Salmos 42

LIBRO DUA

(Psalmoj 42—72)

Al la ĥorestro. Instruo de la Koraĥidoj.

1 Kiel cervo sopiras al fluanta akvo,

Tiel mia animo sopiras al Vi, ho Dio.

2 Mia animo soifas Dion, la vivantan Dion;

Kiam mi venos kaj aperos antaŭ la vizaĝo de Dio?

3 Miaj larmoj fariĝis mia pano tage kaj nokte,

Ĉar oni diras al mi ĉiutage: Kie estas via Dio?

4 Elverŝiĝas mia animo, kiam mi rememoras,

Kiel mi iradis kun la granda homamaso, kaj kondukis ĝin en la domon de Dio,

Ĉe laŭta kantado kaj glorado de festanta amaso.

5 Kial vi malĝojas, ho mia animo?

Kaj kial vi konsterniĝas en mi?

Esperu al Dio;

Ĉar ankoraŭ mi dankos Lin,

La savanton de mia vizaĝo kaj mian Dion.

6 Malĝojas en mi mia animo;

Tial mi rememoras pri Vi en la lando de Jordan kaj Ĥermon,

Sur la monto Micar.

7 Abismo resonas al abismo per la bruo de Viaj falakvoj;

Ĉiuj Viaj akvoj kaj ondoj pasis super mi.

8 En la tago la Eternulo aperigas al mi Sian bonecon,

Kaj en la nokto mi havas kanton al Li,

Preĝon al la Dio de mia vivo.

9 Mi diras al Dio, mia Roko: Kial Vi min forgesis?

Kial mi iradas malgaja pro la premado de la malamiko?

10 Kvazaŭ dispremante miajn ostojn, mokas min miaj malamikoj,

Dirante al mi ĉiutage: Kie estas via Dio?

11 Kial vi malĝojas, ho mia animo?

Kaj kial vi konsterniĝas en mi?

Esperu al Dio;

Ĉar ankoraŭ mi dankos Lin,

La savanton de mia vizaĝo kaj mian Dion.

1 Au maître-chantre. Cantique des enfants de Coré.

2 Comme un cerf brame après les eaux courantes, ainsi mon âme soupire après toi, ô Dieu!

3 Mon âme a soif de Dieu, du Dieu vivant; quand entrerai-je et me présenterai-je devant la face de Dieu?

4 Les larmes sont devenues mon pain jour et nuit, pendant qu’on me dit sans cesse: Où est ton Dieu?

5 Voici ce que je me rappelle, et j’en repasse le souvenir dans mon cœur: c’est que je marchais entouré de la foule, je m’avançais à sa tête jusqu’à la maison de Dieu, avec des cris de joie et de louange, en cortège de fête.

6 Pourquoi t’abats-tu, mon âme, et frémis-tu en moi? Attends-toi à Dieu, car je le louerai encore; son regard est le salut!

7 Mon Dieu, mon âme est abattue en moi; aussi je me souviens de toi au pays du Jourdain et des Hermons, au mont de Mitséar.

8 Un abîme appelle un autre abîme au bruit de tes torrents; toutes tes vagues, tous tes flots ont passé sur moi.

9 De jour, l’Éternel enverra sa grâce, et de nuit son cantique sera dans ma bouche; je prierai le Dieu qui est ma vie;

10 Je dirai à Dieu, mon rocher: Pourquoi m’as-tu oublié? Pourquoi marcherai-je en deuil, sous l’oppression de l’ennemi?

11 Mes os se brisent, quand mes ennemis m’outragent, disant chaque jour: Où est ton Dieu?

12 Pourquoi t’abats-tu, mon âme, et pourquoi frémis-tu en moi? Attends-toi à Dieu, car je le louerai encore; il est mon salut et mon Dieu!