1 Meu espírito vai-se consumindo, os meus dias se apagam, só me resta o sepulcro!

2 Estou de fato cercado de zombadores e meus olhos velam por causa de seus ultrajes.

3 Sê tu mesmo a minha caução, junto a ti, pois quem ousará bater em minha mão?

4 Pois fechaste o seu coração à inteligência; por isso, não os deixarás triunfar.

5 Há quem convide seus amigos à partilha, enquanto desfalecem os olhos de seus filhos.

6 Ele me reduziu a zombaria do povo, como aquele em cujo rosto se cospe.

7 Meus olhos se escurecem de tristeza e todo o meu corpo não é mais que uma sombra.

8 As pessoas retas estão espantadas e o inocente se irrita contra o ímpio.

9 O justo, entretanto, persiste no seu caminho, e o homem de mãos puras redobra de coragem.

10 Mas vós todos voltai e vinde; pois não acharei entre vós nenhum sábio.

11 Meus dias se esgotam, meus projetos estão aniquilados, frustraram-se os projetos do meu coração.

12 Fazem da noite, dia. A luz da manhã é para mim como trevas.

13 Deverei esperar? A região dos mortos é a minha morada! Preparo meu leito no local tenebroso.

14 Disse ao sepulcro: ‘Tu és meu pai’, e aos vermes: ‘Vós sois minha mãe e minha irmã!’.

15 Onde está, pois, minha esperança? E a minha felicidade, quem a entrevê?

16 Descerão elas comigo à região dos mortos? Afundaremos juntos no pó?".

1 Mia spirito senfortiĝis, miaj tagoj mallongiĝis,

Tomboj estas antaŭ mi.

2 Mokado min ĉirkaŭas;

En aflikto pro tio restas mia okulo.

3 Estu Vi mem mia garantianto antaŭ Vi;

Alie kiu donos la manon pro mi?

4 Ĉar ilian koron Vi kovris kontraŭ prudento;

Tial Vi ne donos al ili triumfon.

5 Se iu fanfaronas antaŭ siaj amikoj pri sia parto,

La okuloj de liaj infanoj konsumiĝos.

6 Li faris min proverbo por la popoloj;

Kaj mi fariĝis homo, al kiu oni kraĉas en la vizaĝon.

7 Mia okulo mallumiĝis de ĉagreno,

Kaj ĉiuj miaj membroj fariĝis kiel ombro.

8 La justuloj eksentos teruron pro tio,

Kaj la senkulpulo ekscitiĝos kontraŭ la hipokritulo.

9 Tamen la virtulo forte konservos sian vojon,

Kaj la purmanulo pli firmiĝos.

10 Kaj kiom ajn vi ĉiuj revenos,

Mi ne trovos inter vi saĝulon.

11 Miaj tagoj forpasis, pereis miaj intencoj,

Kiujn havis mia koro.

12 La nokton ili volas fari tago,

La lumon alproksimigi al la mallumo.

13 Se mi atendas, tamen Ŝeol estas mia domo,

En la mallumo estas pretigita mia lito.

14 Al la kavo mi diras: Vi estas mia patro;

La vermojn mi nomas mia patrino kaj mia fratino.

15 Kion mi devas atendi?

Kiu atentos mian esperon?

16 En la profundon de Ŝeol ĝi malsupreniros,

Ni ambaŭ kune kuŝos en la polvo.