Salmos 14

Al la ĥorestro. De David.

1 La sensaĝulo diris en sia koro: Dio ne ekzistas.

Ili sentaŭgiĝis, ili abomeniĝis pro siaj faroj;

Ekzistas neniu, kiu faras bonon.

2 La Eternulo el la ĉielo ekrigardis la homidojn,

Por vidi, ĉu ekzistas prudentulo, kiu serĉas Dion.

3 Ĉiuj devojiĝis, ĉiuj malvirtiĝis;

Ekzistas neniu, faranta bonon, ne ekzistas eĉ unu.

4 Ĉu ne prudentiĝos ĉiuj, kiuj faras malbonon,

Kiuj manĝas mian popolon, kiel oni manĝas panon,

Kaj kiuj ne vokas al la Eternulo?

5 Tie ili forte ektimis,

Ĉar Dio estas en la generacio de la justuloj.

6 Vi malhonoris la konsilon de malriĉulo,

Sed la Eternulo estas lia rifuĝejo.

7 Ho, ke venu el Cion savo al Izrael!

Kiam la Eternulo revenigos Sian forkaptitan popolon,

Tiam triumfos Jakob kaj ĝojos Izrael.

1 Au maître chantre. Psaume de David. L’insensé a dit en son cœur: Il n’y a point de Dieu. Ils se sont corrompus, ils ont commis des actions abominables, il n’y a personne qui fasse le bien.

2 L’Éternel abaisse des cieux son regard sur les fils des hommes, pour voir s’il y a quelqu’un qui soit intelligent, qui recherche Dieu.

3 Ils se sont tous égarés, ils se sont corrompus tous ensemble; il n’y en a point qui fasse le bien, non pas même un seul.

4 Ont-ils perdu le sens, tous ces ouvriers d’iniquité? Ils dévorent mon peuple comme s’ils mangeaient du pain; ils n’invoquent point l’Éternel.

5 C’est là qu’ils trembleront d’épouvante; car Dieu est au milieu de la race juste.

6 Vous faites honte à l’affligé de son attente, parce que l’Éternel est son refuge!

7 Oh! qui donnera de Sion la délivrance d’Israël? Quand l’Éternel ramènera les captifs de son peuple, Jacob sera dans l’allégresse, Israël se réjouira.