

Kaj pereo lin atakos.

10 Kaŝita en la tero estas lia falilo,

Kaj kaptiloj kontraŭ li estas sur la vojo.

11 De ĉiuj flankoj timigos lin teruroj

Kaj atakos liajn piedojn.

12 Malsato konsumos lian forton,

Kaj pereo estas preparita por liaj flankoj.

13 Konsumiĝos la membroj de lia korpo,

Liajn membrojn konsumos la unuenaskito de la morto.

14 Lia espero estos elŝirita el lia tendo,

Kaj ĝi pelos lin al la reĝo de teruroj.

15 Nenio restos en lia tendo;

Sur lian loĝejon ŝutiĝos sulfuro.

16 Malsupre sekiĝos liaj radikoj,

Kaj supre detranĉiĝos liaj branĉoj.

17 La memoro pri li malaperos de sur la tero,

Kaj sur la stratoj li ne havos nomon.

18 Li estos elpelita el lumo en mallumon,

Kaj el la mondo li estos elpuŝita.

19 Nek filon nek nepon li havos en sia popolo,

Kaj neniu restos ĉe li en lia loĝloko.

20 La posteuloj sentos teruron pri lia tago,

Kaj la antaŭulojn kaptos timo.

21 Tia estas la loĝejo de maljustulo,

Kaj tia estas la loko de tiu, kiu ne konas Dion.