1 Como Jó persistisse em conside-rar-se como um justo, estes três homens desistiram de lhe responder.

2 Então, se inflamou a cólera de Eliú, filho de Baraquel, de Buz, da família de Ram. Sua cólera inflamou-se contra Jó, por este pretender justificar-se perante Deus.

3 Inflamou-se também contra seus três amigos, por não terem achado resposta conveniente, dando assim culpa a Deus.

4 Como fossem mais velhos do que ele, Eliú esperou enquanto falavam com Jó.

5 Mas, quando viu que não tinham mais nada para responder, encolerizou-se.

6 Então Eliú, filho de Baraquel, de Buz, tomou a palavra nestes termos: "Sou jovem em anos, e vós sois anciãos, por isso minha timidez me impediu de manifestar-vos o meu saber.

7 Dizia comigo: ‘A idade vai falar, os muitos anos farão conhecer a sabedoria’.

8 Mas é o espírito de Deus no homem, e um sopro do Todo-poderoso que dá a inteligência.

9 Não são os mais velhos que são sábios, nem os anciãos que discernem o que é justo.

10 Por isso, é que digo: ‘Escutai-me, vou mostrar-vos o que sei’.

11 Esperei enquanto faláveis, prestei atenção em vossos raciocínios. Enquanto discutíeis,

12 segui-vos atentamente. Mas ninguém refutou a Jó, nem respondeu aos seus argumentos.

13 E não digais: ‘Encontramos a sabedoria; foi Deus e não um homem quem nos instrui’.

14 Não foi a mim que dirigiu seus discursos, mas encontrarei outras respostas diferentes das vossas.

15 Ei-los calados, já não dizem mais nada; faltam-lhes as palavras.

16 Esperei que se calassem e cessassem de responder.

17 É a minha vez de responder e vou também mostrar o que sei.

18 Pois estou cheio de palavras, o espírito que está em meu peito me oprime.

19 Meu peito é como vinho arrolhado, como um barril pronto para estourar.

20 Tenho de falar, isso me aliviará. Abrirei meus lábios para responder.

21 Não farei acepção de ninguém, nem adularei este ou aquele.

22 Pois não sei bajular, do contrário, meu Criador logo me levaria.

1 Kaj tiuj tri viroj ĉesis respondi al Ijob, ĉar li opiniis sin prava. 2 Tiam ekflamis la kolero de Elihu, filo de Baraĥel, Buzano, el la familio de Ram. Kontraŭ Ijob ekflamis lia kolero pro tio, ke li opiniis sin pli prava ol Dio; 3 kaj kontraŭ liaj tri amikoj ekflamis lia kolero pro tio, ke ili ne trovis respondon kaj akuzis Ijobon. 4 Elihu atendis, dum ili parolis kun Ijob, ĉar ili estis pli aĝaj ol li. 5 Sed kiam Elihu vidis, ke ne troviĝas respondo en la buŝo de la tri viroj, ekflamis lia kolero.

6 Kaj ekparolis Elihu, filo de Baraĥel, la Buzano, kaj diris:

Mi estas juna, kaj vi estas maljunuloj;

Tial mi hezitis kaj timis eldiri al vi mian opinion.

7 Mi pensis: La aĝo parolu,

Kaj la jarmulto montru saĝon.

8 Sed la spirito en la homoj kaj la spiro de la Plejpotenculo

Donas al ili prudenton.

9 Ne la grandaj estas la plej prudentaj,

Kaj ne la maljunuloj sole scias juĝi,

10 Tial mi diras: Aŭskultu min;

Mi ankaŭ eldiros mian opinion.

11 Jen mi atendis viajn vortojn,

Mi atentis vian kompetentecon,

Ĝis vi trovos la ĝustan parolon.

12 Sed atentante vin, mi vidis,

Ke neniu el vi donas al Ijob moralinstruon,

Respondante al liaj paroloj.

13 Ne diru: Ni trovis la saĝon.

Dio instruu lin, ne homo.

14 Li ne direktis al mi siajn vortojn,

Kaj per viaj diroj mi ne respondos al li.

15 Ili perdis la kuraĝon, ili ne plu respondis;

Mankas al ili vortoj.

16 Mi atendis, ĝis ili ĉesos paroli;

Sed ĉar ili haltis kaj ne plu respondis,

17 Tial ankaŭ mi de mia flanko respondos,

Mi ankaŭ eldiros mian opinion.

18 Ĉar mi estas plena de vortoj;

La spirito de mia interno min premas.

19 Mia interno estas kiel vino ŝtopfermita,

Kiu krevigas novan felsakon.

20 Mi ekparolos, kaj tiam fariĝos al mi pli facile;

Mi malfermos mian buŝon, kaj mi respondos.

21 Mi ne atentos la vizaĝon de persono,

Kaj mi ne flatos al homo;

22 Ĉar mi ne povoscias flati;

Aliokaze pereigu min mia Kreinto.