1 Jó tomou a palavra nestes termos:

2 "Sois mesmo gente muito hábil, e convosco morrerá a sabedoria!

3 Tenho também o espírito como o vosso, e não vos sou inferior! Quem, pois, ignoraria o que sabeis?

4 Os amigos escarnecem daquele que invoca a Deus, para que ele lhe responda. Sim, zombam do justo e do inocente.

5 ‘Vergonha para a infelicidade!’ – assim pensam os felizes. Só há desprezo para aquele cujo pé fraqueja.

6 As tendas dos bandidos gozam de paz, e segurança para aqueles que provocam a Deus, que não têm outro Deus senão o próprio braço.

7 Pergunta, pois, aos animais da terra, eles te ensinarão; e às aves do céu, e elas te instruirão.

8 Fala aos répteis da terra, e eles te responderão, e aos peixes do mar, e eles te contarão.

9 Entre todos esses seres, quem não sabe que foi a mão de Deus que fez tudo isso?’

10 Ele que tem em mãos a alma de tudo o que vive e o sopro de vida de todo o gênero humano.

11 Não discerne o ouvido as palavras, como o paladar discerne o sabor da comida?

12 A sabedoria pertence aos cabelos brancos, e à longa vida confere a inteligência.

13 Em Deus residem a sabedoria e o poder. Ele possui o conselho e a inteligência.

14 O que ele destrói não será reconstruído, se aprisionar um homem, ninguém há que o solte.

15 Quando faz as águas pararem, há seca; se as soltar, submergirão a terra.

16 Nele há força e prudência; ele conhece o que engana e o enganado.

17 Faz os árbitros andarem descalços e torna os juízes estúpidos.

18 Ele desata a cinta dos reis e cinge-lhes os rins com uma corda.

19 Ele faz os sacerdotes andar descalços e abate os poderosos.

20 Ele tira a palavra aos mais seguros de si mesmos e retira a sabedoria dos anciãos.

21 Ele derrama desprezo sobre os nobres e afrouxa a cinta dos fortes.

22 Ele põe a claro os segredos das trevas e traz à luz a sombra da morte.

23 Ele torna grandes as nações e as destrói, multiplica os povos e depois os suprime.

24 Ele tira a razão dos chefes da terra, e os deixa perdidos no deserto sem pista.

25 Andam às apalpadelas nas trevas, privados da luz, tropeçando como um ébrio.

1 Kaj Ijob respondis kaj diris:

2 Certe, vi solaj estas homoj,

Kaj kun vi mortos la saĝo.

3 Mi ankaŭ havas koron, kiel vi;

Mi ne estas malpli valora ol vi;

Kiu ne povas paroli tiele?

4 Mi fariĝis mokataĵo por mia amiko,

Mi, kiu vokadis al Dio kaj estis aŭskultata;

Virtulo kaj senkulpulo fariĝis mokataĵo;

5 Malestimata lucerneto li estas antaŭ la pensoj de feliĉuloj,

Pretigita por migrantoj.

6 Bonstataj estas la tendoj de rabistoj,

Kaj sendanĝerecon havas la incitantoj de Dio,

Tiuj, kiuj portas Dion en sia mano.

7 Vere, demandu la brutojn, kaj ili instruos vin;

La birdojn de la ĉielo, kaj ili diros al vi;

8 Aŭ parolu kun la tero, kaj ĝi klarigos al vi;

Kaj rakontos al vi la fiŝoj de la maro.

9 Kiu ne ekscius el ĉio ĉi tio,

Ke la mano de la Eternulo tion faris,

10 De Tiu, en kies mano estas la animo de ĉio vivanta

Kaj la spirito de ĉiu homa karno?

11 La orelo esploras ja la parolon,

Kaj la palato gustumas al si la manĝaĵon.

12 La maljunuloj posedas saĝon,

Kaj la grandaĝuloj kompetentecon.

13 Ĉe Li estas la saĝo kaj la forto;

Ĉe Li estas konsilo kaj kompetenteco.

14 Kion Li detruas, tio ne rekonstruiĝas;

Kiun Li enŝlosos, tiu ne liberiĝos.

15 Kiam Li digas la akvon, ĝi elsekiĝas;

Kiam Li fluigas ĝin, ĝi renversas la teron.

16 Ĉe Li estas potenco kaj forto;

Lia estas tiu, kiu eraras, kaj tiu, kiu erarigas.

17 Li irigas konsilistojn kiel erarvagantojn,

Kaj la juĝistojn Li faras malsaĝaj.

18 La ligilojn de reĝoj Li malligas,

Kaj Li ligas per zono iliajn lumbojn.

19 Li erarvagigas la pastrojn

Kaj faligas la potenculojn.

20 Li mutigas la lipojn de fidinduloj

Kaj forprenas de maljunuloj la prudenton.

21 Li verŝas honton sur eminentulojn

Kaj malfirmigas la zonon de potenculoj.

22 Li malkovras profundaĵon el meze de mallumo,

Kaj mortan ombron Li elirigas en la lumon.

23 Li grandigas naciojn kaj pereigas ilin,

Disvastigas naciojn kaj forpelas ilin.

24 Li senkuraĝigas la ĉefojn de la popolo de la lando

Kaj erarvagigas ilin en dezerto senvoja;

25 Ili palpas en mallumo, en senlumeco;

Kaj Li ŝanceliĝigas ilin kiel ebriuloj.